Lessons from Hungary’s vote and Orbán’s defeat©Kavita Krishnan

Lessons from Hungary’s vote and Orbán’s defeat

Kavita Krishnan

Feminist activist

and writer whose forthcoming book

is ‘The Global De-Democratisation Project: Script,

Actors, Enablers’

Hungarian voters have swept their far-right strongman Viktor Orbán out of office, ending his 16-year run as Prime Minister and electoral autocrat. Here are six lessons the world can take from them.

First, an illiberal democracy can be ousted in elections. Mr. Orbán prepared the model for what he called ‘illiberal democracy’ (or electoral autocracy), emulated by many others including Donald Trump and Narendra Modi. Such regimes create an impression of the Great Leader’s unstoppable popularity and electoral invincibility — or what we may call the ‘aayega to Orbán hi’ effect. This produces apathy: voting is either a display of fealty, or an exercise in futility.

Hungarians have shattered that illusion, and India must take note.

Democratic resilience affirmed

Second, obituaries to modern universal democracy are premature. Realist experts, as well as illiberal leaders and ideologues, tell us that democracy has no universal validity, it is elitist and unpopular with the majority, even in the West, as proved by popular mandates for Brexit, Mr. Trump, Mr. Orbán,and Mr. Modi, and the stability of the Chinese and Russian regimes.

Péter Magyar, who defeated Mr. Orban, is probably as bad on LGBTQIA+ rights as Mr. Orbán and worse on immigration. But the election is not about him. It is about Hungarians affirming, for all of us, that a majority can vote against majoritarianism; that regime change against tyrants is an irrepressible human urge.

Third, a mandate for Ukraine. What is self-evident in Europe might be less so in India; Ukraine won the Hungarian election.

On winning the 2022 elections, Mr. Orbán claimed to have ‘overpowered’ not only his immediate rivals but also Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy. Going by his party’s 2026 campaign billboards, a visitor could be forgiven for assuming that Mr. Orbán’s rival was Mr. Zelenskyy, not Mr. Magyar. Mr. Orbán asked Hungarian voters, ‘Who should form government: Zelenskyy or me?’

He blamed Hungary’s economic crisis on European Union (EU) aid to Ukraine — a pretext for a ‘peace plan’ that was a wishlist by Russian President Vladimir Putin. It is telling that Hungarian voters rebuffed this notion, despite it being legitimised by some geopolitical and economic pundits.

Instead, Hungarians blamed the wrecked economy on Mr. Orbán’s corrupt cronyism that was inseparable from his position as Mr. Putin’s Praetor in Europe. He used Russian oil profits to bankroll ‘Europe’s richest far-right think tank’, which funnelled funds to parties such as Reform UK.

United States Vice-President J.D. Vance boasts that cutting off aid to Ukraine is ‘one of the proudest’ achievements of the Trump administration. To him, as to much of Europe’s far-right, a Russian victory over Ukraine would be a victory for what Mr. Vance, in his electoral endorsement of Mr. Orbán, called the ‘defence of Western/Christian civilisation and values’.

Like Mr. Trump and Mr. Putin, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu too endorsed Mr. Orbán because he supports the project of folding Europe into a Russia-led Christian white-supremacist Eurasia, away from the ‘evil, globalist’ European Union.

Some of the accusations made

Fourth, regime change accusations are confessions. Mr. Vance accused the EU of “one of the worst examples of foreign election interference”. Mr. Orbán accused Ukraine of funding the opposition party Tisza, just as he has blamed Pride march protests on ‘regime change’ and ‘colonial’ interference by the EU. As is so often the case, the shrillest accusations are often confessions. Not only were Mr. Netanyahu, Mr. Trump and Mr. Vance star campaigners for Mr. Orbán, but he also invited Russian intelligence operatives and experts in online disinformation to run large-scale fake news campaigns. The Russian embassy itself stands accused of running a pro-Orbán influence operation.

