1957-ലെ വിദ്യാഭ്യാസബില് അവതരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പ്രൊഫ: ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി നടത്തിയ ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ നിയമസഭാ പ്രസംഗം
Bynews_reporter
Jul 17, 2021 #assembly speech, #KER. Kerala Education rule, #Prof. Joseph Mundassery
കേരളത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രിയായി ചരിത്രം സൃഷ്ടിച്ച പ്രൊഫ: ജോസഫ് മുണ്ടശ്ശേരി 1957 ജൂലൈ 13-ന് അവതരിപ്പിച്ച വിദ്യാഭ്യാസ ബില്ല് ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമാണ്. എയ്ഡഡ് വിദ്യാലയങ്ങളിലെ അധ്യാപക നിയമനവും പി.എസ്.സിക്ക് വിടണം എന്നത് ആ ബില്ലിലെ പ്രധാന നിർദ്ദേശം ആയിരുന്നു. അന്ന് കേരളത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന 9000 ത്തോളം വിദ്യാലയങ്ങളിൽ ബഹു ഭൂരിപക്ഷവും സ്വകാര്യ മേഖലയിലായിരുന്നു. ഇത്തരം സ്കൂളുകളിൽ അദ്ധ്യാപകർക്ക് നിയമപരമായ പരിരക്ഷ നൽകാൻ കൂടിയുള്ളതായിരുന്നു അദ്ധ്യാപകരുടെ മാഗ്നാകാർട്ട എന്നറിയപ്പെട്ട ഈ ബിൽ. ഇതിനെ തുടര്ന്ന് കോൺഗ്രസും മത-സാമുദായിക സംഘടനകളും ചേർന്ന് നടത്തിയ കുപ്രസിദ്ധമായ വിമോചന സമരമാണ് ഇ.എം.എസിന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള ആദ്യ കമ്യൂണിസ്റ്റ് മന്ത്രിസഭയുടെ പതനത്തിന് കാരണമായത്. അന്ന് അവർ തെരുവിൽ വിളിച്ച അശ്ലീല മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ ഒന്ന് ഇതായിരുന്നു
“മണ്ടാ മുണ്ടാ മുണ്ടശ്ശേരി…, മുണ്ടശ്ശേരീടെ മണ്ടേലെന്താ ചകിരിച്ചോറോ ചാരായോ?”
സര്,
ഈ ബില്ലിനെ സംബന്ധിച്ച് വളരെ ചുരുക്കത്തില് മാത്രം പ്രതിപാദിച്ചു കൊണ്ട് ഇതു ബഹുമാനപ്പെട്ട സഭയുടെ പരിഗണനയ്ക്കായി സമര്പ്പിക്കുകയാണ്. നമ്മുടെ നാട്ടില് എന്നു വച്ചാല് കേരള സംസ്ഥാനത്ത്, ഒന്പതിനായിരത്തിൽ പരം സ്കൂളുകളും, അതില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അനേകായിരം അധ്യാപകരുമുണ്ട്. ഇത്രയും വന്പിച്ച ഒരു സാമൂഹ്യക്ഷേമ പരിപാടി ഈ ഗവണ്മെന്റിനു വേറെയുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്. ബഹുമാനപ്പെട്ട മെമ്പറന്മാര് ഇതിനകം മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുള്ളതു പോലെ നമ്മുടെ ബഡ്ജറ്റിലെ ഏറ്റവും വലിയ വീതം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് ഈ വമ്പിച്ച ഡിപ്പാര്ട്ടമെന്റാണ്. ഈ ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റിനെ ആകെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതിന് ഒട്ടു വളരെ പരമ്പരാഗതമായിട്ടുള്ള നടപടികളും എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഉത്തരവുകള് മുഖാന്തരം ഏര്പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള നിബന്ധനകളും ഉണ്ട്. അവയ്ക്കെല്ലാം പാരമ്പര്യവശാല് പ്രാമാണ്യം സിദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അറിയാം. പക്ഷെ ആ പ്രാമാണ്യത്തെ പരിപൂര്ണമായി അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഗവണ്മെന്റ് സ്കൂളുകളില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നവരാണ്. ഗവണ്മെന്റ് ഗ്രാന്റ് നല്കിയും മറ്റും സഹായിക്കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങള് ഒരു വലിയ വിഭാഗമുണ്ട്.
ഈ ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റിലെ പരമ്പരാഗതമായിട്ടുള്ള നടപടികളെയും പരിപൂര്ണമായി ആദരിക്കാന് ഉത്തരവാദപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത് സര്ക്കാർ മേഖലയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന വിദ്യാലയങ്ങളും അവിടത്തെ അധ്യാപകരുമാണ്. 9000ല് പരം സ്കൂളുകൾ ഉള്ളതില് ഏതാണ്ട് പകുതിയോളം പ്രൈവറ്റ് മേഖലയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നതാണെന്ന് ബഹുമാനപ്പെട്ട സഭക്ക് അറിയാവുന്നതാണ്. ആ മേഖലയില് ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റിന്റെ പരമ്പരാഗതമായിട്ടുള്ള നടപടികളേയും, നിബന്ധനകളെയും നിയമത്തിന്റെ പ്രാമാണ്യത്തോടു കൂടി ആദരിക്കണമെന്നില്ല. അങ്ങനെ ആദരിക്കാത്തതിനാല് വളരെക്കാലമായി എത്രയോ കെടുതികള് ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റിന് അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
നമ്മുടെ സാമൂഹ്യ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ രംഗങ്ങളിലും ഒരു നിയമം അല്ലെങ്കില് മറ്റൊരു നിയമം പ്രാബല്യം നല്കി അര്ഹിക്കുന്ന പരിരക്ഷ ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്ഥിതിക്ക് പ്രൈവറ്റ് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അധ്യാപകന്മാരെ പോലെ ഉള്ളവര്ക്ക് നിയമവശാല് ഒരു പരിരക്ഷ ലഭിക്കാതെ പോകുന്നത് ദയനീയമാണെന്ന് ഈ ഗവണ്മെന്റിന് അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഡിപ്പാര്ട്ടമെന്റിന് തന്നെയും ഇപ്രകാരം ഒരു നിയമം ഏര്പ്പെടുത്തി ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് നടപടികള് നിയമവശാല് സാധൂകരിക്കണമെന്നുള്ള അഭിപ്രായം കഴിഞ്ഞ പത്തിരുപതു സംവത്സരങ്ങളായി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്കും ഈ സഭയിലിരിക്കുന്ന ബഹുമാനപ്പെട്ട മെമ്പര്മാര്ക്കും അറിയാവുന്നതാണ്.
