Venezuela’s ruling party unity cracks as Delcy complies with U.S.’s demands

Delcy Rodríguez has done away with some of Chávez’s policies, shuffled the government to her liking, and pushed law through National Assembly to overhaul oil industry; Maduro loyalists air disagreements with her government, say an insider’s betrayal helped the U.S. depose the former President

Acting President Delcy Rodriguez during a campaign which she describes as a pilgrimage against U.S. sanctions, in Caracas, Venezuela, in April 2026. REUTERS

Associated Press

It is a slogan that has long encapsulated the unique ability of Hugo Chávez’s fiercely nationalistic revolution to stay in power in Venezuela for 27 years: “United, we will win!”

The young, the old, ruling party leaders and propagandists alike shout it at official events, street demonstrations, and on state television, pumping their fists to show loyalty to the self-described socialist government — and its traditional antipathy toward the United States. Even when confronted with truths that defy such bravado, the diverse coalition of military, ideological, and opportunistic hangers-on has acted in lockstep.

But cracks in that unity have emerged after the stunning U.S. military operation that captured then President Nicolás Maduro in January. Long-time loyalists are airing disagreements with the government of acting President Delcy Rodríguez and even discussing publicly rumours that an insider’s betrayal helped the U.S. depose Mr. Maduro.

Change in stance

Ms. Rodríguez has done away with some of Chávez’s policies, complied with U.S. demands, and shuffled the government to her liking, removing ministers, pushing legislation through the National Assembly to overhaul the nation’s oil industry, and releasing political prisoners.

Supporters of Chavismo are making their disapproval known. Many criticise the warming relationship between Ms. Rodríguez’s government and the White House, whose occupant, regardless of party, Chavismo has historically seen as its main adversary.

May’s deportation of a former Minister to face criminal investigations in the U.S. and Ms. Rodríguez’s recent authorisation for the U.S. military to conduct a training exercise in Venezuela’s capital laid bare internal divisions.

Mario Silva spent years spreading pro-government propaganda as the host of a programme on state TV before being removed from the airwaves after Mr. Maduro’s capture. Mr. Silva questioned the legality of the deportation of Alex Saab, a close ally of Mr. Maduro, arguing that it violated a constitutional ban.

He contended that Ms. Rodríguez is not governing freely, as some decisions “are being made in the U.S. Embassy.”

“The imperialists don’t negotiate. They conquer, test and probe — until our country shatters,” Mr. Silva said in a livestream. “Nobody is safe right now. And that is a concrete, terribly dangerous fact.”

On May 23, a few dozen people in Caracas protested the training that saw two Marine Corps Osprey aircraft land at the U.S. Embassy. They held a Venezuelan flag with the message, “No to the Yankee drill” written over it.

‘Humiliating’ situation

Elías Jaua, who served as Chávez’s Vice-President and in Mr. Maduro’s Cabinet in his first years in office, repudiated the exercise on social media. He later told The Associated Press he was speaking up to raise awareness among Venezuelans of the “humiliating” situation facing the country.

“At this stage, the most important thing is to prevent this occupation and this colonial administration to which a nation like Venezuela is being subjected from becoming normalized,” Mr. Jaua said.

Chávez and Mr. Maduro — as well as Ms. Rodríguez, in her previous roles as Vice-President and Communications and Foreign Affairs Minister — had long prophesied that the U.S. would use force to take control of Venezuela’s oil industry, which has opened up to private capital after Mr. Maduro’s capture. The Trump administration oversees oil sales and administers revenues as part of its phased plan to turn the troubled South American country around.

The social, political, and economic crisis that took hold when Mr. Maduro became President in 2013 drove more than 7.7 million people to leave Venezuela and pushed millions of others into poverty. It also led to rounds of anti-government protests and U.S. economic sanctions, both of which the ruling party survived.

Party stalwarts celebrated a Maduro victory in a 2024 election despite overwhelming evidence showing he had lost. They also echoed the party leadership’s denial of a surge of migration.

Andrés Izarra, a Communications Minister under Chávez and Tourism Minister under Mr. Maduro, said the fractures are not based in ideology or a defence of Chavismo, which he believes ended when its founder died in 2013. Mr. Maduro’s interest, he said, was in enriching himself and remaining in power at all costs.