Fifth, Mr. Orbán lost power, Chinese President Xi Jinping lost a friend. Mr. Xi personally called Mr. Orbán a friend. In 2024, when he visited Hungary, the police cracked down on Tibetans to prevent any protests. This friendship was not just pragmatic, it was ideological. The founder of a leading media platform in China, Eric Xun Li, writes in an international left-wing journal that while Mr. Trump’s MAGA movement sees China as a rival, it shares China’s view of Ukraine, Europe, and universalist democracy, as do Mr. Putin and Mr. Orbán. He enthuses, “Hungary stands out as the most pro-China government in Europe”, and is also “the country most closely aligned with Russia”.

Mr. Xi has extolled the ‘win-win cooperation’ and ‘all-weather’ partnership between Hungary and China. But Hungarians noticed that the Belt and Road Initiative projects were ‘win-win’ for Mr. Orbán’s childhood friend and Hungary’s richest businessman, Lőrinc Mészáros, and ‘lose-lose’ for Hungary’s economy.

Despite fierce protests by Hungarian students, the Orbán regime went ahead with a project backed personally by Mr. Xi: a campus of Shanghai’s Fudan University in Hungary. Pre-tax construction costs for this campus were “estimated at $1.8 billion, more than the Hungarian government spent on its entire higher-education system in 2019”.

Sustain the momentum

Sixth, it is time to discard the ‘West vs rest’ world map. We are accustomed and thus attached to a West versus rest map of the world. But there is no room on that map for Hungary, which was the battleground to decide if Europe should be a de-democratised outpost for Mr. Trump, Mr. Netanyahu, Mr. Putin and Mr. Xi. Mr. Orbán was the sole European leader with the distinction of flouting International Criminal Court arrest warrants for both Mr. Netanyahu and Mr. Putin on genocide charges.

Hungarians defeated not just a national tyrant but also an illiberal international alliance. One hopes that pro-democracy people of the world will unite to do the same.

Hungarians have defeated a national autocrat and challenged a broader illiberal international alliance

Costs and wages

Costs and wages

Governments must not view labour unrest as a law-and-order problem

The ongoing factory workers’ protests in Noida’s industrial belt are one of the largest industrial labour mobilisations in recent times. Violence has been documented as well: stone-pelting and attempts to breach police barricades, as well as a brutal police lathicharge. After Haryana hiked wages for workers by 35% following protests in Faridabad, Gurugram, and Manesar, workers in Noida realised that their own wages were lower, a situation exacerbated by the pinch in LPG supplies. Trade unions have demanded ₹18,000 to ₹25,000 a month — which the Uttar Pradesh government’s interim hike of around 21% did not meet — and fixed working hours and holidays and overtime pay. The new Labour Codes that the Union government enforced from late 2025 allow a 12-hour single workday and specify wage floors but not actual wages, leaving them to the States. As a result, the Codes have allowed employers in certain States to extract more work from the longer workday at or near the statutory minimum pay. The share of contract labour in the formal manufacturing sector in India is the highest since 1997-98. Ironically, the provisions of the Labour Codes encourage the sector to persist with contract labour rather than appreciate job security, while also imposing limits on worker strikes. These, together with the energy crisis and increasing food prices, precipitated the protests.

In 2024, the Samsung workers’ strike in Sriperumbudur, Tamil Nadu, was similarly over low wages, unpaid overtime, and the company’s refusal to recognise unions. More recently, workers at the IOCL Panipat refinery went on strike demanding an eight-hour workday, better wages, and safer working conditions, as did workers at the NTPC plant in Patratu, and Adani’s Raikheda plant in Raipur. This is practically a wave in the Labour Codes regime, showing that labour rights are paper tigers — exacerbated by Yogi Adityanath’s claim that the protests were a conspiracy, followed by the interim hike. A worker who spends one-sixth of his monthly income on cooking costs alone does not need to be radicalised to understand that his wage is insufficient. Further, neither the State nor the Centre responded substantively to residential societies barring domestic workers who had joined the protests by displaying their photographs at the gates — a serious civil rights infraction. The Indian Labour Conference has not convened since 2015, and the Codes were passed without the tripartite consultation that it would have facilitated. The solution to the agitation, in sum, is simple: institute humane working hours and wages, and institute genuine labour reform that is well enforced. The problem only looks complicated because the government is dragging its feet.

