As Home care needs rise, insurance gaps widen

India's Health Insurance Must Catch Up With the Growing Need for Home-Based Care

As India's population ages and chronic illnesses become increasingly common, healthcare experts are calling for a fundamental shift in the country's health insurance model. Doctors, geriatric specialists, public health experts, and patient advocates argue that insurance policies must move beyond covering only hospitalisation and begin supporting home-based care, which has become an indispensable part of treatment, rehabilitation, and long-term recovery.

The Hidden Cost of Recovery

For 31-year-old Kolkata resident Srijita Basak, the financial burden of caring for her elderly parents did not end when they were discharged from the hospital.

Her mother underwent knee replacement surgeries on both knees, while her father required multiple spinal surgeries after a serious fall. Although their health insurance covered most of the hospital expenses, the family received no reimbursement for the prolonged care required at home.

The costs quickly mounted. Home nursing, physiotherapy, medicines, specialised medical equipment, and even renting a hospital bed had to be paid entirely out of pocket.

"We've spent several lakh rupees over the last three years, and there is still no end in sight," she says.

Her experience is increasingly becoming the norm for Indian families.

India Is Growing Older—But Not Necessarily Healthier

India's healthcare landscape has changed dramatically over the past seven decades.

Life expectancy has increased from just 41 years in 1950 to nearly 72 years in 2024. By 2050, the country's elderly population is expected to reach approximately 347 million.

Longer life, however, has also brought a greater burden of chronic diseases such as diabetes, hypertension, dementia, Parkinson's disease, stroke, arthritis and cancer. India also accounts for nearly 11% of the world's road traffic accidents, leaving many patients with disabilities requiring prolonged rehabilitation.

Together, these demographic and medical trends are creating unprecedented demand for professional healthcare delivered at home.

Reflecting this growing need, India's home healthcare market was valued at $16.3 billion in 2025 and is projected to expand to $74.57 billion by 2034, making it one of the fastest-growing healthcare sectors in the country.

Yet insurance coverage has failed to keep pace.

An Insurance System Designed Only for Hospitals

India's health insurance system remains overwhelmingly focused on acute hospitalisation.

Once a patient is discharged, insurance support largely disappears, even though recovery may continue for weeks, months, or even years.

Patients recovering from:

• Major surgeries
• Stroke
• Hip or knee replacement
• Cancer treatment
• Serious injuries
• Dementia
• Parkinson's disease
• Spinal disorders

often require continuous nursing care, physiotherapy, wound dressing, mobility assistance, medication management, nutritional support and regular monitoring—all within their homes.

These services frequently cost between ₹30,000 and ₹1 lakh every month, placing enormous financial pressure on families.

Healthcare experts point out that while hospitals treat the disease, recovery actually happens at home.

Chronic Illness Creates the Greatest Financial Burden

According to geriatric psychiatrist Dr. Srikala Bharath, India's healthcare and insurance systems continue to prioritise acute episodes requiring hospitalisation, while chronic illnesses impose the greatest long-term emotional and financial burden on families.

Patients living with dementia, Alzheimer's disease, Parkinson's disease, stroke-related disabilities and terminal illnesses often require years of continuous care rather than repeated hospital admissions.

Recognising home-based care as an integral component of healthcare is therefore essential, experts argue.

Dementia Care: An Overlooked Crisis

Families caring for dementia patients face especially severe hardships.

Professional caregivers are often required around the clock to supervise patients, administer medicines, maintain hygiene and ensure safety.

Yet almost all of these expenses are borne directly by families because insurance provides virtually no support.

The emotional burden is equally severe, with family members often sacrificing careers and personal well-being to provide full-time care.

Domiciliary Hospitalisation: Limited and Inadequate

Although some insurance companies provide what is known as domiciliary hospitalisation, experts stress that this is not a substitute for comprehensive home healthcare coverage.

Such benefits usually apply only when a treating doctor certifies that hospital-level treatment can be safely delivered at home.

Even these benefits have become increasingly restrictive.

Many insurers have reduced coverage, introduced reimbursement-only claims, capped payouts as a percentage of the insured amount, or excluded domiciliary treatment altogether due to concerns about fraudulent claims.

Consequently, the vast majority of long-term caregiving expenses remain uncovered.

The Shortage of Skilled Caregivers

Financial challenges are compounded by another serious problem—the lack of professionally trained caregivers.

Families across the country report that many home nurses supplied through agencies possess little formal training in elderly care.

Prakash, a government employee from Thiruvananthapuram, experienced this firsthand after his father developed Alzheimer's disease.

He hired numerous caregivers over several years, but most lacked even basic understanding of dementia.

Some resigned within days because they found the patient "difficult," failing to recognise that behavioural changes were symptoms of the disease rather than deliberate non-cooperation.

Others could not administer insulin injections, manage prescribed medicines or monitor vital signs correctly.

Similar experiences have been reported by families caring for visually impaired, bedridden and chronically ill elderly patients.

Families Pay the Price

When professional care is either unavailable or unaffordable, family members often become full-time caregivers.

Many reduce working hours or leave employment entirely.

This creates not only financial hardship but also psychological stress, social isolation and declining household income.

Public health experts warn that inadequate home care frequently results in:

• Poor rehabilitation
• Preventable infections
• Pressure sores
• Permanent disability
• Medication errors
• Repeated emergency admissions
• Increased healthcare expenditure

Ironically, failing to invest in home care often increases the overall cost of healthcare.

Learning From Other Countries

Several countries have already recognised long-term care as an essential component of healthcare.

Japan and Germany have developed dedicated long-term care insurance systems that help finance professional caregiving services at home, reducing pressure on hospitals while improving quality of life for elderly citizens.

Experts believe India must begin moving towards a similar model.

Promising Initiatives in India

Some encouraging efforts have already begun.

Kerala has introduced a government-approved six-month Caregiver Certificate Course, aimed at creating a trained workforce capable of providing professional home-based care while generating dignified employment.

In another notable initiative, the Self Employed Women's Association (SEWA) has partnered with Pallium India to train women in palliative and nursing care.

Graduates from the programme are already providing professional services in homes and hospitals, with demand significantly exceeding available supply.

Healthcare professionals believe such initiatives should be expanded nationwide.

The Way Forward

Experts argue that India's response must extend well beyond insurance reform.

Priority areas include:

• Expanding insurance coverage to include long-term home healthcare.
• Financial support for family caregivers.
• National standards and regulation for home healthcare agencies.
• Professional certification and accreditation of caregivers.
• NABH accreditation for home care providers.
• Better wages, training and career pathways for caregivers.
• Development of integrated community-based care services.
• Greater focus on rehabilitation, preventive care and ageing in place.

Home-based care should encompass not only medical treatment but also assistance with daily living, emotional support, social engagement and caregiver counselling.

Conclusion

India's healthcare system has evolved significantly in treating acute illnesses, but it has yet to adapt to the realities of an ageing population.

Millions of families are quietly bearing enormous financial and emotional burdens because the healthcare system effectively stops supporting patients once they leave the hospital.

Expanding insurance coverage for home-based care, building a skilled caregiving workforce, strengthening community support systems and recognising long-term care as a healthcare priority are no longer optional—they are essential.

As India prepares for a future with hundreds of millions of senior citizens, ensuring dignified, affordable and professional care at home will become one of the country's most important public health challenges.

In conversation

Jurassic World in India?

Palaeontologist Steve Brusatte on why the country could be the world’s next dinosaur hotspot

1 of 6  (Clockwise from left) Steve Brusatte; artistic restorations and a model of the Rajasaurus, which was excavated in Gujarat in the 1980s; and Brusatte’s new book. (Shiv Kumar Pushpakar and Wiki Commons)

Jacob Koshy

 

jacob.koshy@thehindu.co.in

Roughly once a week, a creature dead for tens of millions of years is introduced to science for the first time. Around 50 new dinosaur species are named every year — a pace the species might have struggled to match even at their peak in the Cretaceous period, between 145 and 66 million years ago. Steve Brusatte, the University of Edinburgh palaeontologist who consults on the Jurassic World films and wrote the bestselling The Rise and Fall of the Dinosaurs (2018), calls it “a golden age”.

Brusatte was in Delhi recently — on only his second-ever trip to India — lecturing at the Lodha Genius Programme run by Ashoka University, to high-schoolers he calls “incredibly bright”, but with wrinkled optimism. The new discoveries are pouring out of China, Argentina, Brazil, Mongolia and South Africa — the big, fast-growing countries throwing young people at the rocks; however, India is conspicuously under-represented at the dig site, and not for want of fossils, which are “spectacular”.

Some of the oldest dinosaurs are Indian, from an era when the subcontinent was wedged into Pangaea, when Earth was a single continent, and sitting almost on the South Pole. These include long-necked giants that weighed as much as a Boeing 737, and Rajasaurus, a homegrown meat-eater nearly the size of a T. Rex, plus a celebrated trove of fossilised nests and eggs. “We need more from India,” Brusatte says. “The destiny is there waiting” — needing only a handful of good students with itchy pickaxes.

Birds on the family tree

The bottleneck isn’t geology, it is teachers — too few palaeontologists at Indian universities to show the next generation what a fossil even looks like. Moreover, fossils don’t only hide in cinematic badlands. Brusatte teaches at a fossil site inside Edinburgh; in China, a near-complete tyrannosaur he later helped describe — Qianzhousaurus, nicknamed “Pinocchio rex” for its absurdly long snout — was dug up by construction workers laying a building foundation. Development, it turns out, can also yield fossils. For a country building as fast as India, he reckons this is an unopened gift. Funding though is the perennial headache. Both Britain and the U.S., for instance, have less funds now than a decade ago. The Chinese boom is partly the story of a country deciding the lean years are over and investing in digs, says Brusatte.

And the search has paid off in ways that have led to rewriting of textbooks — as Brusatte recounts in his latest book, The Story of Birds (Picador). In 1996, farmers in China’s Liaoning Province began turning up dinosaurs with feathers. Embalmed in lava, the landscape is a dinosaurian Pompeii with thousands of specimens across dozens of species, from creatures you could cradle in your arms to others nearly the size of a bus. Those findings, says Brusatte, firmly settled an intriguing speculation that had been floating around since Darwin’s time: did birds evolve from dinosaurs? Yes, and here’s why.

The original clue was the Archaeopteryx, found around 1861 — a beautiful, connective Yeti with feathers and wings but also teeth, claws and a long reptilian tail. Doubters piled in as the giant T. rex and Brachiosaurus skeletons emerged; surely those monsters couldn’t be related to a sparrow. The Chinese feathers settled it, and modern DNA agrees: birds sit right beside crocodiles on the family tree, closer than crocodiles are to snakes or lizards.

The neat way to picture it, Brusatte says, is that the bat is no bird but plainly a mammal, just a weird one that took to the air. A bird is the same trick run on dinosaurs. The asteroid that struck Earth 66 million years ago lopped off every other branch of the dinosaur evolutionary tree. Birds are the one twig still alive. Consequently, the pigeon — urban blight, rodent of the sky — is technically among the last surviving dinosaurs.

Survival of

the smallest

On the asteroid, Brusatte is firm, and India has skin in the game thanks to the Deccan Traps’ colossal volcanic eruptions — among Earth’s largest, centred on Maharashtra and spilling across Madhya Pradesh, Gujarat and Karnataka — that began a few million years before the asteroid hit. The impact of the asteroid ended the dinosaurs, and scientists have long disputed the cause.

One camp argues the Traps did it, belching climate-wrecking gases that poisoned the air and seas; Brusatte sides with the rival camp. Dinosaurs were thriving right up to the end, he notes. They were found among the very lava flows the early eruptions laid down, until the asteroid with energy exceeding a billion nuclear bombs. The blast vapourised everything for thousands of kilometres, but the real culprit was the aftermath: years of darkness as soot blotted out the sun wrecking food chains. The Deccan eruptions may have piled on, but they didn’t pull the trigger, he underlines.

Survival came down to being small, quick and nutritionally indiscriminate: anything bigger than a decent-sized dog was doomed once the larder emptied. The birds that made it were tiny, strong-winged and fast-breeding; the surviving mammals were mouse-sized burrowers. Being big and scary, Brusatte notes drily, became a liability once the rules changed.

What does he say about artificial intelligence that’s threatening to make dinosaurs of humans? Brusatte is allergic to the hype, with no wish to see large language models pump out “slop” such as images of dinosaurs with 13 toes and all. But trained tightly, the tools shine. He and Gregor Hartmann, a German computer scientist, have built an algorithm fed only black-and-white silhouettes of footprints from Scotland’s Isle of Skye; with no human labels, it worked out how best to sort them. Now, anyone can photograph a track in an app and learn which dinosaurs left its closest cousins. The machine spots the pattern and the human reads the meaning. “The best science is interdisciplinary,” he says — but it is also, he’d insist, still mostly about going outside and looking down.

Some of the oldest dinosaurs are Indian, from an era when the subcontinent was wedged into Pangaea. These include the Rajasaurus, a homegrown meat-eater nearly the size of a T. Rex. “We need more from India. The destiny is there waiting,” says Brusatte

Check this out: Jurassic World in India?

https://epaper.thehindu.com/ccidist-ws/th/th_delhi-sm/issues/191615/OPS/GPOG5DV1C.1+GRDG5E2VR.1.html?rev=2026-06-24T17%3A56%3A44%2B05%3A30

Is RSS a legal person?

Should the RSS be formally registered under law? Has it been recognised in law or court cases? Can an unregistered body sue or be sued?

Are RSS-affiliated organisations legally registered? What regulatory gap does the RSS debate highlight?

Rashtriya Swayamsevak Sangh workers perform at a training camp closing ceremony, in Sambalpur on Saturday. RSS chief Mohan Bhagwat describes the organisation as “a body of individuals”. ANI

Rizmi Lia M.

The story so far:

Karnataka Home Minister Priyank Kharge, in a letter dated June 13 addressing the Sarsanghchalak (chief) of the Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS), Mohan Bhagwat, questioned the legal status of the RSS.

In an accompanying post on social media platform X, Mr. Kharge asked, “If citizens, labour, NGOs, trusts, temples and companies are expected to register, disclose and comply with the law, why should the RSS remain exempt?”

He raised similar questions towards the end of last year as well regarding the legal existence of RSS. He has asked about the registration, organisation structure, funding and donation and also about the overall functioning of the organisation.

What is a legal person?