ഇന്നലെ തന്നെ ഇവിടെ ഡയറക്ടറായിരുന്ന റിട്ടയര് ചെയ്ത ശ്രീ ഐ.എന്. മേനോന് എനിക്കെഴുതി അയച്ചതില് ഈ നിയമത്തെപ്പറ്റി സൂചിപ്പിച്ചത് ഇക്കാര്യങ്ങളാണ്. ഇപ്പോള് ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അധികൃതന്മാരും ഈ അഭിപ്രായമാണ് വളരെക്കാലമായി എടുത്തിട്ടുള്ളത്. ഈ ഗവണ്മെന്റ് ബില് അവതരിപ്പിക്കുമ്പോള് പ്രധാനമായി ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത് ഡിപ്പാര്ട്ടമെന്റിൽ നിന്നും ഏര്പ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള നടപടികളും, നിബന്ധനകളും പ്രൈവറ്റ് മേഖലയ്ക്കും, സര്ക്കാര് മേഖലയ്ക്കും ഒരു നിയമപ്രാബല്യം നല്കണമെന്നതാണ്. നിയമ പ്രാബല്യം ഇല്ലാത്തതിനാല് ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റു നിബന്ധനകളെ കോടതി പോലും ചോദ്യചെയ്യുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷം ഇന്നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. അതിൽ നിന്നും മോചനം ലഭിക്കുന്നതിനുള്ള നടപടികള് ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റിന്റെ കീഴില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന അധ്യാപകന്മാര്ക്കും ഒരു അടിയന്തരാവശ്യമായി തീര്ന്നിരിക്കുന്നു എന്നുള്ളതിനെ മുന്നിര്ത്തിയാണ് ഈ നിയമം സഭയില് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇതിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തെ സംബന്ധിച്ചു സവിസ്തരമായി ഞാന് പ്രസ്താവിക്കുന്നില്ല. ബഹുമാനപ്പെട്ട മെമ്പര്മാര് ബില്ലിന്റെ നാനാവശങ്ങളെ കുറിച്ചു ചിന്തിച്ച ശേഷം ഗവണ്മെന്റിനു വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കില് അപ്പോള് പറഞ്ഞു കൊള്ളാം. ഇതില് ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് നടപടികള്ക്കു പുറമെ വിശേഷിച്ച് എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല് ചില കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഉണ്ടെന്നു പറയാം. അതിനെ മാത്രം ഞാന് വിശദീകരിച്ചു കൊള്ളാം.
എല്ലാ മേഖലകളിലുമുള്ള അധ്യാപകന്മാര്ക്കും ഗവണ്മെന്റ് മുഴുവന് ശമ്പളം കൊടുക്കണമെന്നുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കഴിഞ്ഞ ഗവണ്മെന്റിന്റെ നേതാവായിരുന്ന ശ്രീ പി.എസ്. റാവു തന്നെ ഒരു ഉത്തരവു മൂലം നടപ്പിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ മുഴുവന് ശമ്പളവും ഗവണ്മെന്റില് നിന്നു കൊടുക്കുന്ന ഏര്പ്പാടു വന്നതിനു ശേഷം ആ ശമ്പളം ഗവണ്മെന്റ് നേരിട്ടു കൊടുക്കുന്നതാണ് ഉത്തമമെന്ന് എല്ലാ അധ്യാപകന്മാരും, അധ്യാപക സംഘടനകളും ഗവണ്മെന്റിനെ ധരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.
കൊച്ചിയില് ശ്രീ ഷണ്മുഖം ചെട്ടിയുടെ കാലത്തും, തിരുവിതാംകൂറില് സര് സി.പി.യുടെ കാലത്തും, മലബാറില് സി. രാജഗോപാലാചാരിയുടെ കാലത്തും അധ്യാപക വിഭാഗങ്ങളില് നിന്നും പൊന്തി വന്നിട്ടുള്ള ഒരു അടിയന്തര ആവശ്യമാണിത്. ഈ അടിയന്തരാവശ്യത്തെ മലബാറില് നിറവേറ്റി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. മലബാറിലെ പ്രൈവറ്റ് മേഖലയിലുള്ള അധ്യാപകന്മാര്ക്ക് മദ്രാസ് ഗവണ്മെന്റിന്റെ നടപടിയെ അംഗീകരിച്ച് നേരിട്ട് ശമ്പളം കൊടുക്കുന്ന ഏര്പ്പാടാണ് ഇന്നുള്ളത്. ആ ഏര്പ്പാട് തിരുവിതാംകൂർ കൊച്ചിയിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കാനാണ് ഗവണ്മെന്റ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ആ നടപടി ഇങ്ങോട്ട് വ്യാപിപ്പിക്കുന്നതിന് ഒരു ബില്ലിന്റെ ആവശ്യമില്ലെന്ന് ഗവണ്മെന്റിനറിയാം. ഒരു എക്സിക്യൂട്ടീവ് ഉത്തരവു ഊമൂലം നടപ്പാക്കാവുന്നതാണെന്ന് ഗവണ്മെന്റിന് അറിയാം.
ഗവണ്മെന്റില നിന്നും നേരിട്ട് ശമ്പളം കൊടുക്കുകയെന്ന സമ്പ്രദായം പരക്കെ അംഗീകരിക്കുന്നതോടു കൂടി അധ്യാപകന്മാരും, മാനേജരന്മാരും തമ്മിലുള്ള യജമാന ഭൃത്യബന്ധത്തിന് ഒരു പരിവര്ത്തനം വരുത്തണം എന്നുള്ള സംഗതി ഈ സഭയുടെ മുന്പില് വയ്ക്കുവാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇത്രയും കാലമായിട്ടു ഗവണ്മെന്റിൽ നിന്നു ഗ്രാന്റു വാങ്ങി അധ്യാപകര്ക്കു ശമ്പളം കൊടുത്തു പോന്നിട്ടുള്ള മാനേജരന്മാര് ഈ രാജ്യത്തെ അധ്യാപകന്മാരെ അവരുടെ കീഴില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന തൊഴിലാളികളായിട്ടാണ് പരിഗണിച്ചിരുന്നത് എന്നുള്ളത് നമുക്കെല്ലാവര്ക്കും അറിയാം .