https://epaper.thehindu.com/reader

ചെലവുകളും വേതനവും: തൊഴിലാളി പ്രതിഷേധങ്ങളെ ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമായി സർക്കാർ കാണരുത്

​നോയിഡയിലെ വ്യവസായ മേഖലയിൽ നടന്നു വരുന്ന തൊഴിലാളി പ്രതിഷേധങ്ങൾ സമീപകാലത്തെ ഏറ്റവും വലിയ തൊഴിലാളി മുന്നേറ്റങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. കല്ലേറ്, പോലീസ് ബാരിക്കേഡുകൾ തകർക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ, പോലീസിന്റെ ക്രൂരമായ ലാത്തിച്ചാർജ് തുടങ്ങി അക്രമാസക്തമായ സംഭവങ്ങളും ഇവിടെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഫരീദാബാദ്, ഗുരുഗ്രാം, മനേസർ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളെത്തുടർന്ന് ഹരിയാന സർക്കാർ തൊഴിലാളികളുടെ വേതനം 35% വർദ്ധിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇതിന് പിന്നാലെയാണ് നോയിഡയിലെ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ വേതനം വളരെ കുറവാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. പാചകവാതക ക്ഷാമം കൂടിയായതോടെ ഇവരുടെ ജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമായി. മാസം 18,000 രൂപ മുതൽ 25,000 രൂപ വരെ വേതനം വേണമെന്നാണ് ട്രേഡ് യൂണിയനുകളുടെ ആവശ്യം. എന്നാൽ ഉത്തർപ്രദേശ് സർക്കാർ നൽകിയ 21% ഇടക്കാല വർദ്ധനവ് ഇതിന് പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല. നിശ്ചിത ജോലി സമയം, അവധി ദിവസങ്ങൾ, ഓവർടൈം വേതനം എന്നിവയും അവർ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

​2025 അവസാനത്തോടെ കേന്ദ്ര സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കിയ പുതിയ ലേബർ കോഡുകൾ (തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾ) പ്രതിദിനം 12 മണിക്കൂർ വരെ ജോലി ചെയ്യാൻ അനുമതി നൽകുന്നുണ്ട്. ഇവ അടിസ്ഥാന വേതനം നിശ്ചയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും യഥാർത്ഥ വേതനം നിശ്ചയിക്കാനുള്ള അധികാരം സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കാണ് വിട്ടു നൽകിയിരിക്കുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും തൊഴിലുടമകൾ കുറഞ്ഞ വേതനത്തിന് തൊഴിലാളികളെ കൊണ്ട് കൂടുതൽ സമയം ജോലി ചെയ്യിക്കുന്ന സാഹചര്യം നിലവിലുണ്ട്. 1997-98 കാലഘട്ടത്തിന് ശേഷം ഇന്ത്യയിലെ സംഘടിത നിർമ്മാണ മേഖലയിൽ കരാർ തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം ഏറ്റവും ഉയർന്ന നിലയിലാണ്. തൊഴിൽ സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിന് പകരം കരാർ സമ്പ്രദായം തുടരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതാണ് പുതിയ നിയമങ്ങൾ എന്നത് വിരോധാഭാസമാണ്. കൂടാതെ പണിമുടക്കുകൾക്ക് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ഊർജ്ജ പ്രതിസന്ധിയും വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന ഭക്ഷണസാധനങ്ങളുടെ വിലയും ഈ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടി.