According to legal theorist John Salmond, “A person is any being whom the law regards as capable of rights and bound by legal duties.” The term ‘person’ is further classified into two terms: ‘natural person’ and ‘juridical/artificial person’. Generally, in law, a living human being is considered a natural person. However, a juridical/artificial person is an entity created by law that possesses legal rights and obligations distinct from its members or the individuals associated with it. For example, companies incorporated under the Companies Act are artificial persons, statutorily recognised as legal persons.

To be a company, certain criteria must be met according to Section 9 of the Companies Act, 2013. That includes that, after registration, a company shall be a body corporate by the name contained in its memorandum – “capable of exercising all the functions of an incorporated company under this Act, having perpetual succession, having a common seal with power to acquire, hold and dispose of property both movable and immovable, tangible and intangible, to contract and to sue and be sued” by the said name.

How does RSS describe itself and what is its organisational nature?

In a similar exchange in December 2025, RSS chief Mohan Bhagwat described the organisation as “a body of individuals”. RSS in itself is a socio-cultural voluntary organisation with an ideal “to carry the nation to the pinnacle of glory through organising the entire society and ensuring protection of Hindu Dharma”, according to the website.

RSS has been addressed as an “association of persons”, according to the Commissioner Of Income Tax v Rastriya Swayam Sangh on February 22, 1994, in which they have been sued with respect to tax exemption.

The Income-tax Appellate Tribunal has referred this matter to Patna High Court to address whether the amount received from members and devotees can be taken to be Gurudakshina (token of gratitude to teacher) and thus be exempt from taxation. The court held that the amount received from members can be taken to be Gurudakshina and be exempted from tax.

Section 2(31) of the Income Tax Act, 1961, defines ‘person’ expansively and includes a ‘body of individuals’, whether incorporated or not. Under the 1961 Act, the ‘body of individuals’ is a separate taxable entity comprising exclusively natural persons (human beings) who have come together for a shared purpose.

Generally, unregistered bodies cannot sue or be sued in their own names, as they are not considered separate legal persons.

The organisation is, however, named as a distinct party in cases including Singhai Lal Chand Jain v Rashtriya Swayamsevak Sangh on February 15, 1996 in the Supreme Court of India. The case revolved around the eviction of the RSS from certain premises in Panna, Madhya Pradesh, initiated by the appellant, Singhai Lal Chand Jain. The appellant filed a civil suit seeking the eviction of the RSS and its office-bearers, alleging unauthorised occupation of the premises. Holding that the RSS was properly represented by its Manager, President, and a member who jointly defended the suit, the court upheld the eviction decree.

What are the legal options for registering a voluntary association in India?

Registering a voluntary association in India requires choosing one of three primary legal structures: a Society (under the Societies Registration Act, 1860), a Trust (under the Indian Trusts Act, 1882), or a Section 8 Company (under the Companies Act, 2013).

The company after incorporation intends to apply its profits, if any, or other income only for promoting its cited objects.

What about donations/Gurudakshina?

As mentioned earlier, the RSS’s legal status came under scrutiny in the 1970s during tax proceedings in Bombay and Patna. The disputes centred on whether donations received as “gurudakshina” from RSS workers were taxable. In the case of Commissioner Of Income-Tax v Rastriya Swayam Sevak Sangh on 22 February, 1994, The Patna High Court addressed the matter and exempted RSS from taxes, considering donations from members as Gurudakshina. Also, the Income Tax Act considers a ‘body of individuals’ as a ‘person’, as mentioned above.

There is the Foreign Contribution (Regulation) Act (FCRA), 2010, which regulates the acceptance and utilisation of foreign contribution or foreign hospitality by certain individuals or associations or companies. Any donation, delivery or transfer received from a ‘foreign source’ whether in rupees or in foreign currency, is construed as a ‘foreign contribution’ under FCRA, 2010.

Even for the grant of registration under FCRA, the association should be registered under an existing statute like the Societies Registration Act, 1860 or the Indian Trusts Act, 1882 or Section 8 of Companies Act, 2013 etc. The association should be in existence for at least three years and has undertaken reasonable activity in its chosen field for the benefit of the society for which the foreign contribution is proposed to be utilised. And the applicant NGO/association will be free to choose its items of expenditure (excluding the administrative expenditure as defined in Rule 5 of FCRR, 2011) to become eligible for the minimum threshold of ₹15 lakh spent during the last three years.

How can one join RSS?

According to the Frequently Asked Questions section of the RSS website powered by Bharati Web Private Limited, “there is no formal membership enrolment in the RSS. Anyone can approach the nearest ‘Shakha’, which is the fundamental unit of activity of RSS and become a swayamsevak. There are no fees, no registration form, and no formal application. Once you start attending the daily shakha either in the morning or in the evening as per your convenience, you become the swayamsevak of RSS. It is that simple. If someone does not know any shakha or Swayamsevak nearby, One can join the RSS online too.”

Any person who wants to work towards the sanatan dharma can join the RSS, even if they don’t visit the shakhas. There is no formal procedure or criterion that stops anybody for that matter from joining the organisation. There is a registration form on the website that requires one to fill up primary details for the same.

What are the RSS affiliates and are they registered?

There are around 32 sister organisations that work under the umbrella of RSS, with many more like-minded organisations. The Akhil Bhartiya Vidhyarthi Parishad, the Vidya Bhrati, Bharatiya Janata Party, Vishva Hindu Parishad, Bajrang Dal, Durga Vahini, Dharam Sansad or Religious Parliament etc.

The list of RSS-affiliated bodies is vast and spans every sector of Indian society: students, education, labour, agriculture, women, tribals, culture, science, law, economics, publishing, and more. However, each of these is registered under different laws.

For example, the student body Akhil Bharatiya Vidyarthi Parishad began its activities around 1948 and was registered on July 9, 1949, as a non-governmental organisation (NGO) under the Societies Registration Act of 1860. Thus, the units of the RSS function as registered entities.

Trade union Bharatiya Mazdoor Sangh functions within the legal framework governing labour organisations. Educational, social-service and tribal welfare bodies associated with the Sangh generally operate through registered trusts and societies.

RSS continues to describe itself as a voluntary socio-cultural organisation and a body of individuals rather than a registered corporate entity. Court records show that it has been recognised in tax proceedings and litigation, while many organisations associated with the Sangh function through separately registered bodies.

Mr. Kharge’s questions, however, have renewed the debate over whether an organisation of the RSS’s scale and reach should continue to operate without a formal registration framework.

explainer

THE GIST

According to legal theorist John Salmond, “A person is any being whom the law regards as capable of rights and bound by legal duties.”

The RSS’s legal status came under scrutiny in the 1970s during tax proceedings in Bombay and Patna. The disputes centred on whether donations received as “guru dakshina” from RSS workers were taxable.

RSS continues to describe itself as a voluntary socio-cultural organisation and a body of individuals rather than a registered corporate entity.

Check this out: Is RSS a legal person?

https://epaper.thehindu.com/ccidist-ws/th/th_delhi/issues/190907/OPS/GU1G5GBG1.1+G9FG5GBV9.1.html?rev=2026-06-24T00%3A48%3A26%2B05%3A30

 

Why was the NewsClick case quashed?

Did NewsClick violate FDI rules or FEMA regulations? How did the absence of an FDI cap at the time affect the case? What role did the RBI’s approval play in the ruling? What happened in the UAPA case against Prabir Purkayastha?

Journalists protest police actions against news portal NewsClick at Press Club of India, New Delhi, in October, 2023.Shashi Shekhar Kashyap

Aaratrika Bhaumik

The story so far:

The Delhi High Court has quashed the first information report (FIR) registered by the Economic Offences Wing (EOW) of the Delhi Police and the consequent money laundering proceedings initiated by the Enforcement Directorate (ED) against news portal NewsClick and its editor-in-chief, Prabir Purkayastha, over allegations of foreign funding. Holding the action to be a “mala fide and arbitrary” exercise of power, Justice Neena Bansal Krishna said it amounted to an abuse of the legal process and posed a threat to free and independent journalism.

What were the allegations against NewsClick?

The proceedings stemmed from two cases registered in 2020 by the EOW of the Delhi Police and the ED. The EOW case originated from a letter dated June 26, 2020, written by Sobhan Singh, who was an informant and not an aggrieved party, to the Ministry of Information and Broadcasting, alleging that PPK NewsClick Studios Pvt. Ltd. had misappropriated funds and violated foreign direct investment (FDI) norms. The communication was subsequently forwarded by Vijay Kaushik, Under Secretary in the Ministry, following which the EOW registered an FIR.

The FIR alleged that NewsClick had received an investment of $1.5 million from Worldwide Media Holdings LLC, a Delaware-based entity in the United States, at an inflated share valuation. The investigating agency claimed that the premium at which the shares were issued was intended to circumvent the 26% cap on foreign investment in digital news media. However, the investment agreement had been signed in March 2018, and the funds received in April 2018, more than a year before the 26% cap was introduced through a government press note on September 18, 2019.

The allegation that NewsClick had manipulated its share valuation also formed the basis of the alleged violations under the Foreign Exchange Management (Transfer or Issue of Security by a Person Resident Outside India) Regulations, 2017 (FEMA). The regulations require that shares issued by an Indian entity to a foreign investor be valued in accordance with an internationally accepted pricing methodology and not be transferred below fair value.

The record also showed that, before receiving the investment, NewsClick had written to the Information and Broadcasting Ministry in December 2017 seeking clarification on whether online news portals were subject to the FDI restrictions applicable to print media. In January 2018, the Ministry responded that “online publications on website/web portal do not fall under the ambit of print media”.

During the proceedings, reference was made to a status report dated July 26, 2021, signed by Assistant Commissioner of Police Anil Kumar of the EOW and supplied to NewsClick’s counsel. The report incorporated a response from the Reserve Bank of India (RBI) stating that the foreign remittance had come through the automatic route and that no FEMA violation was disclosed.

However, on July 29, 2021, the state sought to distance itself from the report and requested permission from the court to file a fresh status report. When a revised report was eventually filed on October 4, 2021, the RBI’s observations were omitted. The EOW nevertheless maintained that NewsClick, despite being a loss-making entity, had received FDI at inflated valuations and alleged that the share valuation mechanism had been used to bypass regulatory restrictions. It further claimed that 45% of the foreign investment had been diverted.

Within a week of the FIR being registered, the ED initiated proceedings under the Prevention of Money Laundering Act (PMLA) by registering an Enforcement Case Information Report (ECIR), similar to an FIR, on the basis of the same allegations. The predicate offences cited in the FIR included criminal breach of trust, cheating and criminal conspiracy.

How did the UAPA case against NewsClick unfold?

Apart from the proceedings under FEMA and the PMLA, Mr. Purkayastha and NewsClick’s head of human resources, Amit Chakravarty, also faced prosecution under the Unlawful Activities (Prevention) Act (UAPA). In October 2023, the Special Cell of the Delhi Police arrested the duo following a report published by The New York Times alleging links between NewsClick’s funding and Chinese state-backed propaganda efforts. Mr. Chakravarty subsequently turned approver and was released from custody.

Mr. Purkayastha remained in Tihar Jail for nearly seven months before the Supreme Court, in May 2024, declared his arrest illegal and set aside the remand order. The court found that neither he nor his counsel had been furnished with the written grounds of arrest before he was remanded to custody.

A Bench comprising Justices B.R. Gavai and Sandeep Mehta held that communication of the grounds of arrest in writing by the investigating agency was “sacrosanct and cannot be breached under any situation”. The Bench observed that failure to furnish the grounds of arrest would violate the fundamental right guaranteed under Article 22(1) of the Constitution, which provides that no arrested person shall be detained without being informed of the grounds of arrest and shall not be denied the right to consult and be defended by a legal practitioner of their choice.

Accordingly, Mr. Purkayastha was thereafter released on the grounds of not being provided a “communication of the grounds of arrest in written”, thus vitiating the arrest and subsequent remand.

What were the court’s findings on the alleged FDI violations?

On the allegation of FDI violations, the court noted that the correspondence issued by the RBI approving the transaction between NewsClick and Worldwide Media Holdings LLC was sufficient to demonstrate that no violation had occurred. The court reasoned that the transaction had been cleared by the very regulator within whose domain the alleged offence fell. It also took note of the fact that no FDI cap on digital news media existed at the time the investment was made.

Justice Krishna also rejected the State’s allegation that over 45% of the foreign investment had been siphoned off through salary payments, consultancy fees and rent. Referring to the company’s financial records, the court noted that its expenditure exceeded its revenue during the relevant period.

“When a company is functioning, especially in the business of digital print media, such expenses are bound to occur. Even if it is accepted that there were overpayments and excessive expenditure incurred by the petitioner, it does not disclose any criminal offence. The allegation of siphoning is, therefore, not tenable,” the judge said.

Why did the court find that the offences of cheating and criminal breach of trust were not made out?

With regard to the offences of cheating under Section 415 of the Indian Penal Code (IPC) and criminal breach of trust under Section 406, the court pointed to the absence of any aggrieved party. It noted that Worldwide Media Holdings LLC, the entity that had invested funds in NewsClick, had never lodged any criminal complaint. The court further observed that the prosecution had failed to identify any person who could be said to have been deceived, cheated or otherwise suffered any grievance on account of the transaction.

The court also highlighted that Mr. Singh, on whose complaint the FIR was registered, had no direct involvement in the transaction. It held that a commercial investment made in exchange for shares could not, by itself, amount to an entrustment of property so as to attract the offence of criminal breach of trust.

What did the court say about the money laundering charge?

The ED’s money laundering case was primarily based on the allegation that Mr. Purkayastha and others had conspired to bring foreign funds into India through an investment in NewsClick. It is alleged that ₹9.59 crore (approximately $1.5 million) was routed into the country under the guise of an investment in digital media, thereby attracting the offence of criminal conspiracy under Section 120B of the IPC. According to the agency, Mr. Purkayastha had colluded with Jason Pfetcher of Worldwide Media Holdings LLC and American businessman Neville Roy Singham in facilitating the inflow of funds.

The court, however, rejected the contention and pointed out that a charge of conspiracy requires material indicating an agreement to commit an illegal act or to achieve a lawful objective through unlawful means. Apart from what it described as “bald assertions”, the court found no material to suggest the existence of any such agreement or unlawful design. It further noted that despite the ED carrying out extensive investigations for nearly a year and a half, during which the petitioners and several employees were repeatedly summoned, no incriminating material had been placed on record.