മേലില് ഗവണ്മെന്റ് നേരിട്ട് ശമ്പളം കൊടുക്കുന്നു എന്ന സ്ഥിതിവന്നു പോയാല് മാനേജരന്മാരും അധ്യാപകന്മാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം പഴയപോലെ യജമാനഭൃത്യബന്ധം ആയിരിക്കരുതെന്നു ഗവണ്മെന്റിന് അഭിപ്രായമുണ്ട്. ആ ബന്ധം അവസാനിപ്പിച്ച് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് തുല്യ സേവനപ്രവണതയോടു കൂടി ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റും മാനേജരന്മാരും അധ്യാപകന്മാരും ഏകോപിച്ചും സഹകരിച്ചും ഒരു പ്രവത്തനം ഭാവിയില് ഈ രാജ്യത്ത് ഉണ്ടാകണമെന്ന പ്രത്യാശയോടു കൂടിയാണ് ഞാന് ഈ ബില് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.
ഇങ്ങനെ അധ്യാപകന്മാരുടെ നില ഉയര്ത്തുന്നതോടു കൂടി സ്കൂള് മാനേജരന്മാരെ സംബന്ധിച്ചും ചില വ്യവസ്ഥകള് ചെയ്യാന് ആലോചിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ കാലംവരെ മാനേജരന്മാര് ആവശ്യപ്പെട്ടാല് ഗ്രാന്റു കൊടുക്കും എന്നേയുള്ളൂ. സാമൂഹ്യബോധത്തോടു കൂടി വിദ്യാഭ്യാസമേഖലയില് സേവനമനുഷ്ഠിക്കാന് മുന്നോട്ടു വന്നിട്ടുള്ള മാനേജിംഗ് ഏജന്സികള്ക്ക് സ്കൂൾ സജ്ജീകരണങ്ങള്ക്കും സ്കൂള് നടത്തിപ്പിനും മറ്റുമായി വളരെ ഉദാരമായ ഗ്രാന്റ് കൊടുക്കാനാണ് ഗവണ്മെന്റ് ഈ ബില്ലു കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഗ്രാന്റു ലഭിക്കാതെ അവര്ക്കു സ്കൂള് നടത്താന് സാധിക്കില്ലെന്ന് ഗവണ്മെന്റിനു ബോധ്യമായിട്ടുണ്ട്. പൊതുജനങ്ങളില നിന്ന് സംഭാവന പിരിച്ചാണ് മിക്ക നല്ല മാനേജ്മെന്റുകള് സ്കൂള്കെട്ടിടങ്ങള് ഉണ്ടാക്കുന്നത് എന്നിരുന്നാലും അവര്ക്കു പോരാതെ വരുന്നതിന് വലിയ ഒരു സംഖ്യ സംഭാവന ചെയ്തേ മതിയാവൂ എന്നു ഗവണ്മെന്റിനറിയാം. അപ്രകാരമുള്ള സജ്ജീകരണങ്ങള്ക്കും സ്കൂള് നടത്തിപ്പിനും ഗ്രാന്റ് കൊടുക്കാന് ഈ ബില്ലില് വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെ മാനേജരന്മാര്ക്ക് അവരുടെ വീതവും അധ്യാപകര്ക്ക് അവരുടെ വീതവും നല്കി ഇരുഭാഗക്കാരെയും യോജിപ്പിക്കണം എന്നാണ് ഗവണ്മെന്റു ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
പ്രൈവറ്റ് വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയില് എത്രയോ കാലമായി പ്രവര്ത്തിച്ച് നാട്ടുകാരുടെയും ഗവണ്മെന്റിന്റെയും കൃതജ്ഞത അര്ഹിക്കുന്ന ഏജന്സികളെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തണമെന്നോ, അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തണമെന്നോ, ധ്വംസിക്കണമെന്നോ, ഈ ബിൽ കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ലെന്നു പറയാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
മറ്റൊരുകാര്യം പറയാനുള്ളത് ലോക്കല് എഡ്യൂക്കേഷന് അതോറിറ്റിയെ സംബന്ധിച്ചാണ്. ഇവിടെയുള്ള ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റുകൾ എല്ലാം വികേന്ദ്രീകരിക്കണം എന്നുള്ള അഭിപ്രായം ഈ സഭയില് അനേകം തവണ പൊന്തി വന്നിട്ടുണ്ട്. പല ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റുകളും വികേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനുള്ള ശ്രമം നടന്നു വരുന്നുണ്ട്. വിദ്യാഭ്യാസ ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റാണെങ്കില് കാസര്കോടു മുതല് പാറശ്ശാല വരെ വ്യാപ്തമായിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റാണെന്നു ഈ സഭയിലെ മെമ്പറന്മാര്ക്കറിയാം. ഈ ഡിപ്പാര്ട്ടമെന്റ് വികേന്ദ്രീകരിച്ചേ കഴിയു എന്ന് പരക്കെ സമ്മതിക്കുക ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റിന്റെ കീഴില് ഡിസ്ട്രിക്റ്റ് എഡ്യൂക്കേഷന് ഓഫീസര്, അസിസ്റ്റന്റ് എഡ്യൂക്കേഷന് ഓഫീസര്, ഡിവിഷണല് ഇന്സ്പെക്റ്റര് ആഫ് സ്കൂള്സ് എന്നിങ്ങനെ പല ഉദ്യോഗസ്ഥന്മാരും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും അധികാര വികേന്ദ്രീകരണം എന്ന തത്വം വേണ്ടത്ര അംഗീകരിച്ചിട്ട് ഇല്ലാത്തതിനാല് അധ്യാപകരുടെയും മാനേജരന്മാരുടെയും കാര്യങ്ങള് നിറവേറ്റി കിട്ടുന്നതിന് താമസം നേരിടുന്നുണ്ട്. ആ അസൗകര്യങ്ങള് പരിഹരിക്കുന്നതിലേക്ക് ഹെഡ് ഓഫീസില് കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുന്ന അധികാരം മറ്റ് താഴോട്ടുള്ള ആഫീസുകള്ക്കു വിട്ടു കൊടുക്കണമെന്ന് ഗവണ്മെന്റുദ്ദേശിക്കുന്നു.