​2024-ൽ തമിഴ്‌നാട്ടിലെ ശ്രീപെരുമ്പത്തൂരിലുള്ള സാംസങ് തൊഴിലാളികൾ നടത്തിയ സമരവും കുറഞ്ഞ വേതനം, ശമ്പളമില്ലാത്ത അധിക ജോലി, യൂണിയനുകൾക്ക് അംഗീകാരം നൽകാത്തത് എന്നിവയ്ക്കെതിരെയായിരുന്നു. സമാനമായി പാനിപ്പത്തിലെ ഐ.ഒ.സി.എൽ റിഫൈനറി, പത്രതുവിലെ എൻ.ടി.പി.സി പ്ലാന്റ്, റായ്പൂരിലെ അദാനിയുടെ റായ്ഖേഡ പ്ലാന്റ് എന്നിവിടങ്ങളിലും എട്ട് മണിക്കൂർ ജോലി സമയം, മികച്ച വേതനം, സുരക്ഷിതമായ ജോലി സാഹചര്യം എന്നിവ ആവശ്യപ്പെട്ട് സമരങ്ങൾ നടന്നു. പുതിയ തൊഴിൽ നിയമങ്ങൾക്ക് കീഴിൽ തൊഴിലാളി അവകാശങ്ങൾ വെറും കടലാസ് പുലികളാണെന്ന് ഇത് തെളിയിക്കുന്നു. പ്രതിഷേധങ്ങൾ ഗൂഢാലോചനയാണെന്ന മുഖ്യമന്ത്രി യോഗി ആദിത്യനാഥിന്റെ പ്രസ്താവനയും തുടർന്നുണ്ടായ നാമമാത്രമായ വർദ്ധനവും സ്ഥിതിഗതികൾ വഷളാക്കി. തന്റെ മാസവരുമാനത്തിന്റെ ആറിലൊന്ന് പാചക ചെലവിനായി മാത്രം ചിലവാക്കുന്ന ഒരു തൊഴിലാളിക്ക്, തന്റെ വേതനം അപര്യാപ്തമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ആരുടെയും പ്രേരണ ആവശ്യമില്ല.

​സമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ഗാർഹിക തൊഴിലാളികളുടെ ചിത്രങ്ങൾ ഗേറ്റുകളിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് റസിഡൻഷ്യൽ സൊസൈറ്റികൾ അവർക്ക് വിലക്കേർപ്പെടുത്തിയ നടപടിയിൽ കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ കാര്യമായി ഇടപെട്ടില്ല. ഇത് ഗുരുതരമായ പൗരാവകാശ ലംഘനമാണ്. 2015-ന് ശേഷം ഇന്ത്യൻ ലേബർ കോൺഫറൻസ് ചേർന്നിട്ടില്ല. മൂന്നു കക്ഷികൾ (സർക്കാർ, തൊഴിലുടമ, തൊഴിലാളി) തമ്മിലുള്ള ചർച്ചകൾ കൂടാതെയാണ് പുതിയ നിയമങ്ങൾ പാസാക്കിയത്. ഈ പ്രശ്നത്തിനുള്ള പരിഹാരം ലളിതമാണ്: മാനുഷികമായ ജോലി സമയവും വേതനവും നടപ്പിലാക്കുക, കൃത്യമായ രീതിയിലുള്ള തൊഴിൽ പരിഷ്കാരങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കുക. സർക്കാർ ഈ കാര്യത്തിൽ കാണിക്കുന്ന മെല്ലെപ്പോക്ക് മാത്രമാണ് പ്രശ്നത്തെ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നത്.

Why Noida’s factory unrest is about more than just wages

Even after the post-protest revision of wages, workers argue that the increase is nominal and that they are constrained by high cost-of-living

Devyanshi Bihani

The streets of Noida’s industrial belt saw scenes of unrest on April 13 as protesting factory workers set vehicles ablaze, hurled stones, and clashed with the police. Workers from multiple units gathered in large numbers, accusing employers of low wages, irregular payments, and exploitative practices. The protests point to a structural issue in India’s labour market, where industries may be formally registered, but workers within them often lack basic protections such as written contracts and social security.