“Aside from bald assertions of there being a criminal conspiracy, there is not a whisper of any incriminating allegation which would even remotely suggest the commission of the offence punishable under Section 4 of the PMLA (punishment for money laundering),” the court observed.

Having found the allegation of criminal conspiracy untenable, the court went on to hold that the ED’s money laundering case could not survive once the underlying FIR was quashed. Relying on the Supreme Court’s decision in Vijay Madanlal Choudhary v. Union of India (2022), it observed that where the predicate offence is set aside, money laundering proceedings founded on the same set of allegations cannot be sustained against the accused. Consequently, the ECIR was also quashed.

explainer

THE GIST

The FIR alleged that NewsClick had received an investment of $1.5 million from Worldwide Media Holdings LLC, a Delaware-based entity in the United States, at an inflated share valuation.

The court noted that the correspondence issued by the RBI approving the transaction between NewsClick and Worldwide Media Holdings LLC was sufficient to demonstrate that no violation had occurred.

The court held that in the absence of any aggrieved party, charges of cheating and criminal breach of trust could not be made out.

Check this out: Why was the NewsClick case quashed?

https://epaper.thehindu.com/ccidist-ws/th/th_delhi/issues/191042/OPS/G1VG5KEQK.1+GU3G5ME16.1.html?rev=2026-06-25T00%3A50%3A12%2B05%3A30

തലയ്ക്ക് വെളിവുള്ള ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ മാത്രമാണ്© റജി ശങ്കർ

കേരളത്തിൽ നവോത്ഥാനം പോയിട്ട് വെറും ഉത്ഥാനം പോലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ആ കാലത്ത് ജീവിച്ച തലയ്ക്ക് വെളിവുള്ള ഒരേയൊരു മനുഷ്യൻ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ,അത് സഹോദരൻ അയ്യപ്പനാണ്. മതവും ജാതിയും വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ ഈഴവർ കൈ  കൊണ്ടില്ല .ഈഴവനായി ജനിച്ചതുകൊണ്ട് ദളിതരും സ്വീകരിച്ചില്ല. ഹിന്ദുയിസത്തിന് എതിരായി സംസാരിച്ചത് കൊണ്ട് ഉയർന്ന ജാതിക്കാരും സ്വീകരിച്ചില്ല.

 പിന്നെ ബുദ്ധിയും ബോധവുമുള്ള ഏതാനും ചില ആളുകൾ അദ്ദേഹത്തെ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഓർക്കുന്നുണ്ട്

നവോത്ഥാനം എന്ന് കൊട്ടിഘോഷിക്കുന്നത് ഹിന്ദുമത പരിഷ്കരണത്തെയാണ് .എന്തെങ്കിലും ചില പരിഷ്കാരങ്ങൾ വരുത്താതെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ വയ്യാതായപ്പോഴാണ് ചെറുതായെന്ന് വഴങ്ങി കൊടുത്തതാണ്. അല്ലാതെ അതിനെ ആരും പരിഷ്കരിച്ചതല്ല .കാലാവധി കഴിഞ്ഞ വണ്ടി നന്നാക്കി എടുത്ത് ഓടിക്കാൻ ശ്രമിച്ച ചിലരെപ്പോലെ എങ്കിലും ചിലർ ശ്രമിക്കാതിരുന്നില്ല .എന്നാൽ പ്രധാനമായി നടന്നത് ജാതി ശാക്തീകരണമാണ്. ഓരോ ജാതികളും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രക്രിയയ്ക്ക് ജാതി ഹിന്ദു ആയിരുന്ന രാജാക്കന്മാരും സഹായിച്ചു. കാരണം,ചിതറി കിടക്കുന്ന ജനതയെ നിയന്ത്രിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. അത്രയേ ഉള്ളൂ

ശ്രീനാരായണഗുരുവും അയ്യൻകാളിയും ശുഭാനന്ദ ഗുരുവും എല്ലാ ഹിന്ദുമത പരിസരത്തുകൂടി സഞ്ചരിച്ചവരാണ്. 

ജാതിയോട് കലഹിച്ച സദാനന്ദ സ്വാമി എന്ന ഹിന്ദു സന്യാസി സ്ഥാപിച്ച പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെ ഹിന്ദുമതത്തെ മനസ്സിലാക്കുകയും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത അയ്യൻകാളി. ക്രിസ്തുമത പ്രചരണം മൂലം ഹിന്ദുമതം നശിച്ചു പോകുന്നത് കണ്ടു മറന്നതെന്താണ് സദാനന്ദ സ്വാമി പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നത്. മതപരിവർത്തനം നടന്നതിന്റെ കാരണം ജാതിയുടെ ഭീകരത കൊണ്ടാണെന്ന് സ്വാമിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. "ഡോണ്ട് ടച്ചിസം" എന്നാണ് സ്വാമി ഹിന്ദുമതത്തെ വിളിച്ചത്. അതുകൊണ്ട് ജാതിയില്ലാത്ത ഒരു ഹിന്ദു മതത്തെ അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കണ്ടു . നായന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ ഗുരുവാക്കണം എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ കൂടി സമീപിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ഞാൻ ഒരു ജാതിയുടെയും ഗുരുവല്ല എനിക്ക് ജാതിയില്ല ഞാനൊരു ഹിന്ദു സന്യാസി മാത്രമാണ്. അങ്ങനെയാണ് നായന്മാർ അദ്ദേഹത്തെ എതിർക്കാനും അവഹേളിക്കാനും തുടങ്ങിയത്. സ്വദേശാഭിമാനി രാമകൃഷ്ണപിള്ള അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് തന്റെ പത്രത്തിൽ നിരന്തരം എഴുതി. സി.വി.രാമൻ പിള്ള തൻറെ ധർമ്മരാജാ എന്ന നോവലിൽ വില്ലനായ സന്യാസിയായി സ്വാമിയെ അവതരിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിൻറെ ആശ്രമത്തിൽ ദളിതർക്ക് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യവും അവർക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ധൈര്യവും നൽകുന്നതിനുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടത്തി അങ്ങനെയാണ് ദളിതർ ആദ്യമായി ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ രുചി അറിയുന്നത്. ഒരു സദാനന്ദ സ്വാമി നല്ലവനായതുകൊണ്ട് ഒരു ഹിന്ദുമതം നന്നാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പിന്നീട് തെളിഞ്ഞു. സ്വാമി ജാതിയില്ലാത്ത ഹിന്ദുമതം ഉണ്ടാക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ദളിതരെല്ലാം ജാതിയുള്ള ഹിന്ദുക്കളായി കടുത്ത അപരമത വിരോധികളും ആയി എന്നതാണ് അതിൻറെ പരിസമാപ്തി. തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിൽ നടന്ന മതപരിവർത്തനത്തെ അയ്യങ്കാളി എതിർക്കുന്നതിന് കാരണം ഈ ഹിന്ദുമത അവബോധമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് പല കാര്യങ്ങൾക്കും തിരുവിതാംകൂർ സർക്കാർ വളരെ രഹസ്യമായി അയ്യൻകാളിക്ക് സഹായങ്ങൾ നൽകിയത്. തിരുവിതാംകൂറിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ഹിന്ദു രാജ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് അംബേദ്കറൈറ്റുകൾ അയ്യങ്കാളിയെ വീണ്ടെടുക്കുമ്പോൾ മതത്തിൻറെ മാലിന്യങ്ങളെല്ലാം കുടഞ്ഞു കളഞ്ഞു ശുദ്ധീകരിച്ച് അവർക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട രീതിയിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ചരിത്രം അവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. നിരീശ്വരവാദിയും ഹിന്ദു വിരോധിയും ആണെന്നാണ് അവർ പറയുന്നത്. എന്നാൽ പ്രജാസഭയിലെ പ്രസംഗത്തിൽ തങ്ങൾക്ക് ആരാധിക്കാനുള്ള ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണിത് നൽകണമെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. ക്ഷേത്രം ദേവാലയം മുതലായവ നിർമ്മിച്ച നൽകുന്നത് സർക്കാരിൻറെ ജോലിയല്ലെന്ന് ദിവാൻ മറുപടി പറയുന്നു. തെളിവുകൾ ധാരാളമുണ്ടെങ്കിലും അവർ നിർമ്മിച്ചു വെച്ച അയ്യൻകാളിക്ക് അപ്പുറത്തേക്ക് മറ്റൊന്നുമില്ലെന്നാണ് ചില അംബേദ്കർസ്റ്റുകൾ പറയുന്നത്. .

ഒരു പ്രതിഷ്ഠ കൊണ്ട് ജാതി ഹിന്ദുക്കൾക്ക് തലവേദന ഉണ്ടാക്കിയ ശ്രീനാരായണഗുരു ഹൈന്ദവൻ അല്ലെന്ന് ചില ശ്രീനാരായണീയരും ഹൈന്ദവൻ ആണെന്ന് വേറെ ചില ശ്രീനാരായണീയരും ജാതി ഹിന്ദുക്കളും ഇപ്പോൾ അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ഏതാണെന്ന് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രവർത്തിയും രചനകളും വിശ്വാസവും ഒക്കെ നോക്കിയിട്ട് തന്നെ വേണം. ഒരു വലിയ മനുഷ്യസ്നേഹിയും വിശാല ഹൃദയമുള്ള ഒരു മനുഷ്യനും ഒക്കെ ഗുരുദേവരിൽ ഉണ്ട് എന്നുള്ളത് വളരെ ശരിയാണ്. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ മാലിന്യം നിറഞ്ഞ പ്രദേശം വൃത്തിയാക്കി എല്ലാവർക്കും അവിടെ ഇടം ഉണ്ട് എന്നൊരു സൂചന നൽകിയ ആളാണ്. ഹൈന്ദവദർശനങ്ങളെ കുറച്ചുകൂടി മാനുഷിക മൂല്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ഒന്നാക്കി വ്യാഖ്യാനിച്ച ആളാണ്. ഹൈന്ദവ സ്തുതികൾ എഴുതിയ കവിയാണ്. അങ്ങനെ അയിത്ത ജാതിക്കാർക്ക് ഹിന്ദുമതത്തിൽ ഇടം ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു മനുഷ്യനാണ് എന്ന് പറയാം. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ എടുത്തു വച്ചുകൊണ്ട് ഹിന്ദുമതത്തിന് അപ്പുറത്താണ് എന്ന് വേണമെങ്കിലും വ്യാഖ്യാനിക്കുക എളുപ്പമാണ്. ഹിന്ദുമതത്തിന്റെ വേലിക്കെട്ട് എന്ന് പറയുന്നത് അവർക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളപ്പോൾ ചുരുക്കി ചിലരെ വെളിയിൽ കളയാനും  ആവശ്യമുള്ളപ്പോൾ അത് വലുതാക്കി ആരെ വേണമെങ്കിലും അകത്താക്കാവുന്ന ഒന്നാണ്. അവിടെയാണ് ശ്രീനാരായണഗുരു തങ്ങൾക്ക് ഒരു ഇടം കണ്ടെത്തുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ അദ്ദേഹം  അംബേദ്കറേ പോലെ ഹിന്ദുമതത്തിന് വെളിയിലേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ കേരളത്തിൻറെ സാമൂഹ്യ ഘടന മറ്റൊന്നാകുമായിരുന്നു. എന്നിവിടെ ഹൈന്ദവ ഫാസിസത്തിന്റെ പതാക വാക്കുകളാകുന്നത് പിന്നോക്ക ജനവിഭാഗമാണെന്ന് കാണുമ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന് പറ്റിയ തെറ്റ് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

മറ്റൊരു കാര്യം ജാതി മേധാവിത്വം കൊടികുത്തി വാണ കാലത്ത് സവർണ്ണ ഹിന്ദു ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനെ  വെറുതെ വിട്ടു , അദ്ദേഹത്തോട് വെറുതെ അങ്ങ് ക്ഷമിച്ചു എന്നൊക്കെ കരുതുന്നത് ഒരു വിഡ്ഢിത്തം മാത്രമാണ്. ഗുരുവിൻറെ ദാർശനിക ഇടപെടലിൽ അവർ മലർന്നുവീണു എന്ന്  കരുതുന്നത് ഇന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ വലിയ കാര്യമായി തോന്നുന്നില്ല. കാരണം ജാതി ഹിന്ദു ഒരു നല്ല കൃത്യം ചെയ്യണമെങ്കിൽ അതിൽ നിന്ന് വലിയൊരു പ്രതിഫലം ഉണ്ടാകണം. അത് വളരെ സിമ്പിൾ ആണ്. സഹോദരൻ അയ്യപ്പനെ പോലെ  ഉള്ള ആളുകൾ ഹിന്ദുമതത്തിന് എതിരായി നിൽക്കുമ്പോൾ ശ്രീനാരായണഗുരു അതിൽ നിന്ന് പുറത്തു പോകാനോ തയ്യാറായില്ല. അതിലെ തിന്മകളെ എതിർക്കുകയും മറു സൈഡിൽ ഹിന്ദുത്വ ദൈവങ്ങളെ വാഴ്ത്തുകയും ആശയങ്ങളെ മറവ്യാഖ്യാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു കൊണ്ട് അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അല്ലെങ്കിൽ കേരളത്തിലെ ഒരു പ്രബല സമുദായം മറ്റേതെങ്കിലും മതസ്ഥരാവുകയും ഹിന്ദുമതത്തിന് ഭീഷണി ആവുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ഈയൊരു കാരണം കൊണ്ട് മാത്രമാണ് കേരളത്തിലെ സവർണ്ണ നേതൃത്വം ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിനോട് ക്ഷമിക്കുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിൻറെ പ്രതിഭാവിലാസം ഒന്നും കണ്ടിട്ടല്ല. എങ്കിലും ഇപ്പോഴും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തെ ഇവർ അപമാനിക്കാറുണ്ടല്ലോ അടുത്ത കാലത്ത് ശ്രീനാരായണ കൃതി വായിച്ചതിന് തടസ്സപ്പെടുത്തി എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു വിട്ട സംഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

"മതമേതായാലും മനുഷ്യൻ നന്നായാൽ മതി"

ഗുരുവിൻറെ പ്രസ്താവന അക്കാലത്ത് കേൾക്കാൻ ഇമ്പമുള്ളതായിരുന്നെങ്കിലും ഇപ്പോഴത്ര സുഖകരമായി തോന്നുന്നില്ല. ഇന്ത്യ പോലെ ഒരു രാജ്യത്ത് തീർച്ചയായും മതം ഏതായാലും നന്നാവില്ല എന്നുള്ളത് തിരിച്ചറിവ്  ഇന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ ഇവരെക്കാൾ എല്ലാം കൂടുതൽ ശരിയാകുന്നത്. ജാതി വേണ്ട മതം വേണ്ട ദൈവം വേണ്ട മനുഷ്യന് എന്ന വിപ്ലവകരമായ ആ പ്രഖ്യാപനം ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി അടുത്ത ഒരു 500 വർഷത്തേക്ക് ഉണ്ടാകാനുള്ള സാധ്യതയില്ല. അത്രത്തോളം ഗോത്രബോധത്തിൽ മുങ്ങിത്താണുപോയ മനുഷ്യരാണ് ഇന്ത്യക്കാർ. യുക്തിവാദികളും നിരീശ്വരവാദികളും ഗോത്രബോധത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന രാജ്യത്താണെന്ന് ഓർക്കണം .