He said self-interest is creating division. “Since there is no ideological foundation, it is simply a struggle for power, money, positions, and survival” Mr. Izarra, who lives in exile since becoming a government target last decade, said. “If they had an ideological interest, they would have spoken much earlier.”

Insider help

Criticism even aired on state TV last month, when a Colombian Leftist leader sitting in the audience of Interior Minister Diosdado Cabello’s show stood up and questioned Venezuela’s efforts to free Mr. Maduro and first lady Cilia Flores from U.S. custody.

“We’ve seen a very weak campaign for Cilia and Nicolás’s freedom,” Manuel Caicedo said before a visibly stunned Mr. Cabello.

Another devout Chavista, lawmaker Iris Varela, told a podcaster she believed a government insider had helped the U.S. oust Mr. Maduro. The idea has widely rumoured since President Donald Trump announced that Mr. Maduro had been captured on January 3.

“Of course there’s a betrayal,” Ms. Varela said. “I say that every Christ has a Judas. If our Lord Jesus Christ knew he was going to be betrayed and yet he let Judas kiss him on the cheek, ... won’t a traitor emerge for Maduro?”

The Hindu ePaper | Daily News and Current Affairs https://share.google/Td4D6PzGCz753iFx8

Orbital rivalry — the challenge of China’s space power

Harinder Singh

Former corps commander

China’s expanding counter-space capabilities are a cause for concern. While no conflict has ever been fought in space, the incentive to influence activities on earth by controlling outer space remains a potential trigger for future confrontation. Beijing’s development of anti-satellite missiles and co-orbital systems blurs the line between routine space operations and counter-space activities.

The key question is how Beijing views its space ambitions and control of outer space, and what India can do to safeguard its vital interests in this domain.

Beijing’s space ambitions

While the Chinese space programme emphasises the peaceful use of space, evidence suggests that China is preparing for an orbital war.

In January 2007, it targeted its own satellite from earth. In October 2015, China tested an exo-atmospheric vehicle designed to strike a hostile satellite. In 2022, China used a robotic spacecraft to push a defunct satellite into the graveyard orbit. In 2024, it demonstrated an orbital dog-fight. There is a clear research and developmental push for fielding offensive capabilities in space.

China’s space ambitions operate at two levels. First, it seeks to remain competitive in the emerging space race, both technologically and numerically. China has around 1,900 satellites in orbit, compared to more than 8,000 American satellites, including the SpaceX satellites.

Second, it recognises the military and economic implications of the weaponisation of space. A single strike could disrupt communications, power grids, navigation systems, financial markets, and military command-and-control (C2) and intelligence, surveillance and reconnaissance (ISR) networks.

Accordingly, China aims to land on the moon by 2036, launch a nuclear-powered shuttle by 2040, and establish a solar power system by 2050. Chinese start-ups such as LandSpace, iSpace and OneSpace are challenging rivals such as SpaceX and Blue Origin. China is also exploring lunar and asteroid mining for energy and critical minerals. The growing demand for energy-efficient data centres is likely to further intensify the space race.

China is seeking to assert control over outer space in two distinct ways. First, by leveraging space-based assets to safeguard its military and economic systems. Second, by competing with its rivals — both numerically and technologically — to maintain space superiority. Its most immediate competition is with Starlink in low-earth orbit (LEO). China plans to deploy more than 36,000 LEO satellites by 2030. This rivalry could intensify if China were to become the first to establish a presence on the far side of the moon or demonstrate a particular interest in exploiting asteroid resources. Such developments could create an escalatory dynamic in an environment that lacks a comprehensive regulatory framework.

Consequently, China’s capabilities are evolving in three key areas. First, kinetic attack systems such as the DN-3 and SC-19 missiles, which can physically destroy satellites. Second, laser-based systems that can dazzle or blind satellites, disrupting navigation and communications. Third, co-orbital satellites, such as the SJ and TJS series, designed to interfere with or dislodge other satellites from orbit. Together, these capabilities could enable the People’s Liberation Army (PLA) to cripple Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance (ISR), GPS and communication networks, shaping the battlespace during the first 24 to 48 hours of a conflict.

Implications for India

If a contingency arises in Taiwan, the PLA is likely to first blind ISR and communication networks before resorting to hard-kill attacks. This would give Beijing time to shape the narrative, whereas a hard kill could trigger immediate escalation.