Data shows that even among regular wage and salaried workers in non-agricultural sectors, informality remains widespread. In 2025, about 58.2% of workers had no written job contract, while 51.7% were not eligible for any social security benefits. In addition, 47.3% were not eligible for paid leave. This means that a significant section of workers employed in formal establishments are, in practice, informally employed.

The extent of this informalisation varies across States (Chart 1). Uttar Pradesh, where the Gautam Buddha Nagar (Noida) protests took place, stands out on multiple indicators. Around 67.8% of regular workers in the State had no written contract, 62.4% were not eligible for paid leave, and 59.2% lacked access to any specified social security benefit. Further, 46.3% of workers in the State were simultaneously without a written contract, paid leave, and social security — among the highest proportions across States. Bihar, Chhattisgarh and Rajasthan also report high levels of deprivation across these indicators.

One factor underlying this trend is the growing reliance on contract labour. Data indicates that the share of contract workers in total industrial employment has risen steadily over the past decade, from about 35% in 2014-15 to 42% in 2023-24 (Chart 2). This suggests a structural shift in employment practices, with firms increasingly relying on intermediaries to hire workers. Workers hired through contractors are less likely to have written agreements, paid leave, or access to social security schemes such as Employees’ State Insurance (ESI). This helps explain the contradiction at the centre of the Noida protests: workers employed within formal factories demanding basic protections typically associated with formal employment. The Centre of Indian Trade Unions (CITU) president, Sudip Dutta, pointed to broader concerns around workplace conditions, including long hours in difficult environments, lack of basic facilities, and how contract workers are vulnerable to arbitrary dismissals. He argued that the increasing reliance on contract labour has weakened the enforcement of labour protections on the ground.

While the increase in minimum wages (Chart 3) appears significant, it is because the base wage itself is very low. For instance, in Delhi, monthly wages for unskilled workers rose from ₹9,568 in April 2016 to ₹18,456 in April 2025 which is an increase of about 92.9%. In Haryana, wages were increased only by about 39% between 2016 and 2025. However, following the recent labour unrest reported from Manesar, Faridabad, and Gurugram, the State announced a revision of around 35% over the previous year, taking the overall increase since 2016 to about 88.6%.

In Uttar Pradesh, the minimum wage for unskilled workers rose from ₹7,107 in April 2016 to ₹11,313 in April 2026. The wage revision announced by Haryana on April 9, triggered protests in Noida, prompting the Uttar Pradesh government to announce an interim solution late that night. The State announced an interim increase of up to 21% for unskilled workers in industrial areas such as Noida and Ghaziabad, raising wages from ₹11,313 to ₹13,690 per month. It is also important to note that minimum wages in Uttar Pradesh vary by location. Workers in industrial districts such as Gautam Buddha Nagar and Ghaziabad receive higher wages than those in municipal areas and other districts.

However, nominal wage increases tell only part of the story. Consumer prices for industrial workers, a key measure of inflation, have also risen significantly over the same period (Chart 4). Based on CPI-IW data from the Labour Bureau, price increases across key Delhi-NCR industrial centres range from about 43.7% to 52.7% since 2016. In Delhi, the increase stands at about 43.7%, while in Gurugram and Ghaziabad, it exceeds 50%. Across Uttar Pradesh’s industrial centres including Kanpur, Lucknow, Varanasi and Agra, the increase ranges from about 49.8% to 51.5%. Even after the post-protest revision, workers argue that the increase in wage is nominal and that they are constrained by costs of living.

The pressure has intensified in recent months, as several industrial units have been affected by rising input costs. First due to U.S. tariffs and more recently due to disruptions linked to the Strait of Hormuz. But trade unions argue that the burden is being disproportionately passed on to labour. “Whatever be the pressure over the industries… it cannot be transferred to the workers,” the CITU leader said. For workers, many of whom are migrants, the impact is immediate and visible in everyday expenses. “Which worker has an LPG connection?..They rely on the retail market,” he said, adding that the cost of cooking fuel has risen around ₹3,000-₹4,000 in the last month.