സഹോദരൻ ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം വിഭിന്നമായി കാര്യങ്ങളെ നോക്കി കണ്ടു .ആ കാലത്തന്നല്ല,ഈ ദേശത്ത് പോലും ജനിക്കേണ്ട ആളല്ല .അദ്ദേഹത്തെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള പാകതയുള്ള മനുഷ്യർ സമീപ നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ പോലും കേരളത്തിൽ ഉണ്ടാകാൻ പോകുന്നില്ല.

വാൽക്കഷണം 

എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ജനാധിപത്യ ബോധവും നല്ല സാമൂഹ്യബോധവും ഉള്ള ഈഴവർ സഹോദരൻറെ പിൻഗാമികൾ തന്നെയാണ്. അവർക്ക് ശ്രീനാരായണ ഗുരുവിൻറെ ധാർമികതയും മനുഷ്യസ്നേഹവും കൂടി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ളത് കൊണ്ടാണ് അവർ തെളിഞ്ഞ മനുഷ്യരായി നമുക്ക് മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നത്. ഒരു സമൂഹം എന്ന നിലയിൽ പ്രസക്തരാകാനുള്ള ആളുകളൊന്നും അവർ ഉണ്ടെന്നു  തോന്നുന്നില്ല. എങ്കിലും അത്തരം സാന്നിധ്യങ്ങളാണ് നാളെയ്ക്കുള്ള ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വളർച്ചയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രതീക്ഷയും.

സമൂഹം സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം മതനിരപേക്ഷത© ഡോ:കെ.ടി.ജലീൽ

ആധുനിക ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ആശയങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് സമൂഹം, സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം, മതനിരപേക്ഷത എന്നിവ. ആഗോളവൽക്കരണം, കുടിയേറ്റം, സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ച, ജനാധിപത്യ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ വ്യാപനം തുടങ്ങിയവയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ ഈ ആശയങ്ങൾ പുതിയ രൂപ ഭേദങ്ങൾക്കും വെല്ലുവിളികൾക്കും വിധേയമായി. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ ഈ മൂന്ന് ഘടകങ്ങളും സമകാലിക രാഷ്ട്രീയത്തെയും സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളെയും നിർണയിക്കുന്ന പ്രധാന ശക്തികളായി മാറി. ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ സംഘടിതമായ കൂട്ടായ്മയാണ് സമൂഹത്തിൻ്റെ വിവക്ഷ. ചരിത്രപരമായി സമൂഹങ്ങൾ ഭാഷ, സംസ്കാരം, മതം, ജാതി, വർഗം തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടവയാണ്. എന്നാൽ ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ ഫലമായി സമൂഹങ്ങൾ കൂടുതൽ വൈവിധ്യപൂർണ്ണമായി. ഉദാഹരണത്തിന്, United States, Canada, United Kingdom തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ വിവിധ വംശീയ, മത, ഭാഷാ വിഭാഗങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കുന്ന സാഹചര്യമുണ്ടായി. ഈ വൈവിധ്യം സമൂഹത്തെ സമ്പന്നം ആക്കിയെങ്കിലും, ചിലപ്പോൾ പരസ്പര സംഘർഷങ്ങൾക്കും അസ്വാരസ്യങ്ങൾക്കും കാരണമാവുകയും ചെയ്തു. അതിനാൽ ബഹുസ്വര സമൂഹങ്ങൾ വൈവിധ്യവും ഐക്യവും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ കണ്ടെത്തേണ്ട സാഹചര്യം നേരിട്ടു.

ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൻ്റെ വേരുകൾ എത്തിച്ചേരുന്നത് സിന്ധു നദീതട സംസ്കാരത്തിലാണ്. ഇക്കാലത്താണ് ഭാരതത്തിൽ നഗരവൽക്കരണം വികസിച്ചതും വ്യാപാര ബന്ധങ്ങൾ സ്ഥാപിതമായതും. അതോടൊപ്പം ക്രമീകൃത സാമൂഹിക ജീവിതം നിലവിൽ വന്നു. വർണ്ണ വ്യവസ്ഥ സാമൂഹിക സൗധത്തിൻ്റെ അടിത്തറയായത് വേദകാലത്താണെന്ന് പറയാം. കുടുംബവും ഗ്രാമവും സമൂഹ രൂപീകരണത്തിൻ്റെ അഭിവാജ്യ ഘടകങ്ങളായി. കാലാന്തരത്തിൽ ജാതി വ്യവസ്ഥ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണത കൈവരിച്ചു. ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ എന്നീ പ്രധാന ജാതി ശ്രേണികൾക്കൊപ്പം നിരവധി ഉപജാതി ഘടനകളും രൂപപ്പെട്ടു. വർണ്ണ വ്യവസ്ഥയുടെ ഉൽഭവത്തെ കുറിച്ച് ഡോ: ആർ.എസ്  ഷർമ്മ തൻ്റെ ''Sudras in Ancient India-"യിൽ പറയുന്നത് പ്രസക്തമാണ്: "പ്രാചീന ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിൻ്റെ നിർമ്മിതിയിൽ ഉൽപാദന പ്രക്രിയയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗത്തെ 'ശൂദ്രർ' എന്ന പേരിൽ മാറ്റി നിർത്തുകയായിരുന്നു.  ഉൽപാദനത്തിൽ പ്രധാന പങ്കുവഹിച്ചിട്ടും സാമൂഹികമായ അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട ഒരു വർഗ്ഗത്തിൻ്റെ രൂപീകരണമാണ് ഇന്ത്യൻ ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറ പാകിയത്". ഇൻഡ്യയിലെ നാടുവാഴിത്ത വ്യവസ്ഥയുടെയും പ്രഭുവർഗ്ഗത്തിൻ്റെ ഉൽഭവവും നിരീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട് ഇതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ഡോ: ശർമ്മ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് ഇപ്രകാരമാണ്; "ഭൂമി ദാനമായി നൽകുന്ന സമ്പ്രദായം (Land Grants) ഭരണാധികാരികളുടെ അധികാരം വികേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നതിനും കർഷകർക്കു മേൽ പുതിയൊരു പ്രഭു വർഗ്ഗം (Land Lords) രൂപപ്പെടുന്നതിനും കാരണമായി. ഇത് സ്വയം പര്യാപ്തമായ ഗ്രാമീണ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലേക്ക് ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തെ നയിച്ചു".

ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ യുടെ ആവിർഭാവത്തിനു പിറകെയാണ് മതങ്ങളുടെ പിറവിയും വളർച്ചയും സംഭവിച്ചത്. ഹിന്ദൂയിസം, ബുദ്ധിസം, ജയ്നിസം ഏറ്റവും അവസാനം സിക്കിസം ഇവയെല്ലാം ഇന്ത്യയിൽ ജൻമം കൊണ്ട ദർശനങ്ങളാണ്. ക്രിസ്തുമതയും  ജൂതായിസവും ഇസ്ലാമും സൊറാസ്ട്രിയാനിസവും അവയുടെ ജൻമ ദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇന്ത്യയിലെത്തി. ഇവയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ നിന്നെല്ലാം ഉരുത്തിരിഞ്ഞാണ് ഇന്ത്യൻ സമൂഹം രൂപപ്പെട്ടത്. പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിൻ്റെ അവസാനം മുതൽ ആരംഭിച്ച സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ പ്രക്രിയകളാണ് വർത്തമാന കേരളത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയത്. ജാതീയ ഉച്ചനീചത്വങ്ങളും അനാചാരങ്ങളും കൊടികുത്തി വാണിരുന്ന കേരളത്തെ സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ "ഭ്രാന്താലയം" എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ച അവസ്ഥയിൽ നിന്നാണ് ഇന്ന് കാണുന്ന ആധുനിക കേരളത്തിൻ്റെ പരിസരത്ത് നാം എത്തിയത്. സമൂഹം പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം ഉണ്ടായതല്ല. മനുഷ്യൻ്റെ നിലനിൽപ്പിനായുള്ള ആവശ്യങ്ങളിൽ നിന്നാണ് അതു രൂപപ്പെട്ടത്.  ഒരാൾക്കും തനിച്ച് സ്വയംപര്യാപ്തനാകാൻ കഴിയില്ലെന്ന ബോദ്ധ്യമാണ് പരസ്പരാശ്രയ ചിന്ത മനുഷ്യനിൽ ഉണ്ടാക്കിയത്. ഭക്ഷണം, വസ്ത്രം, പാർപ്പിടം, സുരക്ഷ, ജൈവിക ആവശ്യങ്ങൾ എന്നിവക്കായി അവന് മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കേണ്ടി വന്നു. ഈ പരസ്പര ആശ്രയത്വം സാമൂഹ്യ നിർമ്മിതിയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലയായി വർത്തിച്ചു. മനുഷ്യരുടെ പൊതുവായ താൽപര്യങ്ങളും ലക്ഷ്യങ്ങളും ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കാൻ അവരെ നിർബന്ധിതമാക്കി. സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളും ആശയ വിനിമയങ്ങളും വ്യക്തികളെ കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിച്ചു. കൂട്ടായ്മകൾ ഉയർന്നപ്പോൾ വ്യവസ്ഥാപിതമായ മുന്നോട്ടു പോക്കിന് നിയമങ്ങളും ധാർമിക മൂല്യങ്ങളും അടങ്ങുന്ന സാമൂഹ്യ നിയന്ത്രണം അനിവാര്യമായി. ഭരണ ക്രമങ്ങളും പൊതു മൂല്യബോധങ്ങളും രൂപപ്പെടുന്നതിന് ഇത് വഴിയൊരുക്കി. ജാതിവ്യവസ്ഥയും വൈവിദ്ധ്യത്തിലെ ഏകത്വവും ഗ്രാമീണ ജീവിതവും കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥയും വിശ്വാസപരമായ ബഹുസ്വരതയും ഇന്ത്യൻ സാമൂഹ്യ ക്രമത്തിൻ്റെ പിറവിയേയും വളർച്ചയേയും സാരമായി സ്വാധീനിച്ചു. ജാതി, മതം, ഭാഷ, ലിംഗം, വംശം തുടങ്ങിയ തിരിച്ചറിയാനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങളെല്ലാം സമൂഹങ്ങളായും രാജ്യങ്ങളായും അവസാനം രാഷ്ട്രങ്ങളായും മനുഷ്യൻ രൂപപ്പെടുന്നതിന് കളമൊരുക്കി. ബഹുസ്വര സമൂഹങ്ങളുടെ വ്യാപനം അധികാരത്തർക്കങ്ങളിലേക്കും സമ്പത്തിൻ്റെ ഉടമസ്ഥ അവകാശത്തിലേക്കും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഘർഷങ്ങളിലേക്കും അവകാശ നിഷേധങ്ങളിലേക്കും അടിച്ചമർത്തലുകളിലേക്കും തുറന്ന സംഘട്ടനങ്ങളിലേക്കും മനുഷ്യ സമൂഹങ്ങളെ നയിച്ചു. അതോടെ സംഘടിത സമൂഹങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമായി. രാഷ്ട്രീയവും അധികാരവുമെല്ലാം വലിയ ചർച്ചകൾക്ക് വിഷയീഭവിച്ചു. ഐഡൻ്റിറ്റി പൊളിറ്റിക്സ് അഥവാ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം മനുഷ്യരുടെ ബോധ മണ്ഡലങ്ങളെ തൊട്ടുണർത്തുന്നത് ഇത്തരമൊരു ചരിത്രസന്ധിയിലാണ്.

സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം എന്നത് വ്യക്തികളോ കൂട്ടായ്മകളോ അവരുടെ പ്രത്യേക സാമൂഹിക സ്വത്വത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങളും അംഗീകാരവും ആവശ്യപ്പെടുകയും അതിനായി പോരാടുകയും നേടിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സംവിധാനമാണ്. ജാതി, വംശം, മതം, ലിംഗം, ഭാഷ, ലൈംഗിക ന്യൂനപക്ഷ പദവി തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ സ്ത്രീപക്ഷ മുന്നേറ്റങ്ങൾ, കറുത്തവർഗ്ഗ അവകാശ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, തദ്ദേശീയ ജനതകളുടെ അവകാശ സംഘടനകൾ എന്നിവ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഉരുത്തിരിയലിന് കാരണമായി. ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും വിവിധ വിഭാഗങ്ങൾ അവരുടെ സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയ സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്. ചരിത്രപരമായി അവഗണിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾക്ക് ശബ്ദം നൽകാൻ സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിനായി. സമത്വത്തിനും സാമൂഹ്യനീതിക്കും വേണ്ടി പോരാടാൻ ബന്ധപ്പെട്ട ജനവിഭാഗങ്ങളെ അത് പ്രചോദിപ്പിച്ചു. സാംസ്കാരിക വൈവിദ്ധ്യങ്ങളെ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം നിരാകരിച്ചത് വിഭാഗീയ രാഷ്ട്രീയത്തിനു വിത്തുപാകി. സമൂഹത്തിൽ വിഭജനബോധം വർധിപ്പിക്കാൻ അത് വഴിവെച്ചു. പൊതുനന്മയെക്കാൾ ഗ്രൂപ്പ് താൽപര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന ലഭിക്കുന്ന സാഹചര്യം അതോടെ സംജാതമായി. "സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തിനു ഭീഷണി ആകുമെന്നാണ്" പ്രശസ്ത ചിന്തകനായ ഫുകുയാമ "Identity: The Demand for Dignity and the Politics Resentment" എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ എഴുതിയത്.