The U.S. would then have to assess China’s military objectives, and, if an invasion proceeds, neutralise its counter-space capabilities. While both sides may lose assets, the U.S. would likely retain an advantage due to its greater redundancy and resilience. The Taiwan scenario applies to India albeit on a lesser scale. India has around 60 operational satellites as against 400-plus Chinese military satellites alone, which implies lesser redundancy. Losing five to six satellites will hurt India more.

Hypothetically, China could strike at the CARTOSAT/RISAT series, which could lead to loss of tactical-level imagery for hours, if not days. Instead, if it only choose to lase as these satellites as they pass over the Line of Actual Control, it could lead to temporary blind spots. They could even deploy jammers to disable India’s NavIC system.

The key strategic takeaway is that while China can conduct peacetime harassment using lasers and jammers, or temporarily blind a few satellites during a border crisis, it cannot inflict crippling damage without destroying a large number of Indian satellites and risking severe Kessler Syndrome consequences. While Mission Shakti has strengthened India’s deterrence posture, its utility remains restricted. Moreover, a single successful test does not guarantee operational reliability, and India still lacks co-orbital capabilities to counter satellites such as the SJ and TJS series.

Safeguarding India’s interests

A few measures are pertinent. First, India must expand its space industry beyond the Indian Space Research Organisation to increase satellite production and launch capacity. Greater capacity translates into greater redundancy. Second, it should disaggregate large satellite programmes, such as GSAT, into smaller constellations, which are more resilient and survivable. Third, India must strengthen the protection of its ground space assets to mitigate the impact of hard-kill attacks. Fourth, it should enhance data-sharing arrangements with strategic partners so that, in the event of satellite losses, critical services can be restored through commercial or partner networks within hours.

Besides, India should also clearly define its red lines and the scope of a proportionate response to ensure that China fully understands the potential escalation ladder.

China’s counter-space rise demands stronger resilience and deterrence

from India

The Hindu ePaper | Daily News and Current Affairs https://share.google/MtfpwU5kXyoL0ys67

വർത്തിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക

## **ബാലചന്ദ്രൻ**

വർത്തിക്കുക അല്ലെങ്കിൽ മരിക്കുക എന്ന മഹാത്മാ ഗാന്ധിയുടെ ആഹ്വാനം ഏറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് രാജ്യമെമ്പാടുമുള്ള യുവാക്കൾ തെരുവിലിറങ്ങിയ ദിനങ്ങൾ. ഇങ്ങ് തെക്കേയറ്റത്ത് ആലുവായിൽ പെരിയാറിന്റെ തീരത്തുള്ള യൂണിയൻ ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിലും ആഗസ്റ്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ 'ക്വിറ്റ് ഇന്ത്യ' എന്ന മുദ്രാവാക്യം ഇരമ്പിയാർത്തു. അതുവരെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ഒരു നിർണായക ശക്തിയായിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ വിദ്യാർത്ഥി ഫെഡറേഷൻ ഒരു ന്യൂനപക്ഷമായി മാറിയത് വളരെ പെട്ടെന്നാണ്. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ നയങ്ങളുടെ കടുത്ത വിമർശകനായിരുന്നു അന്ന് കടുത്ത ഗാന്ധിയനും ഒന്നാന്തരം ഒരു പുസ്തകവായനക്കാരനുമായ ഒരു ഗോവിന്ദനാണ്. അയാളോട് വാദിച്ചു ജയിക്കാൻ സഹപാഠികളായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർക്ക് ആർക്കും സാധ്യമല്ല. വാസു, മാത്യു, രാമകൃഷ്ണൻ, രാമവർമ്മ തുടങ്ങിയ വിദ്യാർത്ഥി ഫെഡറേഷൻകാർ ഒളിവിൽ കഴിയുന്ന ഒരു വിപ്ലവകാരിയേയും കൊണ്ടാണ് അന്ന് നേരം ഇരുണ്ടപ്പോൾ ഹോസ്റ്റലിലെത്തിയത്. അവർ അദ്ദേഹത്തെയും കൊണ്ട് നേരെ ഗോവിന്ദന്റെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ അവർ രണ്ടാളും മാത്രമായി മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട സംഭാഷണം. രാത്രി ഏറെ വൈകിയപ്പോൾ മറ്റൊരു ഷെൽറ്ററിലേക്ക് പുറപ്പെട്ട വിപ്ലവകാരിയെ യാത്രയാക്കാൻ ഒപ്പം ചെന്ന ഗോവിന്ദൻ അപ്പോഴേക്കും പി ഗോവിന്ദപ്പിള്ള എന്ന ഉറച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനായി പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