അധികാരം എവിടെയുണ്ടാകുന്നോ അതിന്റെ കൂടെപ്പിറവിയാണ് അഴിമതി എന്ന ലോര്ഡ് ആക്ഷന് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് ഈ സന്ദര്ഭത്തില് നാം ഓര്ക്കണം. അങ്ങനെ താഴോട്ട് അധികാരം വരുമ്പോള് അഴിമതിയും സംഭവിക്കാം എന്നുള്ളത് മറച്ചു വയ്ക്കേണ്ട കാര്യം ഇല്ലെന്ന് ഗവണ്മെന്റ് വിചാരിക്കുന്നു. ആ അപകടസ്ഥിതിക്ക് ബ്രിട്ടനിലും, അമേരിക്കയിലും നിര്ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു പ്രതിവിധിയാണ് ഈ ലോക്കല് എഡ്യൂക്കേഷന് കൗണ്സിലുകള്. 1940ല് ബ്രിട്ടണില് പാസാക്കിയിട്ടുള്ള ആക്റ്റ് പ്രകാരം വിദ്യാഭ്യാസപരമായ കമ്മിറ്റികള് സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള ഏര്പ്പാടുകള് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാ സ്കൂളുകളുടെയും കാര്യങ്ങള് മാനേജ്മെന്റ് വഹിക്കുന്നില്ല. കൗണ്ടി കൗണ്സിലുകളില് മാനേജരന്മാരുടെയും പ്രതിനിധികളെയും ഉള്ക്കൊള്ളിക്കാറുണ്ട്. കൗണ്ടി കൗണ്സിലുകള് വഴി ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റ് സ്കൂളുകളെ സംബന്ധിച്ചുള്ള കാര്യങ്ങള് തീരുമാനിക്കും. മാനേജരന്മാര്ക്കു വേണ്ടി വന്നാല് ഗവണ്മെന്റിന്റെ അടുക്കല് നിവേദനം നടത്താനുള്ള സൗകര്യം നല്കിയിട്ടുണ്ട്. അതു പോലെ ഇവിടെ പ്രാദേശിക വിദ്യാഭ്യാസ സമിതികള് സംഘടിപ്പിച്ച് അതില് മാനേജ്മെന്റുകളെയും അധ്യാപകന്മാരേയും മറ്റു വിദ്യാഭ്യാസ വിഷയത്തില് താല്പര്യമുള്ളവരുടെ പ്രതിനിധികളേയും ജനപ്രതിനിധികളായി ഉള്പ്പെടുത്തി ഡിസ്ട്രറ്റിക്റ്റ് ഇന്സ്പെക്റ്റര് ഓഫ് സ്കൂള്സുമായി സഹകരിച്ച് പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥ പരീക്ഷിച്ചു നോക്കണമെന്നാണ് ഈ ഗവണ്മെന്റ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്.
അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു പരീക്ഷണത്തിനു വേണ്ടിയാണ് ഇവിടെ ലോക്കല് എഡ്യൂക്കേഷന് അതോറിറ്റിക്ക് വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. ഇങ്ങനെ വ്യവസ്ഥചെയ്യുന്നത് അത്യാപല്ക്കരം ആണെന്ന് ചിലര് അഭിപ്രായം പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതായി ഗവണ്മെന്റിനറിയാം. അത്തരം അഭിപ്രായങ്ങളെ തല്ക്കാലം എതിര്ക്കുന്നതിനോ, കര്ശനമായി നിരൂപിക്കുന്നതിനോ ഈ ഗവണ്മെന്റ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. നമ്മുടെ എല്ലാ ഭരണക്രമങ്ങള്ക്കും മാതൃകയായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള ഇംഗ്ലണ്ടിലും ഒരുപക്ഷെ അതിലുപരിയായി ചിലര് അംഗീകരിക്കുന്ന അമേരിക്കയിലും നടപ്പുള്ള ആ സമ്പ്രദായം ഡമോക്രസിയുടെ നൃത്തരംഗമെന്ന് അഭിമാനിക്കുന്ന ഈ രാജ്യത്ത് ഒന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കണമെന്നു വിചാരിക്കുന്നു.
ഇതു ജനാധിപത്യ മര്യാദയ്ക്കു ഏറ്റവും ഭ്രദമായ ഒന്നാണെന്ന് ഗവണ്മെന്റിന് അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രവര്ത്തനങ്ങളില് അപകടം സംഭവിക്കുക ആണെങ്കില് അത് ആ സിസ്റ്റത്തിന്റെ തെറ്റല്ലെന്നു മാത്രമെ വിചാരിക്കേണ്ടതുള്ളൂ. കാലാന്തരത്തില് ഈ നടപടികള് മുമ്പോട്ട് പോയി കൊണ്ടിരിക്കുമെങ്കില് നമ്മുടെ ജനപ്രതിനിധികള്ക്ക് ആഫീസറന്മാരുമായി സഹകരിച്ചു പ്രവര്ത്തിച്ച് നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യങ്ങള് നിറവേറ്റാന് കഴിയുമെന്നാണ് ഗവണ്മെന്റ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. അതു കൊണ്ട് ലോക്കല് അതോറിട്ടീസിനെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭയാശങ്കയ്ക്ക് കാര്യമില്ലെന്ന് ബഹുമാനപ്പെട്ട സഭയെ അറിയിച്ചു കൊള്ളുന്നു.
പിന്നെ മാനേജ്മെന്റുകള് ദുഷിച്ചു പോയാല് അത്തരം സ്കൂളുകളെ സംബന്ധിച്ച് എന്തു നടപടി എടുക്കണമെന്നുള്ളത് ഈ ഡിപ്പാര്ട്ടുമെന്റില് ഏറ്റവും വലിയ കാര്യമായി കിടക്കുകയാണ്. ഈയിടെ മദ്രാസില് നടപ്പുണ്ടായിരുന്ന നിയമത്തിലെ ഒരു വ്യവസ്ഥ ഉപയോഗിച്ചാണ് മലബാറിലുള്ള ഗണപതി സ്കൂളിലും മറ്റും ഗവണ്മെന്റ് നടപടികള് എടുത്തത്. അപ്രകാരമുള്ള വ്യവസ്ഥ മദ്രാസ് ആക്റ്റില് ഉണ്ടെന്നു കണ്ടപ്പോള് തിരൂവിതാംകൂർ കൊച്ചിയിലും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നത് പ്രയോജനകരം ആയിരിക്കുമെന്ന് ഗവണ്മെന്റിന് തോന്നുകയും അതനുസരിച്ച് ഈ ബില്ലില് വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുകയും ചെയ്തിരുന്നു.