യൂറോപ്പിലെയും അമേരിക്കയിലെയും മറ്റു പല രാജ്യങ്ങളിലെയും കുടിയേറ്റം, വംശീയത, ദേശീയത എന്നിവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം പ്രധാന ചർച്ചാ വിഷയമായി മാറി. പല സ്വത്വങ്ങൾ ഒരു വ്യക്തിക്ക് ഉണ്ടായിരിക്കെ അവയെ ഏതെങ്കിലും ഏകമാന സ്വത്വത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നതിനെ അമർത്യ സെൻ വിമർശിച്ചത് വിസ്മരിക്കാവതല്ല. (''Identity and Violence: The illusion of Destiny" - 2006) കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ വ്യത്യസ്ത തലങ്ങളിലാണ് സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം രൂപപ്പെട്ടത്. കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക പരിഷ്കാരങ്ങൾ ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ കാഠിന്യം കുറച്ചെങ്കിലും ജാതിബോധം പൊതുമണ്ഡലത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായില്ല.

ഈഴവ, നായർ, ദളിത്, ആദിവാസി വിഭാഗങ്ങൾ തങ്ങളുടെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ താൽപര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ വിവിധ സംഘടനകളിലൂടെയാണ് ശ്രമങ്ങൾ നടത്തിയത്. സംവരണ നയം, ഭൂമിയവകാശം, വിദ്യാഭ്യാസ അവസരങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ മത-ജാതി സ്വത്വങ്ങൾ ഇന്നും രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിൽ പ്രധാനമാണ്.

ഹൈന്ദവ സമൂഹത്തിലെ ദളിത് സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം അടക്കമുള്ള ജാതി സ്വത്വങ്ങൾക്കു പുറമെ മതാധിഷ്ഠിത സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും വ്യത്യസ്ത മത വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ സജീവമായി. സാമൂഹ്യ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ടി.കെ രവീന്ദ്രൻ ദളിത് സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ചത് "അധീശത്വത്തിനെതിരായ സാംസ്കാരിക പ്രതിരോധം" എന്നാണ് (Dalit Identity and Politics: Cultural Subordination and the Dalit Challenge - 1995) 

അറിയപ്പെടുന്ന ദളിത് ചിന്തകനായ കെ.കെ കൊച്ച് ദളിത് സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തെ "ബ്രാഹ്മണ്യത്തിൻ്റെ നിരാകരണ"മായാണ് കണ്ടത് (ദളിതൻ - ആത്മകഥ, 2021-ലെ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം ലഭിച്ച കൃതി). 

വിവിധ മത-ജാതി വിഭാഗങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേകം പ്രത്യേകം എയ്ഡഡ്-അൺ എയ്ഡഡ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും മത വിദ്യാഭ്യാസ കേന്ദ്രങ്ങളും ഉണ്ടായത് മതസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ പ്രചാരത്തിന് ശക്തി പകർന്നു. ന്യൂനപക്ഷ അവകാശങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ മതസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി ഉയർന്നു വന്നു. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു പതിറ്റാണ്ടിനിടയിൽ ദേശീയ തലത്തിൽ മതധ്രുവീകരണം ശക്തിപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ കേരളത്തിലും അതിൻ്റെ അനുരണനങ്ങൾ പ്രകടമാണ്. ആർ.എസ്.എസും ബി.ജെ.പിയും ഹിന്ദുമത സ്വത്വരാഷട്രീയത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുമ്പോൾ മുസ്ലിംലീഗ്, വെൽഫെയർ പാർട്ടി, എസ്.ഡി.പി.ഐ, മുതലായ സംഘങ്ങളും, കൃസംഘി കൂട്ടായ്മകളും ഹൈന്ദവ മുസ്ലിം ക്രൈസ്തവ ജനസാമാന്യത്തിൻ്റെ മതസ്വത്വ രാഷ്ടീയത്തിൻ്റെ മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. വിവിധ ജാതി സംഘടനകൾ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളായി ദേശീയ രംഗത്ത് സ്വാധീനം ചെലുത്തിയത് വിസ്മരിക്കാവതല്ല. മുലായംഗ് സിഗ് യാദവിൻ്റെയും മായാവതിയുടെയും പാർട്ടികളും പട്ടാളിമക്കൾ കക്ഷിയും ഉദാഹരണം. അവ പക്ഷെ വൈകാതെ പിന്നോക്ക-ന്യൂനപക്ഷ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് തെന്നി മാറി പുതിയ  സമവാക്യങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടു. കേരളത്തിലാകട്ടെ ദളിത് സ്വത്വവാദങ്ങൾ ഏറെ ശ്രദ്ധ നേടിയില്ല. പൂർണ്ണാർത്ഥത്തിൽ മതസ്വത്വമാണ് ആളെക്കൂട്ടാനും അധികാര ലബ്ധിക്കും പറ്റിയ എളുപ്പ വഴി എന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ സമ്പന്നരായ മതസ്വത്വവാദികൾ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം അതിവേഗം കൈപ്പിടിയിൽ ഒതുക്കി.

മുസ്ലിംലീഗ് ഉയർത്തുന്ന സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം (identity politics) എന്നത് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ മത സാംസ്കാരിക വിദ്യാഭ്യാസ താൽപര്യങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ പ്രതിനിധാനവും സംരക്ഷിക്കുക എന്നതിൽ പരിമിതപ്പെട്ടില്ല. മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ, തൊഴിൽ, രാഷ്ട്രീയ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കലാണ് ലീഗ് അതിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യമായി വാദിക്കുന്നതെങ്കിലും മുസ്ലിം പ്രമാണി വർഗ്ഗമാണ് ലീഗ് രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ പ്രായോജകർ. സംവരണം, സ്കോളർഷിപ്പ്, ന്യൂനപക്ഷ ക്ഷേമപദ്ധതികൾ എന്നിവയിൽ പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ ഊന്നി ലീഗ് ഏറെക്കാലം പിടിച്ചു നിന്നു. മുസ്ലിം മതാചാരങ്ങൾക്കും വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കും സാംസ്കാരിക പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കും മുസ്ലിം സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം സംരക്ഷണം ഉറപ്പു വരുത്തുന്നു എന്ന് വരുത്തീത്തീർക്കാൻ ലീഗിനായി. മതസ്വാതന്ത്ര്യവും ഭരണഘടനാപരമായ ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളും അവർ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു. മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയ അധികാര ഘടനകളിൽ യഥാർത്ഥ പങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നാണ് ലീഗിൻ്റെ നിലപാട്. നിയമസഭ, പാർലമെന്റ്, പ്രാദേശിക ഭരണസംവിധാനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ മുസ്ലിം സമുദായിത്തിൻ്റെ പ്രതിനിധാനം വർധിപ്പിക്കണമെന്നതും ലീഗിൻ്റെ പ്രഖ്യാപിത ആവശ്യങ്ങളായി പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. ലീഗിന്റെ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം മതാടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ വേർതിരിവാണ് തത്വത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചത്. സമൂഹങ്ങളെ മതപരമായി വിഭജിക്കാൻ പുതിയ കാലത്ത് ലീഗ് നടത്തുന്ന സങ്കുചിത വർഗീയ പ്രചരണങ്ങൾ അതിൻ്റെ മികച്ച തെളിവാണ്. വർഗ്ഗപരമോ സാമൂഹികമോ ആയ പ്രശ്നങ്ങളെക്കാൾ സമ്പന്നരുടെ സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങൾക്കാണ് ലീഗ് മുൻഗണന നൽകിയത്. മതസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി ലീഗ് നേടിക്കൊടുത്ത എയ്ഡഡ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ 95 ശതമാനവും കാശുള്ളവർക്ക് ഉദ്യോഗം നേടാനുള്ള കഴുത്തറുപ്പൻ ലേലകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇതിനപവാദമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാനാവുക.

ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ പ്രത്യേക പ്രശ്നങ്ങൾ ഉന്നയിക്കുന്നത് മതസ്വത്വരാഷ്ട്ര വാദമല്ല.

സാമൂഹികമായി പിന്നാക്കാവസ്ഥ നേരിടുന്ന വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അവരുടെ ശബ്ദം രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കേൾപ്പിക്കാൻ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയമാണ് ഇന്ത്യൻ അവസ്ഥയിൽ കുറ്റമറ്റ വഴി എന്ന ലീഗിൻ്റെ നിലപാട് യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നതല്ല.  ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്ന ന്യൂനപക്ഷാവകാശങ്ങളുടെ സംരക്ഷണമാണ് പാർട്ടിയുടെ ലക്ഷ്യമെന്ന ലീഗിൻ്റെ അവകാശവാദം സാങ്കേതികമായി ശരിയാകാം. മുസ്ലിംലീഗിന്റെ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തെ ഒരു വശത്ത് ന്യൂനപക്ഷ അവകാശ രാഷ്ട്രീയമായി കാണുമ്പോൾ തന്നെ,  സമുദായത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന രാഷ്ട്രീയമായി വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനോട് യോജിക്കാനാവില്ല. അതിസങ്കീർണ്ണമായ ഒരു ബഹുമത സമൂഹത്തിൽ മതന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും അധസ്ഥിത പിന്നോക്ക ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കും അവകാശ പോരാട്ടത്തിന് സ്വത്വരാഷ്ട്രീയത്തെക്കാൾ അഭികാമ്യം മത-ജാതി ചിന്തകൾക്ക് അതീതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന മതനിരപേക്ഷ ജനാധിപത്യ സോഷ്യലിസ്റ്റ് പ്ലാറ്റ്ഫോമാണ്. എല്ലാ വൈജാത്യങ്ങൾക്കും അപ്പുറം മനുഷ്യരെ ഒന്നായി കാണുകയും നീതിയും ന്യായവും നോക്കി എല്ലാ വിഭാഗങ്ങൾക്കു വേണ്ടിയും പോരാടുന്ന ഇടതുപക്ഷത്തെ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാകും ഭൂരിപക്ഷ മതസ്വത്വ വാദം പത്തി വിടർത്തി ആടുന്ന മോദീ ഇന്ത്യയിൽ മുസ്ലിം-ക്രൈസ്തവ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ അനുകരണീയം. ആ ചിന്തയിൽ നിന്ന് അവരെ അകറ്റാൻ മതവും കമ്മ്യൂണിസവും തമ്മിലുള്ള ദാർശനിക വ്യത്യാസങ്ങളെ പെരുപ്പിച്ച് കാണിച്ച് സാധുമനുഷ്യരെ വേട്ടപ്പട്ടികൾക്ക് എറിഞ്ഞു കൊടുക്കാൻ ലീഗ് നടത്തുന്ന നീക്കം ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് അപകടം മാത്രമേ ഉണ്ടാക്കൂ. അതവരുടെ ശവക്കുഴി തോണ്ടാനേ ഉപകരിക്കൂ. സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും വർഗ്ഗരാഷ്ട്രീയവും ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാതെ സമാന്തരമായി പോകുന്ന രേഖകളോ പോകേണ്ട വഴികളോ അല്ല. ഒത്തൊരുമിച്ച് പോകേണ്ട ഒരിമ്മിണി വലിയ ഒറ്റരേഖയാണത്.  അതു മനസ്സിലാക്കാൻ മുസ്ലിംലീഗും അവരെ പിന്തുണക്കുന്നവരും മടിച്ചു നിൽക്കുന്നതിൻ്റെ കാരണം, ലീഗിലെ സമ്പന്ന വരേണ്യരുടെ കച്ചവട മോഹങ്ങൾക്ക് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിൻ്റെ ഇടതുപക്ഷ സഹവാസം വിഘാതമാകും എന്ന ഭയപ്പാടാണ്. ഇത് യഥാവിധി മുസ്ലിം ജനസാമാന്യം ഉൾകൊള്ളാൻ  വൈകിയാൽ ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്ക് വിശിഷ്യാ മുസ്ലിങ്ങൾക്ക് നഷ്ടപ്പെടുക സമാധാനവും സ്വസ്ഥതയും സുരക്ഷിതത്വവുമാകും. ജനാധിപത്യവും മതനിരപേക്ഷതയും എക്കാലവും ലോകത്തിൻ്റെ നാനാ ഭാഗങ്ങളിലും താങ്ങും തണലുമായത് സമൂഹത്തിൻ്റെ താഴേ തട്ടിലുള്ളവർക്കാണ്. ഓരോ മതക്കാരും അവരുടേതായ ലോകം സൃഷ്ടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ സമൂഹത്തിൽ വലിയ അകൽച്ചയാകും അതുണ്ടാക്കുക. 