"അന്ന് ഞങ്ങളോടെൊക്കെ വാദിച്ചു ജയിച്ചു നിന്ന ആൾ സഖാവ് പി കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പിറ്റേന്ന് അന്ന് രാത്രി പെട്ടിയും തൂക്കി പോകുന്ന ആ കാഴ്ച ഒന്നു കാണേണ്ടത് തന്നെയായിരുന്നു." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പിന്നീട് എപ്പോഴും കളിയാക്കിയിരുന്ന സഹപാഠി, പിന്നീട് ആജീവനാന്ത ചങ്ങാതിയും ആത്മസഖാവുമായി മാറിയ പി കെ വാസുദേവൻ നായരായിരുന്നു.

പി ഗോവിന്ദപ്പിള്ള എന്ന പിജിയെ ഒറ്റവാചകത്തിൽ ഒരിക്കലും വിശേഷിപ്പിക്കുക സാധ്യമല്ല. അടിമുടി രാഷ്ട്രീയക്കാരനായിരുന്നു പിജി. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ധീഷണശാലികളിൽ ഒരാൾ. പത്രാധിപന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ മുൻ നിരക്കാരൻ. ആരെയും അതിശയപ്പെടുത്തുന്ന വിജ്ഞാനത്തിന്റെ ഭണ്ഡാഗാരം. വ്യത്യസ്തമായ വിഷയങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി നിരവധി പുസ്തകങ്ങൾ രചിച്ച എഴുത്തുകാരൻ. യുക്തിഭദ്രമായ വാദമുഖങ്ങൾ കൊണ്ടും ആകർഷകമായ ശൈലി കൊണ്ടും കേട്ടിരിക്കുന്നവരുടെ മനസ്സ് കീഴടക്കുന്ന പ്രഭാഷകൻ. വിഷയങ്ങൾ ആഴത്തിൽ പഠിച്ച് അവതരിപ്പിച്ച നിയമസഭാ സാമാജികൻ. ഭാഷാ പണ്ഡിതൻ, ചരിത്രകാരൻ, സാമൂഹ്യ ചിന്തകൻ, സാഹിത്യ വിമർശകൻ, കലാ നിരൂപകൻ, വായനശാല/ഫിലിം സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകൻ, സ്ഥാപന മേധാവി എന്നതിനേക്കാൾ ആ സ്ഥാപനം കെട്ടിപ്പടുത്തയാൾ (ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂഷൻ ബിൽഡർ)... ഇങ്ങനെ എന്തെല്ലാം എന്തെല്ലാം ആയിരുന്നില്ല പ്രായഭേദമന്യേ സകലമാനപേരും ആദരവോടെ 'പിജി' എന്ന് വിളിച്ചിരുന്ന പി ഗോവിന്ദപ്പിള്ള. അങ്ങനെയൊരു വലിയ മനുഷ്യന്റെ ജന്മശതാബ്ദി ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ പോരാട്ട വീര്യമാർന്ന ആ ജീവിതത്തിലെ, സംഭവബഹുലമായ ഒരു ചരിത്രകാലഘട്ടത്തെ അടുത്ത് പരിചയപ്പെടാനുള്ള അവസരമാണ് പുതിയ തലമുറയിൽപ്പെട്ടവർക്ക് ലഭിക്കുന്നത്.