മാനേജ്മെന്റില് കുഴപ്പമുണ്ടെന്നു കണ്ടാല് ഇന്നു തന്നെ മാനേജ്മെന്റിനെ ഡിസ്ക്വാളിഫൈ ചെയ്യുന്നതിന് നിബന്ധന ഡിപ്പാര്ട്ട്മെന്റിലുണ്ട്. ആ നിബന്ധന അനുസരിച്ച് ഡിസ്ക്വാളിഫൈ ചെയ്യുന്ന ഉത്തരവുണ്ടായാല് അതിന് ലീഗല് സാംഗ്ഷന് ഇല്ലെന്ന ഒരു കുറ്റമുണ്ട്. അതു പരിഹരിക്കാനാണ് മദ്രാസ് ആക്റ്റിൽ നിന്നും ആ ഭാഗം എടുത്തു ചേര്ത്തിട്ടുള്ളത്. ഇതിന്റെ അര്ഥം രാജ്യത്തുള്ള മാനേജ്മെന്റുകളുടെ നേരെ അക്രമപരമായ നടപടി എടുക്കാന് ഗവണ്മെന്റിന് അധികാരം കൊടുക്കുന്നു എന്നല്ല. മദ്രാസ് ആക്റ്റില് ഈ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും അവിടെയുള്ള സ്കൂളുകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ന്യായ വിരുദ്ധമായി ഒരു നടപടിയും എടുത്തിട്ടില്ല. കേരള സംസ്ഥാനം രൂപീകരിച്ചതിനു ശേഷം മദ്രാസ് ആക്റ്റിലെ ആ വ്യവസ്ഥ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി നാലഞ്ചു സ്കൂളുകളില് നടപടിയെടുത്തിട്ട് ആ നടപടികള് കുറ്റകരമാണെന്ന് കോഴിക്കോട് തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലുള്ള യാതൊരുത്തരും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. ഗണപതി സ്കൂളിലെ സ്തംഭനാവസ്ഥ ശരിപ്പെടുത്താന് ആ വ്യവസ്ഥ ഫലപ്രദമായി തിര്ന്നു എന്നു പറയാന് കഴിയും. അതു കൊണ്ട് ആ വ്യവസ്ഥ തിരുവിതാംകൂർ - കൊച്ചി ഭാഗത്തേയ്ക്കും വ്യാപിപ്പിച്ച് നമ്മുടെ പ്രൈവറ്റ് മേഖലയിലുള്ള സ്കൂളുകളില് ഏതെങ്കിലും സ്തംഭനാവസ്ഥയിൽ എത്തുകയാണെങ്കില് അതു പരിഹരിക്കുന്നതിന് ഗവണ്മെന്റിന് അധികാരം കിട്ടണം.
അതിനു വേണ്ടി മാത്രമാണ് ആ വ്യവസ്ഥ ബില്ലില് ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുള്ളത്. കൂടാതെ ഏതെങ്കിലും പ്രദേശത്ത് ഏതെങ്കിലും അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണങ്ങളെ മുന്നിര്ത്തി ഗവണ്മെന്റിന് സ്കൂള് ഏറ്റെടുക്കണമെന്നു തോന്നിയാല് പ്രതിഫലം നല്കി സ്കൂള് ഏറ്റെടുക്കുന്നതിലേക്ക് ഒരു വ്യവസ്ഥ ബില്ലില് ഉള്ക്കൊള്ളിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇത് 14 വയസു വരെ സൗജന്യവും നിര്ബന്ധിതവുമായ വിദ്യാഭ്യാസം കൊടുക്കണമെന്നുള്ള ഭരണഘടനയിലെ വ്യവസ്ഥ പരിപൂര്ണ്ണമായി നടപ്പിലാക്കുന്നതിന് ഗവണ്മെന്റ് കൈക്കൊണ്ടിട്ടുള്ള ഒരു എനേബിളിംഗ് പ്രൊവിഷനാണ്. തിരുവിതാംകൂറില് സര് സി.പി.യുടെ കാലത്ത് കമ്പള്സറി പ്രൈമറി എഡ്യൂക്കേഷന് ആക്റ്റുണ്ടായതായി നമുക്കറിയാം. വല്ല പ്രദേശത്തും മാനേജ്മെന്റിന്റെ നില എതിരാണെന്ന് ഗവണ്മെന്റിന് ബോധ്യമായാല് ആ സ്കൂള് ഏറ്റെടുത്ത് പൂര്ണമായും ഗവണ്മെന്റ് വിദ്യാഭ്യാസകാര്യം നിര്വ്വഹിക്കുന്നു എന്നുള്ള പാരമ്പര്യത്തിനു ഒരു ഉദാഹരണം സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള അവസരം ഈ വ്യവസ്ഥമൂലം ഗവണ്മെന്റിന് ലഭിക്കുന്നതാണ്. ആ ഒരൊറ്റ ഉദ്ദേശ്യമേ ആ വ്യവസ്ഥയിലുള്ളൂ. അല്ലാതെ ആ രാജ്യത്തുള്ള എല്ലാ സ്കൂളുകളും ഒന്നടങ്കം ദേശസാല്ക്കരിക്കുന്ന അപകടം പിടിച്ച ഒരു സ്ഥിതിവിശേഷം ഈ രാജ്യത്ത് സൃഷ്ടിക്കണമെന്നുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തിലല്ല ആ വ്യവസ്ഥ ചേര്ത്തിട്ടുള്ളതെന്ന് ബഹുമാനപ്പെട്ട സഭയെ അറിയിക്കാന് ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പ്രധാനമായ വ്യവസ്ഥകളെ കുറിച്ചു മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാന് ബില്ലിനെ ബഹുമാനപ്പെട്ട സഭയുടെ സാദരവും യുക്തിപൂര്വ്വകവുമായ ചര്ച്ചയ്ക്ക് സമര്പ്പിച്ചു കൊള്ളുന്നു.
https://www.scobserver.in/wp-content/uploads/2025/07/In-re-Kerala-Educational-Bill-Judgement.pdf
https://firstministry.kerala.gov.in/wp-content/uploads/pdf/bills/k_edu_bl.pdf
Reply Speech of Prof Joseph Mundasery in Kerala Legislative Asembly in Debate on KERALA Education Bill 1957
Prof. Joseph Mundassery, as Kerala's Education Minister, delivered a key reply speech on September 2, 1957, during the third reading of the Kerala Education Bill in the Legislative Assembly. He described the bill as a "memorable piece of basic legislation" and noted no new suggestions against its passage had emerged. The speech emphasized restoring dignity in teacher-manager relations without nationalizing education entirely.[1]
## Speech Context
The bill aimed to organize general education statutorily, making elementary education free and compulsory while regulating private schools. Mundassery highlighted the need for cordial school atmospheres and government oversight on salaries and fees, countering opposition fears of overreach.[3][7]
## Key Themes
- **No Nationalization Intent**: He assured private agencies could continue operating schools.