ഹിന്ദുത്വ രാഷ്ട്രീയം ശക്തി പ്രാപിച്ചതോടെ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളായ മുസ്ലിം-ക്രൈസ്തവ വിഭാഗങ്ങളിൽ ഒരുതരം അരക്ഷിത ബോധം വളർന്നു വരുന്നത് കാണാതിരുന്നു കൂട. ബീഫിൻ്റെയും ഗോ സംരക്ഷണത്തിൻ്റെയും വസ്ത്രധാരണ രീതികളുടെയും കച്ചവട സ്ഥാപന നടത്തിപ്പിൻ്റെയും മത വിവേചനങ്ങളുടെയും എല്ലാം പേരിൽ നിരവധി മനുഷ്യരാണ് രാജ്യത്ത് അരുകൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. മണിപ്പൂരിലും ഇന്ത്യയുടെ വടക്കു കിഴക്കൻ മേഖലകളിലും നടന്ന ഗോത്രവർഗ്ഗ സംഘട്ടനങ്ങൾക്ക് മതനിറം കൈവന്നതോടെ ക്രൈസ്തവ ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും അരക്ഷിത ബോധത്തിൽ അമർന്നിരിക്കുകയാണ്. മൂന്നാംതവണ ബി.ജെ.പി അധികാരത്തിൽ വന്നതോടെ കാര്യങ്ങൾ കൈവിടുന്ന സ്ഥിതി ഉണ്ടാകുന്നതിന് ഹേതുവായി. പൗരത്വ ഭേദഗതി ബില്ലും പൗരത്വ റജിസ്റ്ററും വോട്ടർ പട്ടികയിൽ നിന്ന് ലക്ഷക്കണക്കിന് മുസ്ലിങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റപ്പെടുന്ന ഭീതിതമായ അവസ്ഥയും, മുത്വലാക്ക് നിയമവും, ഏക സിവിൽകോഡിനായുള്ള നീക്കങ്ങളും, മുസ്ലിംസംവണം എടുത്തു കളഞ്ഞതും നാട്ടിലുണ്ടാക്കിയ ഭയപ്പാട് ചെറുതല്ല. ബാബരീ മസ്ജിദിൻ്റെ തകർച്ച വരെ ആരാധനാലയങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടേ തർക്കങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ മൂന്നാം ബി.ജെ.പി സർക്കാരിൻ്റെ വരവോടെ ആരാധനാലയങ്ങൾക്കു പുറമെ സൂഫിവര്യൻമാരുടെ ശവകുടീരങ്ങൾ വരെ വെട്ടിപ്പിടിച്ച് നിഷ്കരുണം പൊളിക്കുന്ന വിചിത്ര ആക്രമണോൽസുകതക്കും നാട് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഇത് മുസ്ലിങ്ങളിലുണ്ടാക്കിയ വൈകാരിക തീക്ഷ്ണത വിവരണാതീതമാണ്. യു.പി യിൽ പള്ളി ഇമാമുമാർ ദുരൂഹ സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൊലചെയ്യപ്പെട്ടത് പ്രശ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ വഷളാക്കി. കാലാകാലങ്ങളായി കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന മൈക്കിലൂടെയുള്ള ബാങ്കുവിളി നിരോധിച്ചതും, പോലീസിൻ്റെ കൗണ്ടർ അറ്റാക്കുകളിൽ നിരവധി മുസ്ലിം പേരുള്ളവർ വധിക്കപ്പെട്ടതും, പലയിടങ്ങളിലും നടന്ന ബുൾഡോസർ രാജുകളും, വഖഫ് നിയമ ഭേദഗതിയും മുസ്ലിങ്ങളെ ശരിക്കും പിടിച്ചുലച്ചു. സോഷ്യൽ മീഡിയകളിൽ വിവിധ മതധാരകളിലെ തീവ്ര ചിന്താഗതിക്കാർ പരസ്പരം ചെളി വാരി എറിയലും അവഹേളിക്കലും എല്ലാ സീമകളും ലംഘിച്ച് തിമർത്താടി.  ഇവയെല്ലാം ഭൂരിപക്ഷ - ന്യൂനപക്ഷ സമുദായങ്ങൾക്ക് ഇടയിലെ അകൽച്ചക്ക് ആക്കം കൂട്ടി. ഇത്തരമൊരു ഘട്ടത്തിൽ ഉണർന്നും ഉയർന്നും പ്രവർത്തിക്കേണ്ട കോൺഗ്രസ് തുടരുന്ന മൗനവും മൃദു ഹിന്ദുത്വ നിലപാടും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളിൽ കടുത്ത നിരാശയും അരക്ഷിത ബോധവും സൃഷ്ടിച്ചു. തികച്ചും സങ്കീർണ്ണവും വർഗീയവൽകൃതവുമായ സമകാലിക സാമൂഹ്യ-രാഷ്ട്രീയ ചുറ്റുപാടിൽ ഇടതുപക്ഷ മതേതര പാർട്ടികൾക്കുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം വളരെ ഭാരിച്ചതാണ്. പരിമിതമായ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനമേ ഇന്ത്യാ രാജ്യത്ത് ഇടതുപാർട്ടികൾക്കുള്ളൂ. അതു വെച്ച് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിൻ്റെ പരമാവധി അവർ ചെയ്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൻ്റെ വേഗവും വ്യാപ്തിയും വർധിപ്പിക്കാനും, ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ സംരക്ഷകരായി മാറാനും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ചേരിക്കേ സാധിക്കൂ. അതിനു വ്യക്തമായ പദ്ധതികളും പരിപാടികളും ആവിഷ്കരിക്കാൻ ഇടതുപക്ഷത്തിന് കഴിയണം. വെള്ളം ചേർക്കാത്ത മതനിരപേക്ഷത ഉയർത്തി പിടിക്കുന്നവർക്കു മാത്രമേ ഇന്ത്യയിലെ വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ അഭിരമിക്കുന്നവരെ വിഭാഗീയ പന്ഥാവിൽ നിന്ന് വ്യതിജലിപ്പിച്ച് സുവ്യക്തമായ മതനിരപേക്ഷതയുടെ തെളിമയാർന്ന പന്ഥാവിലേക്ക് വഴിനടത്താനാകൂ. മതനിരപേക്ഷത എന്നത് ഭരണകൂടവും മതവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവിനെയും എല്ലാ മതങ്ങൾക്കും തുല്യ പരിഗണന ഉറപ്പാക്കുന്നതിനെയും ലാക്കാക്കുന്ന ആശയമാണ്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന ലക്ഷ്യം മതസ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുകയും ഒരു മതത്തിനും ഭരണകൂടത്തിൽ പ്രത്യേക ആധിപത്യം അനുവദിക്കാതിരിക്കലുമാണ്. 

ലോകത്തിലെ വിവിധ രാജ്യങ്ങൾ മതനിരപേക്ഷതയെ വ്യത്യസ്ത രീതികളിലാണ് സമീപിക്കുന്നത്.

France-ൽ പൊതുരംഗത്ത് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തിരിച്ചറിയുന്ന മത-സാംസ്കാരിക ചിഹ്നങ്ങൾ വേണ്ടെന്നു  വെച്ചു കൊണ്ടാണ് മതേതരത്വം നടപ്പിലാക്കിയത്. ഇന്ത്യയിൽ എല്ലാ മതങ്ങൾക്കും തുല്യ ബഹുമാനവും സംരക്ഷണവും നൽകുന്ന മാതൃകയായാണ് പ്രചാരം നേടിയത്.

അമേരിക്കയിൽ ഭരണകൂടവും മതസ്ഥാപനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വ്യക്തമായ വേർതിരിവിലൂടെയാണ് മതേതര ആശയങ്ങളുടെ പ്രയോഗവൽക്കരണം നടന്നത്. മതനിരപേക്ഷത ആധുനിക ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ അടിസ്ഥാന പ്രമാണങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. ഇത് മതസ്വാതന്ത്ര്യവും പൗരസമത്വവും ഉറപ്പാക്കാൻ അനിവാര്യമാണ്.

ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും മതനിരപേക്ഷതയും പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ നേരിടുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അതീവ ജാഗ്രതയോടെയാണ് പുതുതലമുറ കാണേണ്ടത്. മതദേശീയതയുടെ വളർച്ച ഇന്ത്യ ഉൾപ്പടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ശക്തിപ്പെടുന്നത് ഭയപ്പാടോടെ അല്ലാതെ വിലയിരുത്താനാവില്ല. മതത്തിൽ പുരണ്ട സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയം മതനിരപേക്ഷ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വെല്ലുവിളിയാകുമെന്ന കാര്യം ഉറപ്പാണ്.  ബഹുസ്വര സംസ്കാരങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യവും, യുദ്ധങ്ങളും സാമ്പത്തിക പ്രയാസങ്ങളില്ലാതെ ജീവിക്കാമെന്ന ആഗ്രഹവും, തൻ്റെ കഴിവ് അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്ന മണ്ണ് തേടിയുള്ള അന്വേഷണവും കുടിയേറ്റങ്ങളെ ത്വരിതപ്പെടുത്തുന്നത് ഭൗദ്ധിക ചോർച്ചയിലേക്കാണ് നയിക്കുക. പുതിയ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകൾക്ക് ഇത് വഴിമരുന്നിട്ടേക്കാം. സ്വദേശികളും കുടിയേറ്റക്കാരും തമ്മിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾക്ക് തിരികൊളുത്തുന്നതും അനുഭവ സത്യമാണ്. സാമൂഹിക മാധ്യമങ്ങൾ വിവിധ സ്വത്വഗ്രൂപ്പുകൾക്ക് സംഘടിക്കാനും അവരുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനും അവസരം നൽകിയതോടെ സംഗതികൾ നിയന്ത്രണം വിട്ടതായി കാണാം. തെറ്റായ വിവരങ്ങളും വിദ്വേഷ പ്രചാരണങ്ങളും  മതഗ്രൂപ്പുകൾ വൻതോതിൽ ദുരുപയോഗിക്കുന്നത് വരാനിരിക്കുന്ന ആപത്തിൻ്റെ സൂചനയാണ്. 

കഴിഞ്ഞ നിയമസഭാ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മുസ്ലിംലീഗ് മുസ്ലിങ്ങളിലേക്ക് പച്ചനുണകളും കടുത്ത പിണറായി വിരുദ്ധതയും കൊടിയ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വിരോധവും കുത്തിക്കയറ്റിയത് മഹാപരാധമാണെന്ന് പറയാതെ വയ്യ. മുസ്ലിം കുടുംബ ഗ്രൂപ്പുകളും മതസംഘടനാ ഗ്രൂപ്പുകളും മഹല്ല് ഗ്രൂപ്പുകളും മദ്രസ്സാ കമ്മിറ്റി ഗ്രൂപ്പുകളും വഴിയാണ് ലീഗ് ഈ ദുർലക്ഷ്യം സാക്ഷാത്കരിച്ചത്. മുസ്ലിംലീഗിൻ്റെ മാരകമായ വിഷലിപ്ത രാഷ്ട്രീയം സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിൽ ആടിത്തിമർത്തു. ലീഗ് ചെയ്ത പാപത്തിന് കൊടുക്കേണ്ടി വരുന്ന വില എത്രയാണെന്ന് കാലത്തിനേ നിശ്ചയിക്കാനാകൂ. പച്ചക്കള്ളങ്ങളും അവാസ്തവങ്ങളും ചെവികളിൽ നിന്ന് ചെവികളിലേക്ക് പടരാൻ സഹായിച്ച സാമുദായിക സംഘടനാ നേതാക്കളും പ്രവർത്തകരും പൊറുക്കാത്ത കുറ്റത്തിനാണ് ചൂട്ടുപിടിച്ചത്. കോൺഗ്രസ്സിലെയും കേരള കോൺഗ്രസ്സിലെയും ക്രൈസ്തവരെ ഉപയോഗിച്ച് സമാനമായ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് വരുദ്ധ  പ്രചരണം ക്രൈസ്തവ വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിലും ടീം യു.ഡി.എഫ് വിജയകരമായി നടത്തി. ബി.ജെ.പിയാകട്ടെ ക്ഷേത്ര കമ്മിറ്റി ഗ്രൂപ്പുകളിലും ഹിന്ദു കുടുംബ ഗ്രൂപ്പുകളിലും വിവിധ പേരുകളിലുള്ള ഹൈന്ദവ ഗ്രൂപ്പുകളിലും ഹിന്ദു സമുദായ ജാതി ഗ്രൂപ്പുകളിലും ശബരിമല സ്വർണ്ണപ്പാളി മോഷണം സഖാക്കളാണ് നടത്തിയതെന്ന രൂപത്തിൽ നടത്തിയ ദുഷ്പ്രചരണവും വരാനിരിക്കുന്ന ആപത്തിൻ്റെ ചൂണ്ടുപലകയാണ്. ഇതിനെല്ലാം കോൺഗ്രസ്സിലെ അർധ ബി.ജെ.പി മനസ്സുള്ളവർ തപ്പ് കൊട്ടിക്കൊടുക്കയും ചെയ്തു. 

മതസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിന് തരാതരം അനുസരിച്ച് വർഗീയ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് ഗതിമാറി സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സാദ്ധ്യത വളരെ കൂടുതലാണെന്നാണ് കേരളീയ അനുഭവം. മുസ്ലിംസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയവും ഹിന്ദുസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയവും ഇപ്പോൾ എത്തിനിൽക്കുന്ന അവസ്ഥ നിരീക്ഷിച്ചാൽ അക്കാര്യം ബോദ്ധ്യമാകും. പലപ്പോഴും മതസ്വത്വരാഷ്ട്രീയക്കാർ അവരവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന മത ജനവിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശ സംരക്ഷണ പോരാട്ടത്തെക്കാൾ അധികാര രാഷ്ട്രീയത്തിനും സാമ്പത്തിക ലാഭത്തിനും  മുൻഗണന നൽകുമ്പോൾ എങ്ങിനെയെങ്കിലും വിജയിക്കുക എന്ന ചിന്ത അവരുടെ മസ്തിഷ്കങ്ങളെ അടപടലം പിടികൂടും.  "ഗോദ"യിൽ ജയിക്കണമെങ്കിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും മതസ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കാൾ യോജ്യം പച്ചയായ വർഗീയ രാഷ്ട്രീയമാണെന്നു വന്നാൽ അതുണ്ടാക്കുന്ന ദുരന്തം ആർക്കും അനുമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല.  ഭൂരിപക്ഷ-ന്യൂനപക്ഷ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയക്കാരുടെ പിന്നിട്ട വഴികൾ വിശകലനം ചെയ്താൽ ഏതൊരാൾക്കും നിഷ്പ്രയാസം ഇരുകൂട്ടരും നടത്തിയ ''വഴി തെറ്റിയ സഞ്ചാരം" പെട്ടന്ന് പിടികിട്ടും. മുസ്ലിംലീഗ് ഭരണത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു "സ്യൂഡോ സെക്കുലർ" അഥവാ കപട മതേതര പാർട്ടിയാകാൻ അവർക്ക് ഒരു മടിയും ഉണ്ടാവാറില്ല. പ്രതിപക്ഷത്താകുമ്പോൾ എസ്.ഡി.പി.ഐ, വെൽഫെയർ പാർട്ടി എന്നിവയെക്കാൾ കടുത്ത ന്യൂനപക്ഷ വർഗ്ഗീയതയുടെ വക്താക്കളായും അവർ മാറും. അതിനൊന്നും  യാതൊരു ലജ്ജയും മുസ്ലിംലീഗിനില്ല. ലീഗ് ഭരണപക്ഷത്താകുമ്പോൾ മുസ്ലിങ്ങൾക്കിടയിലെ ന്യൂനപക്ഷ വർഗ്ഗീയ ചേരികൾ സജീവമാകുന്നതും, ലീഗ് പ്രതിപക്ഷത്താകുമ്പോൾ ആ "മുന്നേറ്റ നിര''യുടെ നേതൃസ്ഥാനം ലീഗ് ഏറ്റെടുക്കുന്നതും കേരളം കണ്ടിട്ടുള്ളതാണ്. കഴിഞ്ഞ പത്തുവർഷത്തെ മുഖമല്ല വരുന്ന അഞ്ചുവർഷം മുസ്ലിംലീഗിനുണ്ടാവുക. അവർക്ക് വെള്ളാപ്പള്ളി ഇനി ഇഷ്ടക്കാരനാകും. പി.എം ശ്രീ നിസ്സാര വിഷയമാകും. യൂണിവേഴ്സിറ്റികൾ മുഴുവൻ ആർ.എസ്.എസ്സുകാരെ കുത്തിനിറക്കുന്ന ഗവർണറുടെ നടപടി മതസൗഹാർദ്ദത്തിൻ്റെ ചിഹ്നമാകും. വന്ദേമാതരം മുഴുവൻ ആലപിക്കൽ രാജ്യസ്നേഹത്തിൻ്റെ ഉത്തമ മാതൃകയാകും. മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ബീഫ് നിരോധനത്തെ പിന്തുണച്ച് ലേഖനമെഴുതുകയും മോദിയെ കേരളത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്ത ഐ.എ.എസ് ഉദ്യോഗസ്ഥൻ കറകളഞ്ഞ മതേതരനാകും. അള്ളാഹുവിൻ്റെ നാമത്തിൽ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാതെ ദൈവ നാമത്തിൽ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നത് പ്രവാചക മാർഗമാകും. തൊപ്പി ധരിക്കാതെ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചൊല്ലിയത് മതനിരപേക്ഷതയുടെ മകുടോദാഹരണമാകും. സംഘി ഗവർണ്ണർക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കുന്നതും പൊരുതി നിൽക്കുന്നതും കേരളത്തിൻ്റെ വിശാല താൽപര്യങ്ങളെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ചിന്തഗതിയാകും. മുസ്ലിം പേരുള്ളവരെ സ്വർണ്ണക്കടത്തിൻ്റെ പേരിലോ മയക്കുമരുന്ന് വിൽപ്പനയുടെ പേരിലോ ട്രാഫിക്ക് നിയമങ്ങൾ തെറ്റിച്ചതിൻ്റെ പേരിലോ പോലീസുകാർ അറസ്സു ചെയ്ത് കേസെടുക്കുന്നത് പോലീസിൻ്റെ കൃത്യനിർവഹണത്തിലെ സുവർണ്ണാദ്ധ്യായമാകും. മുനമ്പം ഭൂമി വഖഫല്ലെന്ന് മന്ത്രിസഭ തീരുമാനിച്ചാൽ അത് മതമൈത്രിയുടെ ഉജ്ജ്വല പ്രതീകമാകും. മേൽപറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ലീഗ് ഭരണത്തിലല്ലാതെ യാദൃശ്ചികമായി സംഭവിച്ചാൽ,  തികഞ്ഞ മുസ്ലിം വിരുദ്ധതയും ഇസ്ലാമോഫോബിക്കും ഹിന്ദുത്വത്തിനും മോദിക്കും മുന്നിലെ കീഴടങ്ങലുമായി തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ച് ജനങ്ങളെ തെരുവിലിറക്കി സംഘർഷങ്ങൾക്ക് ലീഗ് കോപ്പ് കൂട്ടും.

പാശ്ചാത്യൻ മതേതരത്വവും (Western Secularism) ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വവും (Indian Secularism) ലക്ഷ്യത്തിലും പ്രയോഗത്തിലും ചില പ്രധാന വ്യത്യാസങ്ങൾ കാണിക്കുന്നതായി വിലയിരുത്താം. രജനി കോത്താരിയുടെ വീക്ഷണത്തിൽ "പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം മതത്തെ രാഷ്ട്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ പക്ഷെ മതത്തെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കാൻ കഴിയില്ല. കാരണം, മതം ഇവിടെ വെറും വിശ്വാസം മാത്രമല്ല, ജീവിത രീതിയുമാണ്'' (Politics in India, 1970) രാജീവ് ഭാർഗവയുടെ വാക്കുകൾ കാണുക: ''ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വം തത്വത്തിൽ മതങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നതാണെങ്കിലും സത്യത്തിൽ ധാർമ്മികമായി എല്ലാ മതങ്ങളെയും തുല്യമായി പരിഗണിക്കുന്നതുമാണ്" (The Promise of India's Secular Democracy, 2010) ടി.എൻ മദാൻ എഴുതി: "പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം മത വിരുദ്ധമാണ്. ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വം മത ബഹുസ്വരമാണ്" (Modern Myths, Locked Minds: Secularism and Fundamentalism in India, 1997). 

മതവും രാഷ്ട്രവും പൂർണമായി വേറിട്ട് നിൽക്കുക  എന്നതാണ് പാശ്ചാത്യൻ മതേതരത്വത്തിൻ്റെ കാതൽ. എല്ലാ മതവിശ്വാസ ധാരകളോടും തുല്യ ബഹുമാനവും നിഷ്പക്ഷ സമീപനവും പുലർത്തലും മതകാര്യങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രം ഇടപെടാതിരിക്കലും കർശനമായി പാലിക്കപ്പെടണമെന്നാണ് പാശ്ചാത്യൻ മതേതരത്വം വാദിച്ചത്. മധ്യകാല യൂറോപ്യൻ സഭകളുടെ രാഷ്ട്രീയ ആധിപത്യത്തിനെതിരായ പോരാട്ടത്തിന്റെ ഫലമായി രൂപപ്പെട്ട ആശയത്തെയാണ് ലോകം Secularism എന്നു വിളിച്ച് ആഘോഷിച്ചത്. ബഹുമത സമൂഹത്തിൽ ഐക്യവും സമാധാനവും നിലനിർത്താനുള്ള ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് വികസിച്ച ആലോചനയാണത്. മതം തീർത്തും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമായാണ് പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം കരുതുന്നത്. മതസ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കി എല്ലാ മതങ്ങളെയും അത് അംഗീകരിക്കുന്നു.

 "Separation of Church and State" എന്നതാണ് യൂറോപ്പൻ മതേതരത്വത്തിൻ്റെ ഉൾക്കാമ്പെങ്കിൽ സർവ്വമത സഹോദര്യം അഥവാ "Sarva Dharma Sama Bhava" മാണ് ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വത്തിൻ്റെ ആധാരം. അശോക ചക്രവർത്തിയുടെ ശിലാഫലകങ്ങളിൽ കൊത്തിവെച്ച സർവമത സാഹോദര്യമാണ് അതിൻ്റെ അന്തസ്സത്ത. രാഷ്ട്രവും മതസ്ഥാപനങ്ങളും പരസ്പരം സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണം എന്ന് ഇന്ത്യൻ സെക്യുലരിസം അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. സർക്കാർ ഒരു മതത്തെയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയോ പിന്തുണയ്ക്കുകയോ ചെയ്യാൻ പാടില്ലെന്നും അത് നിഷ്കർഷിക്കുന്നു. ഒരു മതത്തെയും ഇന്ത്യ ഔദ്യോഗിക മതമായി അംഗീകരിക്കാത്തത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. എല്ലാ മതങ്ങൾക്കും തുല്യ അവകാശവും സംരക്ഷണവും ഭരണഘടന ഉറപ്പ് വരുത്തുന്നത് പ്രതീക്ഷാനിർഭരമാണ്. സാമൂഹിക നീതിയും സമത്വവും ലക്ഷ്യംവെച്ച്  സർക്കാർ കൊണ്ടുവരുന്ന സാമൂഹ്യ പരിഷ്കരണ നിയമങ്ങൾ വരുമ്പോൾ മതകാര്യങ്ങളിൽ ഗവൺമെൻ്റിന് ഇടപെടാമെന്നും ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വം  അർത്ഥമാക്കുന്നു. ജാതിഭേദമില്ലാതെ എല്ലാ ഹിന്ദുക്കൾക്കും ക്ഷേത്ര പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാനും ഹൈന്ദവ സമുദായത്തിൽ നിന്നുള്ള യോഗ്യരായ പൂജാരികളെ ജാതി നോക്കാതെ ദേവസ്വം വക ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നിയമിക്കാനും സർക്കാർ ഇടപെട്ട് നിയമം കൊണ്ടുവന്നത് സ്മരണീയമാണ്. മുത്തലാഖ് വിഷയത്തിലെ നിയമനിർമ്മാണവും കൃസ്ത്യൻ സ്വത്തവകാശ നിയമത്തിൽ വരുത്തിയ ഭേദഗതിയും ഇതോടൊപ്പം ചേർത്തു വായിക്കാം. പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം "മതവും രാഷ്ട്രവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ്" എന്ന ആശയത്തെ മുൻനിർത്തുമ്പോൾ, ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വം "എല്ലാ മതങ്ങളോടും തുല്യ ബഹുമാനവും സംരക്ഷണവും" എന്ന ആശയത്തെയാണ് മുന്നിൽ നിർത്തുന്നത്. അതിനാൽ ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വം മതങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ അകലം പാലിക്കുന്നതല്ല; പകരം, എല്ലാ മതങ്ങളോടും നിഷ്പക്ഷവും സമത്വപൂർണവുമായ സമീപനമാണ് സ്വീകരിക്കുന്നത്.

സ്വത്വരാഷ്ട്രീയവും മതനിരപേക്ഷതയും തമ്മിൽ സമതുലനം നിലനിർത്തുക എന്നത് ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾക്ക് പ്രധാന വെല്ലുവിളിയായി മാറുമെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. സമൂഹത്തിലെ വൈവിധ്യങ്ങളെ അംഗീകരിക്കാതെ ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുകയില്ല. അതേസമയം, സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം അമിതമായി വളർന്നാൽ സാമൂഹിക ഐക്യം ദുർബലമാവുകയും ജനങ്ങൾക്കിടയിലെ ഭിന്നത രൂക്ഷമാവുകയും ചെയ്യും. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മതനിരപേക്ഷത ഒരു മധ്യമ മാർഗമായി സ്വീകരിച്ച് എല്ലാ ജനവിഭാഗങ്ങൾക്കും തുല്യ അവകാശവും സംരക്ഷണവും ഉറപ്പുവരുത്തി മുന്നോട്ടു പോകലാണ് മതേതര വിശ്വാസികൾക്ക് കരണീയമായിട്ടുള്ളത്. ആരോഗ്യകരമായ ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ വ്യക്തികളുടെ സ്വത്വങ്ങൾ അംഗീകരിക്കപ്പെടണം.

ന്യൂനപക്ഷങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം. മതസ്വാതന്ത്ര്യം ഉറപ്പാക്കപ്പെടണം. പൊതുനന്മയും ദേശീയ ഐക്യവും നിലനിർത്തണം.

ലോകസാഹചര്യത്തിൽ സമൂഹം, സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം, മതനിരപേക്ഷത എന്നിവ പരസ്പര ബന്ധിതമായ ആശയങ്ങളാണ്. സന്തുലിത സ്വത്വരാഷ്ട്രീയം സാമൂഹ്യനീതിക്കും അംഗീകാരത്തിനും വഴി ഒരുക്കുമ്പോൾ, മതനിരപേക്ഷത വൈവിധ്യമാർന്ന സമൂഹങ്ങളിൽ സമത്വവും സഹവർത്തിത്വവും ഉറപ്പ് വരുത്തുന്നു. ആഗോളവൽക്കരണവും സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങളും ശക്തമാകുന്ന ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ഈ മൂല്യങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള Balance അഥവാ സന്തുലിതത്വം നിലനിർത്തലാണ് ജനാധിപത്യ സമൂഹങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ കടമ. മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ, സമത്വം, സഹിഷ്ണുത, സാമൂഹിക ഐക്യം എന്നിവയെ ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടുള്ള സമീപനത്തിലൂടെ മാത്രമേ സമാധാനപരമായ സഹവർത്തിത്വം ഏതൊരു സമൂഹത്തിലും രാജ്യത്തും രൂപപ്പെട്ട് വരൂ. ആ വഴിയിലൂടെയുള്ള യാത്ര ദുഷ്കരമാകും. കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അടിയും ഇടിയും ജയിൽവാസവും അവസാനം വീരമൃത്യുവും ഏറ്റുവാങ്ങിയവരുടെ പിൻമുറക്കാരായ പോരാളികൾക്കു മാത്രമേ അതിനു കഴിയൂ. സഖാവ് ഇ.എം.എസിൻ്റെ ദീപ്തമായ ഓർമ്മകൾ അതിനു പ്രചോദകമാകട്ടെ എന്നാശിച്ചു കൊണ്ട് ഞാൻ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

(2026 ജൂൺ 13, 14 തിയ്യതികളിൽ അരീക്കോടു വെച്ചു നടന്ന ''ഇ.എം.എസിൻ്റെ ലോകം'' സെമിനാറിൽ 14-ന് ഞായറാഴ്ച അവതരിപ്പിച്ച പ്രബന്ധം)

കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് വേണ്ടി സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റടിക്കുന്ന 'ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസം ആണോ നാം സ്വപ്നം കണ്ട അമൃത കാലം?

നോക്കു, 2014-ന് മുൻപും ശേഷവും; ബിജെപിയുടെ ഖജനാവും അദാനിയുടെ സാമ്രാജ്യവും വളർന്നതിന്റെ കണ്ണഞ്ചിപ്പിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ കണക്കുകൾ!

മിത്രങ്ങളേ, 'ദേശ് ബദൽ രഹാ ഹേ' (രാജ്യം മാറുകയാണ്) എന്ന് പലരും പ്രസംഗിക്കുന്നത് നമ്മൾ കേൾക്കാറുണ്ട്. രാജ്യം മാറിയോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല, പക്ഷേ 2014-ൽ നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്നതിനു ശേഷം ഈ രാജ്യത്തെ ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെയും അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട കോർപ്പറേറ്റ് സുഹൃത്തിന്റെയും സമ്പത്ത് മാറിയത് റോക്കറ്റ് വേഗത്തിലാണ്!