പെരുമ്പാവൂർ പുല്ലുവഴിയിൽ പരമേശ്വരൻ പിള്ളയുടേയും പാറുകുട്ടിയമ്മയുടേയും മകനായി ജനിച്ച പി ഗോവിന്ദപ്പിള്ള കാലടിയിലെ ആഗമാനന്ദ ആശ്രമത്തിൽ സംസ്കൃതവും വേദാന്തവും പഠിക്കുന്ന കാലത്താണ് സ്വാതന്ത്ര്യസമരവും ഗാന്ധിയൻ ചിന്തകളും ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയെ സ്വാധീനിക്കുന്നത്. തീരെ ചെറുപ്പം മുതൽക്കുള്ള പത്രവായനയും മലയാളരാജ്യത്തിൽ വായിച്ച നെഹ്റുവിന്റെ Wither India എന്ന ലേഖനത്തിന്റെ തർജ്ജമയും വീട്ടിൽ പിതാവും സുഹൃത്തുക്കളുമായി നടക്കുന്ന ചർച്ചകളുമൊക്കെ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രക്ഷോഭത്തെയും ലോകമഹായുദ്ധത്തെയും ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയുടെ മനസ്സിൽ വ്യക്തമായ ധാരണകളുണ്ടാക്കാൻ സഹായകമായി. അന്ന് ആഗമാനന്ദ സ്വാമി ബ്രഹ്മാനന്ദായം സ്റ്റിൽ സംസ്ഥാനാധ്യാപകനായിരുന്ന എൻ വി കൃഷ്ണവാര്യരെക്കൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കാൻ താല്പര്യമുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അദ്ദേഹം സ്വാതന്ത്ര്യസമര പത്രം നടത്തുന്ന പ്രൊഫ. ചന്ദ്രഹാസനെ ചെന്ന് കാണാൻ നിർദ്ദേശിച്ചു. സ്വാതന്ത്ര്യസമര പത്രവും രഹസ്യസ്വഭാവമുള്ള ചില ലഘുലേഖകളുമൊക്കെ വായിച്ചതോടെ ഗാന്ധിസത്തിൽ നിന്ന് പതുക്കെ സോഷ്യലിസ്റ്റ് ആശയങ്ങളിലേക്ക് മനസ്സ് കൂടുമാറി. പിന്നീടാണറിഞ്ഞത് പുറമെ ശുദ്ധപാവം പോലെ നടന്നിരുന്ന എൻ വി കൃഷ്ണവാര്യരാണ് ഈ 'വിധ്വംസക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ'യൊക്കെ പിറകിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നതെന്ന്.

യൂണിയൻ ക്രിസ്ത്യൻ കോളേജിൽ ഇന്റർമീഡിയറ്റ് പഠനകാലത്താണ് ഖദർ ധാരിയായി ഗാന്ധിയൻ ആശയങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി നിലകൊണ്ടിരുന്ന ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയെ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിദ്യാർത്ഥി നേതാവായിരുന്ന പികെവി കളിയാക്കി വിളിച്ചിരുന്നത് 'പുല്ലുവഴി ഗാന്ധി' എന്നാണ്. പികെവിയും പി ഗോവിന്ദപ്പിള്ളയും മലയാറ്റൂർ രാമകൃഷ്ണനും പന്തളം കൊട്ടാരത്തിലെ രാമവർമ്മയുമൊക്കെ പഠിച്ചിരുന്ന സമരോത്സുകമായ ആ യുസി കാലം മലയാറ്റൂർ പിൽക്കാലത്ത് 'അഞ്ചുസെന്റ്' എന്ന നോവലിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. വിജ്ഞാനദാഹിയും ഖദർധാരിയുമായ ഗോവിന്ദൻ എന്ന ചെറുതെങ്കിലും മികച്ചൊരു കഥാപാത്രമായി പിജിയെ നോവലിൽ കാണാം. പിന്നീട് 1952 ലെ തിരുക്കൊച്ചി നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പിജി പെരുമ്പാവൂർ മത്സരിക്കുമ്പോൾ മലയാറ്റൂർ ആയിരുന്നു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഏജന്റ്. 1954 ൽ മലയാറ്റൂർ അന്തര നിയോജക മണ്ഡലത്തിൽ കെ പി ഹോർമിസിനെതിരെ മത്സരിക്കുമ്പോൾ പിജി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ ചുക്കാൻ പിടിച്ചു. ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലത്തിന് ശേഷം ട്രാവൻകൂർ കൊച്ചിൻ കെമിക്കൽസിന്റെ ചെയർമാനായ മലയാറ്റൂരിനെതിരെ മാർക്സിസ്റ്റ് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി അഴിമതി ആരോപണം ഉയർത്തിയപ്പോൾ നിയമസഭയിൽ ആ വിഷയം ഉന്നയിച്ചവരിൽ ഒരാൾ പണ്ടത്തെ സുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായിരുന്ന ആളായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ വിമർശനങ്ങൾ ഉയർത്തുന്ന നേരത്ത് പിജിക്ക് ഒരിക്കലും വ്യക്തിബന്ധങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും തടസ്സമായിട്ടില്ലല്ലോ.