- **Teacher Welfare**: Addressed poor service conditions to improve dignity.
- **Public Support**: Opposition criticized it as intrusive, but Mundassery stressed constitutional balance, especially for minorities.[3][2]
Citations:
[1] Education Minister's reply. http://firstministry.kerala.gov.in/education-ministers-reply/
[2] (PDF) Story of 1957 Education Bill in Kerala https://www.academia.edu/3890598/Story_of_1957_Education_Bill_in_Kerala
[3] Story of 1957 Education Bill in Kerala https://www.cppr.in/wp-content/uploads/2012/10/Thestoryof1957EducationBillinKeralabyD.Dhanuraj.pdf
[4] THE FIRST POPULAR GOVERNMENT IN KERALA AND ... https://scholar.uoc.ac.in/bitstreams/21d55261-161c-4e78-a572-a2a4e3af9849/download
[5] Education in Kerala Trail & Travails https://educationtodayonline.com/2022/04/06/magazines/education-in-kerala-trail-travails/
[6] On this day April 5, 1957, the first Communist government ... https://www.facebook.com/comradevoix/posts/on-this-day-april-5-1957-the-first-communist-government-in-kerala-headed-by-comr/1135763151911335/
[7] the kerala education bill https://firstministry.kerala.gov.in/wp-content/uploads/pdf/bills/k_edu_bl.pdf
[8] Social Context of Educational Development in Malabar region ... https://igmlnet.uohyd.ac.in/docs/hi-res/hcu_images/DS12571.pdf
[9] educational policy and achievements https://www.marxists.org/subject/india/cpi/kerala-report-nation/kerala-58-4.pdf
[10] Political activity and Legislative work https://kmchandy.org/index.php/political-activity-and-legislative-work/
Full text of Prof Joseph Mundassery reply speech 1957 Kerala Education Bill
Prof. Joseph Mundassery's full reply speech during the third reading of the Kerala Education Bill on September 2, 1957, is not available in complete verbatim text from publicly accessible online sources. Available records provide only summaries and excerpts of his key points, drawn from assembly debates and historical analyses.[11][1]
## Key Excerpts
Mundassery described the bill as a "memorable piece of basic legislation" essential for organizing education, making elementary schooling free and compulsory, and regulating aided institutions without full nationalization. He emphasized restoring dignity in teacher-manager relations amid poor service conditions and assured private agencies' continued role in education.[11][1]
## Debate Highlights
Opposition raised fears of government overreach on minority rights and managerial powers, but Mundassery countered by stressing constitutional balance, teacher welfare funds, and no intent to discourage private schools. Law Minister V.R. Krishna Iyer supported by clarifying safeguards for staff without mandating nationalization.[1][2]
## Access Suggestions
For the full transcript, consult Kerala Legislative Assembly archives (volumes from 1957, pages around 2089-2255) or physical copies of debate proceedings at the Kerala State Central Library, as digital versions remain partial or paywalled.[1]
Citations:
[1] Story of 1957 Education Bill in Kerala https://www.cppr.in/wp-content/uploads/2012/10/Thestoryof1957EducationBillinKeralabyD.Dhanuraj.pdf
[2] educational policy and achievements https://www.marxists.org/subject/india/cpi/kerala-report-nation/kerala-58-4.pdf
[3] the kerala education bill https://firstministry.kerala.gov.in/wp-content/uploads/pdf/bills/k_edu_bl.pdf
[4] Education, Ideology and Politics in Kerala 1957-59 https://www.jstor.org/stable/3516681
[5] Kerala A Report Ot The Nation (1958) https://ia800101.us.archive.org/27/items/in.ernet.dli.2015.54285/2015.54285.Kerala-A-Report-Ot-The-Nation-1958_text.pdf
[6] KERALA GOVERNMENT'S REPLY TO K. P. C. C. ... https://www.marxists.org/subject/india/cpi/keralas-answer/keralas-answer-1.pdf
[7] THE FIRST POPULAR GOVERNMENT IN KERALA AND ... https://scholar.uoc.ac.in/bitstreams/21d55261-161c-4e78-a572-a2a4e3af9849/download
[8] 1957-ലെ വിദ്യാഭ്യാസബില് ... https://newsgil.in/2021/07/17/prof-joseph-mundasseris-historic-assembly-speech-introducing-the-1957-education-bill/
[9] vimochana samaram of 1958-59 https://www.facebook.com/groups/1544646328903645/posts/4601557293212518/
[10] Social Context of Educational Development in Malabar region ... https://igmlnet.uohyd.ac.in/docs/hi-res/hcu_images/DS12571.pdf
[11] Education Minister's reply. http://firstministry.kerala.gov.in/education-ministers-reply/
https://firstministry.kerala.gov.in/education-ministers-reply/?utm_source=perplexity
Education Minister’s reply.
MEMORABLE PIECE OF BASIC LEGISLATION
Winding up the debate during the third reading of the Kerala Education Bill in the State Legislature today, (September 2, 1957), Shri.Joseph Mundasserry, Minister for Education, spoke as follows:
Sir,
No new suggestions have been raised on the floor of the House against the passing of this Bill into law.
People generally consider it a good fortune to do good deeds or be participants in good deeds. I regret very much that my friends opposite, even at this last minute, did not take this view. One or two honourable friends were of the view that the Bill should not be passed now and that it should be postponed. I have replied to those suggestions even during the course of the second reading of the Bill. I do not wish to add anything to what I have already expressed. But let me say for their information that here is a Bill which their own leader (Shri. Panampalli Govinda Menon) had sponsored when he was in office.
Quoting from official documents, the Minister said:
On the suggestion of the Chief Minister a Special Officer was appointed by Government to draft a bill for the better organisation of general education and to give it a statutory basis having regard to the recent development in educational theory and practice and keeping in view the directive principle embodied in the Constitution.
The Bill drafted by the Officer so commissioned is in the files.