Data suggests that the issue is not merely about wages, but about the nature of employment itself.

(Inputs from Mayank Kumar and Ashok Kumar)

data point

നൽകിയിട്ടുള്ള ലേഖനത്തിന്റെ മലയാളം പരിഭാഷ താഴെ നൽകുന്നു:

**എന്തുകൊണ്ട് നോയിഡയിലെ ഫാക്ടറി പ്രതിഷേധങ്ങൾ ? വെറും ശമ്പള വർദ്ധനവിന് വേണ്ടിയുള്ളത് മാത്രമല്ല?**

പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശമ്പളം പരിഷ്കരിച്ചെങ്കിലും, ഈ വർദ്ധനവ് നാമമാത്രമാണെന്നും ജീവിതച്ചെലവ് വർദ്ധിക്കുന്നത് തങ്ങളെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നു എന്നുമാണ് തൊഴിലാളികളുടെ വാദം.

ഏപ്രിൽ 13-ന് നോയിഡയിലെ വ്യവസായ മേഖലയിൽ തൊഴിലാളികൾ വാഹനങ്ങൾ തീയിടുകയും കല്ലെറിയുകയും പോലീസുമായി ഏറ്റുമുട്ടുകയും ചെയ്തതോടെ വലിയ സംഘർഷാവസ്ഥയാണ് നിലനിന്നത്. കുറഞ്ഞ വേതനം, ശമ്പളം നൽകുന്നതിലെ ക്രമക്കേടുകൾ, ചൂഷണം എന്നിവ ആരോപിച്ച് നിരവധി യൂണിറ്റുകളിൽ നിന്നുള്ള തൊഴിലാളികൾ പ്രതിഷേധവുമായി രംഗത്തിറങ്ങി. ഇന്ത്യയിലെ തൊഴിൽ വിപണിയിലെ ഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കാണ് ഈ പ്രതിഷേധങ്ങൾ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത്. വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി രജിസ്റ്റർ ചെയ്യപ്പെട്ടവയാണെങ്കിലും, അവിടെ ജോലി ചെയ്യുന്നവർക്ക് രേഖാമൂലമുള്ള കരാറുകളോ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ആനുകൂല്യങ്ങളോ ലഭിക്കുന്നില്ല.

കാർഷികേതര മേഖലയിലെ സ്ഥിരം ശമ്പളക്കാരായ തൊഴിലാളികൾക്ക് ഇടയിൽ പോലും അനൗദ്യോഗിക തൊഴിൽ രീതികൾ വ്യാപകമാണെന്ന് കണക്കുകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 2025-ലെ കണക്കനുസരിച്ച്, ഏകദേശം 58.2% തൊഴിലാളികൾക്കും രേഖാമൂലമുള്ള തൊഴിൽ കരാറില്ല. 51.7% പേർക്ക് സാമൂഹിക സുരക്ഷാ ആനുകൂല്യങ്ങളില്ല, 47.3% പേർക്ക് ശമ്പളത്തോടു കൂടിയ അവധിക്ക് അർഹതയുമില്ല. അതായത്, ഔദ്യോഗിക സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു വിഭാഗം തൊഴിലാളികൾ പ്രായോഗികമായി അനൗദ്യോഗിക മേഖലയിൽ എന്ന പോലെയാണ് കഴിയുന്നത്.

ഈ സാഹചര്യം ഓരോ സംസ്ഥാനത്തും വ്യത്യസ്തമാണ്. നോയിഡ ഉൾപ്പെടുന്ന ഉത്തർപ്രദേശിൽ സ്ഥിതി കൂടുതൽ ദയനീയമാണ്. അവിടെ 67.8% തൊഴിലാളികൾക്ക് കരാറില്ല, 62.4% പേർക്ക് ശമ്പളത്തോടു കൂടിയ അവധിയില്ല. ബിഹാർ, ഛത്തീസ്ഗഡ്, രാജസ്ഥാൻ എന്നീ സംസ്ഥാനങ്ങളിലും സമാനമായ അവസ്ഥയാണ്.