വാട്സാപ്പ് തള്ളലുകളല്ല, ഔദ്യോഗിക ഓഡിറ്റിങ് റിപ്പോർട്ടുകൾ (ADR & Election Commission Data) അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള യഥാർത്ഥ കണക്കുകൾ ഇതാണ്. ഈ കണക്കുകൾ ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷൻ ഡാറ്റയിൽ നിന്നും വന്നത് മാത്രം അല്ലാതെ നാം അറിയാത്ത എത്ര ഉണ്ടാവും എന്നുള്ളതിന് ഒരു രക്ഷയുമില്ല. 

ബിജെപിയുടെ ആസ്തിയും ബാങ്ക് ബാലൻസും (2014 vs current)

പാർട്ടി തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന് നൽകിയ ഔദ്യോഗിക ബാലൻസ് ഷീറ്റ് പ്രകാരം ബിജെപിയുടെ വളർച്ച ഇങ്ങനെയാണ്:

2013-14 കാലയളവിൽ (അധികാരത്തിൽ വരുന്നതിന് മുൻപ്):

ആകെ ആസ്തി (Total Assets): വെറും ₹780 കോടി (Rs. 78,074.52 lacs) മാത്രമായിരുന്നു.

ബാങ്ക് ബാലൻസ് (Balance with Bank): ഏകദേശം ₹99.5 കോടി രൂപ.

നിലവിൽ (2024-25/2026 ഒഫീഷ്യൽ അപ്ഡേറ്റ് പ്രകാരം):

ആകെ ആസ്തി (Total Assets): വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമായിരിക്കും, ഇന്നത് ₹12,171 കോടി (Rs. 12,17,117.68 lacs) രൂപയാണ്!

Current Assets/Cash & Bank: ഇതിൽ ഭൂരിഭാഗവും അതായത് ഏകദേശം ₹9,996 കോടി രൂപയും ലിക്വിഡ് ക്യാഷും ബാങ്ക് ബാലൻസുമായാണ് കിടക്കുന്നത്!

വളർച്ച ഉണ്ടായത് നോക്കു  കഴിഞ്ഞ 12 വർഷം കൊണ്ട് ബിജെപിയുടെ ആകെ സമ്പത്തിലുണ്ടായ വർദ്ധനവ് 1,400 ശതമാനത്തിലധികമാണ്! ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും സമ്പന്നമായ രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയായി ബിജെപി മാറിയതിന് പിന്നിൽ 'ഇലക്ട്രൽ ബോണ്ട്' ഉൾപ്പെടെയുള്ള കോർപ്പറേറ്റ് ഫണ്ടിംഗുകൾ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു.  

നിയമ വിധേയമാക്കിയ അഴിമതി. ഇങ്ങനെ എങ്കിൽ പിന്ന എന്തിനാ അഴിമതി കാണിക്കുന്നേ ? 

മന്ത്രിമാരുടെ ഔദ്യോഗിക ആസ്തികളേക്കാൾ പാർട്ടി ഫണ്ടിലേക്കാണ് ഇന്ത്യയിലെ വൻകിട കോർപ്പറേറ്റ് പണം ഇലക്ട്രൽ ബോണ്ടുകളിലൂടെയും ഡൊണേഷനുകളിലൂടെയും ഒഴുകിയെത്തിയത്. 

നരേന്ദ്ര മോദി (പ്രധാനമന്ത്രി)

2014-ൽ: ഏകദേശം ₹1.65 കോടി.

നിലവിൽ: ബാങ്ക് നിക്ഷേപങ്ങളും ബോണ്ടുകളും ഉൾപ്പെടെ ഏകദേശം ₹3.02 കോടി. (പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് സ്വന്തമായി മറ്റ് ബിസിനസ്സുകളോ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് വൻ നിക്ഷേപങ്ങളോ ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല).

അമിത് ഷാ (ആഭ്യന്തര മന്ത്രി):

2014-ൽ: ഏകദേശം ₹11.15 കോടി.

നിലവിൽ: പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച സ്വത്തുക്കളും ഓഹരി വിപണിയിലെ വൻ നിക്ഷേപങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ ₹36 കോടിക്ക് മുകളിൽ.

അച്ഛൻ പാർട്ടി പ്രസിഡന്റായപ്പോൾ മകന്റെ കമ്പനിക്ക് 16,000 ഇരട്ടി വളർച്ച!

  ഈ രാജ്യത്ത് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് സ്റ്റാർട്ടപ്പുകളും ചെറുകിട വ്യാവസായിക സംരംഭകരും വർഷങ്ങളോളം ചോരയൊഴുക്കിയാലും കഷ്ടിച്ച് 10% മുതൽ 20% വരെ വളർച്ച നേടാൻ പാടുപെടുമ്പോൾ, ഒരൊറ്റ വർഷം കൊണ്ട് 16,000 ഇരട്ടി (16,000 times) വരുമാന വളർച്ച നേടിയ ഒരു അദ്ഭുത ബിസിനസ്സ് പ്രതിഭ ഈ നാട്ടിലുണ്ട്! മറ്റാരുമല്ല, നമ്മുടെ കേന്ദ്ര ആഭ്യന്തരമന്ത്രി അമിത് ഷായുടെ മകനും നിലവിലെ ബിസിസിഐ (BCCI) സെക്രട്ടറിയുമായ ജയ് ഷാ (Jay Shah).

രജിസ്ട്രാർ ഓഫ് കമ്പനീസിന്റെ (RoC) ഔദ്യോഗിക രേഖകൾ വ്യക്തമാക്കുന്ന ആ 'മാന്ത്രിക വളർച്ചയുടെ' ഞെട്ടിക്കുന്ന കണക്കുകൾ.

ടെമ്പിൾ എന്റർപ്രൈസ് പ്രൈവറ്റ് ലിമിറ്റഡ് (Temple Enterprise)

കൃഷി ഉൽപ്പന്നങ്ങളുടെ മൊത്തവ്യാപാരം നടത്തിയിരുന്ന ജയ് ഷായുടെ ഈ കമ്പനിയുടെ 2014-ന് മുൻപും ശേഷവുമുള്ള വിറ്റുവരവ് (Turnover) നോക്കൂ:

2012-13 കാലയളവിൽ: കമ്പനിക്ക് ഉണ്ടായ നഷ്ടം ₹6,230 രൂപ.

2013-14 കാലയളവിൽ: വീണ്ടും നഷ്ടം ₹1,724 രൂപ.

2014-15 കാലയളവിൽ (മോദി സർക്കാർ അധികാരത്തിൽ വന്ന വർഷം): കമ്പനിയുടെ ആകെ വിറ്റുവരവ് വെറും ₹50,000 രൂപ (ലാഭം ₹18,728).

2015-16 കാലയളവിൽ (അച്ഛൻ അമിത് ഷാ ബിജെപി ദേശീയ അധ്യക്ഷനായതിന് ശേഷം): മുൻപ് വെറും ₹50,000 വിറ്റുവരവുണ്ടായിരുന്ന കമ്പനിയുടെ ടേൺഓവർ ഒറ്റയടിക്ക് ₹80.5 കോടി രൂപയായി കുതിച്ചുയർന്നു!

ട്വിസ്റ്റ്: വെറും ₹50,000-ൽ നിന്നും ₹80.5 കോടിയിലേക്കുള്ള ഈ ചാട്ടം കൃത്യം 16,000 ഇരട്ടിയിലധികം വർദ്ധനവാണ്! വലിയ ആസ്തികളോ സ്വന്തമായി സ്റ്റോക്കോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഈ കമ്പനിക്ക് റിലയൻസ് ഗ്രൂപ്പിലെ ഉന്നതരുമായി ബന്ധമുള്ള ഒരു ധനകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ നിന്നും ₹15.78 കോടിയുടെ പലിശരഹിത വായ്പ (Unsecured Loan) ലഭിച്ചതും ഇതേ വർഷമാണ്. എന്നാൽ അതിലും വലിയ കൗതുകം, തൊട്ടടുത്ത വർഷം അതായത് 2016 ഒക്ടോബറിൽ (നോട്ട് നിരോധനത്തിന് തൊട്ടുമുൻപ്) ഈ കമ്പനി വൻ നഷ്ടം കാണിച്ച് ബിസിനസ്സ് പൂർണ്ണമായും നിർത്തലാക്കി!

കുസും ഫിൻസെർവ് എൽ.എൽ.പി (Kusum Finserve)

ജയ് ഷാക്ക് 60% ഓഹരിയുള്ള രണ്ടാമത്തെ കമ്പനിയായ 'കുസും ഫിൻസെർവ്'-ന്റെ വളർച്ച മറ്റൊരു അത്ഭുതമാണ്. സ്റ്റോക്കുകളും ഷെയറുകളും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ഈ കമ്പനിയുടെ വരുമാനത്തിൽ 2014-നും 2019-നും ഇടയിൽ ഉണ്ടായ വർദ്ധനവ് 14,925 ശതമാനമാണ്!

ലഭിച്ച ആനുകൂല്യങ്ങൾ: ഓഹരി വ്യാപാരം നടത്തുന്ന ഈ കമ്പനിക്ക് മധ്യപ്രദേശിലെ രത്‌ലാമിൽ 2.1 മെഗാവാട്ടിന്റെ വമ്പൻ കാറ്റാടിപ്പാടം (Wind Power Plant) സ്ഥാപിക്കാനുള്ള കരാർ പെട്ടെന്ന് ലഭിക്കുന്നു.

ഇതിനായി പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനമായ IREDA (Indian Renewable Energy Development Agency) വഴി ₹10.35 കോടി രൂപയുടെ സർക്കാർ വായ്പയും ഇവർക്ക് വെള്ളിത്താലത്തിൽ ലഭിച്ചു. കൂടാതെ കേവലം 7 കോടിയുടെ സെക്യൂരിറ്റി ഈടിൽ ഒരു സഹകരണ ബാങ്കിൽ നിന്നും ₹25 കോടിയുടെ വായ്പയും ഇവർക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ടു.

📢 ചിന്തിക്കേണ്ടതും   ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കേണ്ടതുമായ കാര്യങ്ങൾ?  

ഈ കൊള്ളയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവരങ്ങൾ മാധ്യമങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, കേന്ദ്ര അന്വേഷണ ഏജൻസികളായ ഇഡിയോ സിബിഐയോ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല. പകരം പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കൾക്കെതിരെ കേസെടുക്കാൻ ഓടിനടക്കുന്ന കേന്ദ്ര റെയിൽവേ മന്ത്രി തന്നെ നേരിട്ട് വന്ന് ജയ് ഷായെ ന്യായീകരിച്ച് പത്രസമ്മേളനം നടത്തുകയും വാർത്ത നൽകിയ മാധ്യമത്തിനെതിരെ ₹100 കോടിയുടെ അവഹേളനക്കേസ് കൊടുക്കുകയുമാണ് ചെയ്തത്!

ഒരു വശത്ത് രാജ്യത്തെ സാധാരണക്കാരൻ അക്കൗണ്ടിൽ മിനിമം ബാലൻസ് ഇല്ലാത്തതിന് പിഴയൊടുക്കുമ്പോൾ, കപട ലളിത ജീവിതം പ്രസംഗിക്കുന്നവരുടെ മക്കൾക്ക് അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് ബിസിനസ്സിൽ 16,000 ഇരട്ടി ലാഭമുണ്ടാക്കാനുള്ള വഴികൾ ഒരുങ്ങുന്നു.

ഇനി നമുക്ക് പ്രിയ ഗുജ്ജു കൂട്ടുകാരന് എത്രയാണ് ഉണ്ടായത് എന്ന് നോക്കാം. 

 ഭരണത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഭാഗ്യം തെളിഞ്ഞത് ആർക്കാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ബ്ലൂംബെർഗ് ശതകോടീശ്വരൻമാരുടെ (Bloomberg Billionaires Index 2026) ഈ ഗ്രാഫ് നോക്കിയാൽ മതി:

2014-ൽ (മോദി ഭരണത്തിന് മുൻപ്):

ഗൗതം അദാനിയുടെ ആകെ വ്യക്തിഗത ആസ്തി വെറും 3.8 ബില്യൺ ഡോളർ (ഏകദേശം ₹24,000 കോടി രൂപ) മാത്രമായിരുന്നു. ലോക സമ്പന്നരുടെ പട്ടികയിൽ അദാനി വളരെ പിന്നിലായിരുന്നു.

നിലവിൽ (2026 അപ്ഡേറ്റ് പ്രകാരം):

അദാനിയുടെ ഇന്നത്തെ ആസ്തി 92.6 ബില്യൺ ഡോളറാണ്! (ഏകദേശം ₹7.70 ലക്ഷം കോടി രൂപ!)

വളർച്ചയുടെ ഗ്രാഫ് വളരെ ഉയരത്തിൽ  2014-ൽ നിന്നും ഇന്ന് 2026-ൽ എത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ അദാനിയുടെ സമ്പത്ത് 3,000 ശതമാനത്തിലധികമാണ് വർദ്ധിച്ചത്! ഇതിനിടയിൽ ഹിൻഡൻബർഗ് റിപ്പോർട്ടുകൾ വന്ന് ചെറിയ തിരിച്ചടികൾ നേരിട്ടെങ്കിലും, 2026-ലെ ഏറ്റവും പുതിയ സൂചിക പ്രകാരം മുകേഷ് അംബാനിയെപ്പോലും മറികടന്ന് അദാനി വീണ്ടും ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ കോടീശ്വരനായി മാറി!

രാജ്യത്തെ സാധാരണക്കാരന്റെ ഒരു ലിറ്റർ പെട്രോളിന്മേലുള്ള നികുതിയും ഗ്യാസ് സിലിണ്ടർ വിലയും ₹942 കടത്തി പിഴിയുമ്പോൾ, ഇവിടെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടെ ഫണ്ട് ₹780 കോടിയിൽ നിന്ന് ₹12,000 കോടിയായും, അവരുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വ്യവസായിയുടെ ആസ്തി ₹24,000 കോടിയിൽ നിന്ന് ₹7 ലക്ഷം കോടിയായും വളരുന്നു!

ഇതാണോ നമ്മൾ സ്വപ്നം കണ്ട 'അമൃത് കാലം' അതോ കോർപ്പറേറ്റുകൾക്ക് വേണ്ടി സാധാരണക്കാരന്റെ പോക്കറ്റടിക്കുന്ന 'ക്രോണി ക്യാപിറ്റലിസമോ'?

#BJPWealthExposed #AdaniGrowthStory #CorporateFunding #ElectoralBondLoot #CommonManBurden #2014vs2026 #EconomicReality