Sir, the Assembly proceedings have on record the speech made by Shri Panampalli Govinda Menon, introducing a supplementary demand for the implementation of a scheme (the Private secondary School Scheme), which he sought to implement by means of an executive order. The Congress Party, which was in power then, had from that time on wards voiced the opinion that some sort of legislation in respect of education was absolutely necessary. The present Bill has been introduced here, taking into due account the suggestions recorded by them and giving consideration to the various points of view that have since come up in the educational field. I fail to understand how the introduction and the passing of this Bill now can be called a revolutionary or rash venture. Probably, it is the frailty of the normal human mind not to tolerate any one else succeeding when they themselves could not. That must have goaded the section of the Opposition to persist in this attitude even in this last stage. Some are against the immediate enactment of the measure. I doubt whether there has been any other Bill who has been given the benefit of so much deliberation and mature consideration as this measure has been. But there is one thing which I would wish to stress. As far as I can remember, there has been during the last ten years no basic legislation which affects the traditional interest and problems as has been under taken here. This Bill is the first piece of basic legislation which has been enacted in this State.
This Bill has been discussed here for several days. There have been very heated discussions in the Select Committee also. Freedom has been granted for demonstrations both against and for the Bill. Yet, to claim and to argue that the Bill is being audaciously rushed through can only be deemed to be the result of chagrin and frustration. Surely this is a historic event. This Government feels legitimately proud that this is a guide-post for the other States of the Union. Other States might have enacted legislation of a piecemeal nature in this sphere. But I wish to reiterate that this is the first Bill enacted anywhere in India guaranteeing safeguards to thousands of teachers who toil in the educational field.
It has been claimed that this Bill had roused opposition throughout the state. This Bill does not relate to the content or mode of education. The object of the Bill is to regularize, on a statutory basis, the relationship between teachers and manager, managers and Government, and teachers and Government. It is in appropriate to scrutinise the Bill for provisos about pay, allowances etc. The Bill does not give priority to pay and allowances. It gives a glorious opportunity to teachers, who have so far been the slaves of managements, to hold their heads high. For that reason alone this Government believes that this Bill will blazon the path of other States of India.
Those provisions which are acceptable to a majority of managers should be acceptable to other managers as well. It is not proper for a very small section of the managers to oppose the passing of this Bill. This does not mean that after passing this Bill Government will not be prepared to seek a solution to any difficulties felt by the managers in implementing its provisions. Government will be prepared to render any help whenever necessity arises. At the same time, it can be seen that it is a great achievement that cent percent protection has been given to the teachers by this Bill. It is on this basis that it is said that this should be treated as a historic event. Now therefore, I appeal to my friends to realise the importance of this Bill and to support it at least at this late hour.
It will be better if honourable friends realise the importance of this Bill, at least now. If they do not do so, they will only be wasting their breath and energy in arguing in vain for private managements and the middlemen in education. If hon’ble members sitting on the opposition benches are interested I educational progress, they should stop pleading for this kind of middlemen in education. I believe that the members on the opposition benches will have as much enthusiasm as members on this side to strive for the comprehensive cultural progress of our country. Let me hop that if it does not happen today it will come to pass at least in the coming days.
It was stated here that this Bill is injurious to the interests of a particular group. This State has slightly less than seven thousand private schools. Of these only about 1,259 private schools are under the control of those who lead the agitation against the Bill. I refused to yield to the demand of those who want to postpone the passing of this Bill, which seeks to give protection to teachers in about 7,000 schools, and at the same time seek to protect the legitimate rights of the managements of these 7,000 schools, simply to placate the managements of 1,259 schools. Further there are no provisions in the Bill affecting these institutions in particular.
An aspect of the Bill which the Opposition still objects to relates to the clause empowering government to take over private schools in the interests of educational progress. I this context I have only to say that it is Government’s intention to take over only such schools as are run by individuals or agencies in an unsatisfactory manner. It is wrong to interpret this Bill as one meant to annihilate the entire private managements functioning in this State. On the other hand, it is Government’s intention to encourage the managements so long as they do not function in an unsatisfactory manner; this Bill will not discourage, for any reason, any management which functions well. But I wish to tell my friend, Sri. Kunjuraman Nambiar and others, that Government does not consider managements to be an indispensable factor in the educational system in this State. Nor do we take the view that all schools should be taken over by Government. This Bill has been prepared in a realistic manner; we do not wish to jump from Cape Comorin to the Himalayas in one single leap. This Government would be prepared to encourage and support any school, under whatever denominational authority it may be, which renders satisfactory service.
I cannot agree with the argument that this Bill does not provide safeguards for minorities, or on the other hand, that it contains provisions injurious to their interests. I would ask you to scrutinise whether there is any single clause in this Bill which detrimentally affects the minority interests. I can confidently assert that there is no such provision. On the other hand, all safeguards for such interests are provided for in this Bill. If it is argued that the Christians in this State are a minority, I will say that every community here is a minority. The Nair community, the Christian community and the Muslim community will all have to be referred to as minorities in this State. Government does not wish to accept this line of argument, which is redundant as far as matters educational are concerned.
Managements which have, for a long time, functioned with in the educational structure of the State and have generally contributed to the progress of education alone come under the ambit of this Bill. Management Schools which function purely on communal basis are so few as can be counted on the finger tips as, for example, Anglo-Indian schools. Even in respect of these, the present Bill is not objectionable.
Sir, My hon’ble friend, Shri A.A.Rahim, expressed a doubt relating to allowances for teachers. Allowances are a sort of temporary aid granted to those in Government service, from time to time, according to the prevailing circumstances. Such allowances will be paid to teachers in the same way as they are being paid to Government servants. It need not be concluded that because only the term “salary” is mentioned in the Bill, allowances will not be granted. Teachers will continue to get their allowances at the same level as Government servants. I hope this would dispel the doubt raised by my friend.
The Kerala Education Bill is, to my mind, the most important and memorable achievement of basic legislation in our country. I implore all section of this House, including the Opposition Parties to pass this measure into law unitedly and in a spirit of goodwill, thereby making the event a day to remember in our lives.
Education Minister’s Reply to Debate. (The Kerala Education Bill was then passed)
MEMORABLE PIECE OF BASIC LEGISLATION
Winding up the debate during the third reading of the Kerala Education Bill in the State Legislature today, (September 2, 1957), Shri.Joseph Mundasserry, Minister for Education, spoke as follows:
Sir,
No new suggestions have been raised on the floor of the House against the passing of this Bill into law.
People generally consider it a good fortune to do good deeds or be participants in good deeds. I regret very much that my friends opposite, even at this last minute, did not take this view. One or two honourable friends were of the view that the Bill should not be passed now and that it should be postponed. I have replied to those suggestions even during the course of the second reading of the Bill. I do not wish to add anything to what I have already expressed. But let me say for their information that here is a Bill which their own leader (Shri. Panampalli Govinda Menon) had sponsored when he was in office.