കരാർ തൊഴിലാളികളെ (Contract Labour) അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രധാന കാരണം. വ്യവസായ മേഖലയിലെ കരാർ തൊഴിലാളികളുടെ എണ്ണം 2014-15-ൽ 35% ആയിരുന്നത് 2023-24-ൽ 42% ആയി വർദ്ധിച്ചു. ഇടനിലക്കാർ വഴി തൊഴിലാളികളെ നിയമിക്കുന്ന രീതി കമ്പനികൾ വ്യാപകമാക്കുകയാണ്. ഇവർക്ക് കൃത്യമായ കരാറുകളോ ഇ.എസ്.ഐ (ESI) പോലുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങളോ ലഭിക്കാറില്ല. നോയിഡ പ്രതിഷേധത്തിന്റെ കാതലും ഇതുതന്നെയാണ്: ഔദ്യോഗിക ഫാക്ടറികളിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾക്കായി അവർക്ക് തെരുവിൽ ഇറങ്ങേണ്ടി വരുന്നു. മോശമായ ജോലി സാഹചര്യങ്ങളും, അകാരണമായി പിരിച്ചു വിടാനുള്ള സാധ്യതയും കരാർ തൊഴിലാളികളെ കൂടുതൽ ദുർബലരാക്കുന്നു എന്ന് സി.ഐ.ടി.യു (CITU) പ്രസിഡന്റ് സുദീപ് ദത്ത ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

കുറഞ്ഞ വേതനത്തിൽ (Minimum Wage) ഉണ്ടായ വർദ്ധനവ് വലുതായി തോന്നാമെങ്കിലും, അടിസ്ഥാന ശമ്പളം തന്നെ വളരെ കുറവായതിനാലാണിത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഡൽഹിയിൽ 2016-ൽ ₹9,568 ആയിരുന്ന വേതനം 2025-ൽ ₹18,456 ആയി വർദ്ധിച്ചു (ഏകദേശം 92.9% വർദ്ധനവ്). ഹരിയാനയിൽ ഈ കാലയളവിൽ വർദ്ധനവ് കുറവായിരുന്നുവെങ്കിലും, സമീപകാല പ്രതിഷേധങ്ങളെത്തുടർന്ന് സർക്കാർ 35% വർദ്ധനവ് കൂടി പ്രഖ്യാപിച്ചതോടെ മൊത്തം വർദ്ധനവ് 88.6% ആയി.

ഉത്തർപ്രദേശിൽ അവിദഗ്ദ്ധ തൊഴിലാളികളുടെ വേതനം 2016-ൽ ₹7,107 ആയിരുന്നത് 2026 ഏപ്രിലിൽ ₹11,313 ആയി ഉയർന്നു. ഹരിയാനയുടെ വേതന വർദ്ധനവ് നോയിഡയിലെ തൊഴിലാളികളെ പ്രകോപിപ്പിക്കുകയും അവർ പ്രതിഷേധത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെ തുടർന്ന്, നോയിഡ ഗാസിയാബാദ് മേഖലകളിലെ തൊഴിലാളികൾക്ക് 21% ഇടക്കാല വർദ്ധനവ് ഉത്തർപ്രദേശ് സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതനുസരിച്ച് ശമ്പളം ₹11,313-ൽ നിന്ന് ₹13,690 ആയി ഉയരും.