പിജി ബോംബെ സെന്റ് സേവ്യേഴ്സ് കോളേജിൽ ബിഎ ഓണേഴ്സിന് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ബി ടി രണ്ടി വെയുടെ കൽക്കട്ട തീസിസിന്റെ വരവ്. ഭരണകൂടത്തിനെതിരെ കലാപം നടത്താനുള്ള പാർട്ടിയുടെ ആഹ്വാനമേറ്റെടുത്തുകൊണ്ട് പോലീസിനെ ആക്രമിച്ചതിന്റെ പേരിൽ അറസ്റ്റിലായ പിജി പൂനയിലെ പ്രശസ്തമായ യേർവാഡ ജയിലിലാണ് തടങ്കൽ ജീവിതം നയിച്ചത്. ജയിലിൽ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ഒരാൾ പിന്നീട് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ ജനറൽ സെക്രട്ടറിയായി തീർന്ന, സമരാഢ്യനായ നേതാവ് അജയ് ഘോഷ് ആയിരുന്നു. നോവൽ വായന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർക്ക് പറ്റിയതല്ല എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരുന്ന പിജിക്ക് ഒരു പുസ്തകമെടുത്ത് കൊടുത്ത് അത് വായിക്കാൻ അജയൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു. എസ്തൽ ലിലിയൻ വോയ്നിച്ച് എന്ന റഷ്യൻ എഴുത്തുകാരി എഴുതിയ 'ഗാഡ് ഫ്ലൈ' എന്ന നോവലായിരുന്നു അത്. പുസ്തകം ആവേശത്തോടെ വായിച്ചു തീർത്ത പിജി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മറ്റൊരു ജയിൽവാസകാലത്താണ് ആ നോവൽ മലയാളത്തിലേക്ക് തർജ്ജമ ചെയ്തത്. 'കാട്ടുകടന്നൽ' എന്ന നോവൽ മലയാളികൾക്ക് മഹത്തായ വിശ്വസാഹിത്യത്തിലേക്ക് വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കുക മാത്രമല്ല, വിപ്ലവാശയങ്ങളോട് ആഭിമുഖ്യമുള്ള ആരെയും പ്രചോദിപ്പിക്കുക കൂടി ചെയ്യുന്ന മികച്ചൊരു സാഹിത്യ സൃഷ്ടിയെന്ന നിലയിൽ ഇപ്പോഴും വായിക്കപ്പെടുന്നു. അജയ് ഘോഷിനോടുള്ള ഇഷ്ടവും ആരാധനയുമൊക്കെ പിജി പ്രകടിപ്പിച്ചത് ആ തലമുറയിലെ മറ്റു പല കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെയും പോലെ സ്വന്തം മകൻ അജയൻ എന്ന് പേരിട്ടത് കൊണ്ടാണ്.

ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനെക്കൊണ്ട് സഹോദരിയെ വിവാഹം ചെയ്യിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹം കൊണ്ട് ആരെങ്കിലും സ്വന്തം പെങ്ങളുടെ വിവാഹാലോചന മുടക്കുന്നത് കെട്ടിട്ടുണ്ടോ? പിജിയും സഹോദരന്മാരും ചെയ്തത് അതാണ്. യാഥാസ്ഥിതികനായ പിതാവിന് ഒടുവിൽ അതിന് വഴങ്ങേണ്ടി വന്നു. പോലീസ് അന്വേഷിക്കുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരനായ പികെവിക്ക് മകൾ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ വിവാഹം ചെയ്തു കൊടുത്തത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പുല്ലുവഴിയിലെ തറവാട്ട് വീട്ടിൽ താമസിച്ചുകൊള്ളാമെന്ന ഉറപ്പിലാണ്. 1955ൽ പിജി വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരായതുകൊണ്ടുള്ള പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല. കാരണം വാഴു രാജമ്മയുടെ തറവാടായ പന്തളം മുള്ളൂർ വീട്ടിലെ കാരണവർ പെണ്ണിന്റെ അമ്മാവനായ എം എൻ ഗോവിന്ദൻ നായരായിരുന്നു.

**(ശേഷം പേജ് 2-ൽ)**