Quoting from official documents, the Minister said:
On the suggestion of the Chief Minister a Special Officer was appointed by Government to draft a bill for the better organisation of general education and to give it a statutory basis having regard to the recent development in educational theory and practice and keeping in view the directive principle embodied in the Constitution.
The Bill drafted by the Officer so commissioned is in the files.
Sir, the Assembly proceedings have on record the speech made by Shri Panampalli Govinda Menon, introducing a supplementary demand for the implementation of a scheme (the Private secondary School Scheme), which he sought to implement by means of an executive order. The Congress Party, which was in power then, had from that time on wards voiced the opinion that some sort of legislation in respect of education was absolutely necessary. The present Bill has been introduced here, taking into due account the suggestions recorded by them and giving consideration to the various points of view that have since come up in the educational field. I fail to understand how the introduction and the passing of this Bill now can be called a revolutionary or rash venture. Probably, it is the frailty of the normal human mind not to tolerate any one else succeeding when they themselves could not. That must have goaded the section of the Opposition to persist in this attitude even in this last stage. Some are against the immediate enactment of the measure. I doubt whether there has been any other Bill who has been given the benefit of so much deliberation and mature consideration as this measure has been. But there is one thing which I would wish to stress. As far as I can remember, there has been during the last ten years no basic legislation which affects the traditional interest and problems as has been under taken here. This Bill is the first piece of basic legislation which has been enacted in this State.
This Bill has been discussed here for several days. There have been very heated discussions in the Select Committee also. Freedom has been granted for demonstrations both against and for the Bill. Yet, to claim and to argue that the Bill is being audaciously rushed through can only be deemed to be the result of chagrin and frustration. Surely this is a historic event. This Government feels legitimately proud that this is a guide-post for the other States of the Union. Other States might have enacted legislation of a piecemeal nature in this sphere. But I wish to reiterate that this is the first Bill enacted anywhere in India guaranteeing safeguards to thousands of teachers who toil in the educational field.
It has been claimed that this Bill had roused opposition throughout the state. This Bill does not relate to the content or mode of education. The object of the Bill is to regularize, on a statutory basis, the relationship between teachers and manager, managers and Government, and teachers and Government. It is in appropriate to scrutinise the Bill for provisos about pay, allowances etc. The Bill does not give priority to pay and allowances. It gives a glorious opportunity to teachers, who have so far been the slaves of managements, to hold their heads high. For that reason alone this Government believes that this Bill will blazon the path of other States of India.
Those provisions which are acceptable to a majority of managers should be acceptable to other managers as well. It is not proper for a very small section of the managers to oppose the passing of this Bill. This does not mean that after passing this Bill Government will not be prepared to seek a solution to any difficulties felt by the managers in implementing its provisions. Government will be prepared to render any help whenever necessity arises. At the same time, it can be seen that it is a great achievement that cent percent protection has been given to the teachers by this Bill. It is on this basis that it is said that this should be treated as a historic event. Now therefore, I appeal to my friends to realise the importance of this Bill and to support it at least at this late hour.
It will be better if honourable friends realise the importance of this Bill, at least now. If they do not do so, they will only be wasting their breath and energy in arguing in vain for private managements and the middlemen in education. If hon’ble members sitting on the opposition benches are interested I educational progress, they should stop pleading for this kind of middlemen in education. I believe that the members on the opposition benches will have as much enthusiasm as members on this side to strive for the comprehensive cultural progress of our country. Let me hop that if it does not happen today it will come to pass at least in the coming days.
It was stated here that this Bill is injurious to the interests of a particular group. This State has slightly less than seven thousand private schools. Of these only about 1,259 private schools are under the control of those who lead the agitation against the Bill. I refused to yield to the demand of those who want to postpone the passing of this Bill, which seeks to give protection to teachers in about 7,000 schools, and at the same time seek to protect the legitimate rights of the managements of these 7,000 schools, simply to placate the managements of 1,259 schools. Further there are no provisions in the Bill affecting these institutions in particular.
An aspect of the Bill which the Opposition still objects to relates to the clause empowering government to take over private schools in the interests of educational progress. I this context I have only to say that it is Government’s intention to take over only such schools as are run by individuals or agencies in an unsatisfactory manner. It is wrong to interpret this Bill as one meant to annihilate the entire private managements functioning in this State. On the other hand, it is Government’s intention to encourage the managements so long as they do not function in an unsatisfactory manner; this Bill will not discourage, for any reason, any management which functions well. But I wish to tell my friend, Sri. Kunjuraman Nambiar and others, that Government does not consider managements to be an indispensable factor in the educational system in this State. Nor do we take the view that all schools should be taken over by Government. This Bill has been prepared in a realistic manner; we do not wish to jump from Cape Comorin to the Himalayas in one single leap. This Government would be prepared to encourage and support any school, under whatever denominational authority it may be, which renders satisfactory service.
I cannot agree with the argument that this Bill does not provide safeguards for minorities, or on the other hand, that it contains provisions injurious to their interests. I would ask you to scrutinise whether there is any single clause in this Bill which detrimentally affects the minority interests. I can confidently assert that there is no such provision. On the other hand, all safeguards for such interests are provided for in this Bill. If it is argued that the Christians in this State are a minority, I will say that every community here is a minority. The Nair community, the Christian community and the Muslim community will all have to be referred to as minorities in this State. Government does not wish to accept this line of argument, which is redundant as far as matters educational are concerned.
Managements which have, for a long time, functioned with in the educational structure of the State and have generally contributed to the progress of education alone come under the ambit of this Bill. Management Schools which function purely on communal basis are so few as can be counted on the finger tips as, for example, Anglo-Indian schools. Even in respect of these, the present Bill is not objectionable.
Sir, My hon’ble friend, Shri A.A.Rahim, expressed a doubt relating to allowances for teachers. Allowances are a sort of temporary aid granted to those in Government service, from time to time, according to the prevailing circumstances. Such allowances will be paid to teachers in the same way as they are being paid to Government servants. It need not be concluded that because only the term “salary” is mentioned in the Bill, allowances will not be granted. Teachers will continue to get their allowances at the same level as Government servants. I hope this would dispel the doubt raised by my friend.
The Kerala Education Bill is, to my mind, the most important and memorable achievement of basic legislation in our country. I implore all section of this House, including the Opposition Parties to pass this measure into law unitedly and in a spirit of goodwill, thereby making the event a day to remember in our lives.
Education Minister’s Reply to Debate. (The Kerala Education Bill was then passed)
Article 14 of the Indian Constitution says: “The state shall not deny to any person equality before the law or the equal protection of the laws within the territory of India.”