എങ്കിലും, ശമ്പളത്തിലെ ഈ വർദ്ധനവ് പണപ്പെരുപ്പവുമായി തട്ടിച്ചു നോക്കുമ്പോൾ തുച്ഛമാണ്. 2016 മുതൽ ഡൽഹി-എൻ.സി.ആർ മേഖലയിലെ ജീവിതച്ചെലവ് (CPI-IW) 43.7% മുതൽ 52.7% വരെ വർദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉത്തർപ്രദേശിലെ പ്രധാന വ്യവസായ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ഇത് 50 ശതമാനത്തോളമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ ശമ്പള വർദ്ധനവ് നാമമാത്രമാണെന്നും വർദ്ധിച്ചു വരുന്ന ജീവിതച്ചെലവ് താങ്ങാനാവുന്നില്ലെന്നും തൊഴിലാളികൾ പരാതിപ്പെടുന്നു.

അടുത്തിടെയുണ്ടായ രാജ്യാന്തര വ്യാപാര തടസ്സങ്ങളും ഇന്ധനവില വർദ്ധനയും വ്യവസായങ്ങളെ ബാധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഇതിന്റെ ആഘാതം തൊഴിലാളികളുടെ മേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് യൂണിയനുകൾ വാദിക്കുന്നു. പല തൊഴിലാളികളും കുടിയേറ്റക്കാരാണ്, അവർക്ക് പാചകവാതക കണക്ഷനുകൾ പോലും ലഭ്യമല്ല. റീട്ടെയിൽ വിപണിയിൽ നിന്ന് ഇന്ധനം വാങ്ങേണ്ടി വരുന്നതിനാൽ അവരുടെ മാസച്ചെലവ് കഴിഞ്ഞ മാസങ്ങളിൽ മാത്രം ₹3,000-₹4,000 കണ്ട് വർദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ചുരുക്കത്തിൽ, നോയിഡയിലെ പ്രശ്നം കേവലം ശമ്പളത്തെ കുറിച്ച് മാത്രമല്ല, അത് തൊഴിലിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും തൊഴിലാളികൾക്ക് ലഭിക്കേണ്ട മാന്യമായ പരിഗണനയെയും കുറിച്ചുള്ളതാണ്.

Differentiating welfare and developmentM. Suresh Babu

Differentiating welfare and development

M. Suresh Babu

Director, Madras Institute of Development Studies. The views expressed are personal

In contemporary democratic politics, development has emerged as a central electoral promise, often framed as a politically resonant goal that transcends ideological divides. Political actors deploy the language of development to signal commitments to economic growth, infrastructure expansion, employment generation, and improved public services, thereby appealing to a broad spectrum of voters. In India, development- oriented campaigns have increasingly emphasised visible and tangible outcomes such as infrastructure, roads, housing etc. However, the political assurance of development can obscure distributional concerns, mask inequalities, or reduce complex socio-economic challenges to simplified slogans. Political parties’ claims of delivering development are ridden with confusion between welfare and development and the pace with which development manifests.

Complementary but different

The confusion between welfare and development arises from their frequent overlap in political and policy discourse. Welfare typically refers to immediate, redistributive interventions aimed at alleviating poverty, reducing vulnerability, and ensuring basic needs such as food security, income support, and access to essential services. Development, in contrast, denotes a broader, long-term process of structural transformation involving sustained economic growth, productivity enhancement, and expansion of human capabilities. However, in practice, the boundaries between the two often blur. This conflation is evident in the Indian context, where large-scale social protection programmes coexist with ambitions of rapid economic growth. The persistence of confusion lies in the differing time horizons and objectives: welfare is often short-term and consumption-oriented, while development is long-term and production-oriented. A more coherent approach requires recognising welfare and development as complementary rather than interchangeable.

Tensions persist between welfare provisioning and development objectives, particularly in the context of fiscal constraints and concerns about efficiency. Excessive redistribution may distort incentives and crowd out productive investment. The design and quality of welfare programmes are critical determinants of their developmental impact, as poorly designed interventions may lead to leakages, exclusion errors, and limited effectiveness.

Political claims of delivering development often refer to short-term visible outcomes. Development is best understood as an incremental and long-term process rather than a series of discrete, short-term achievements. It involves the gradual transformation of economic structures, institutional capacities, and social outcomes over extended periods, often spanning decades. Unlike episodic policy successes or visible infrastructure projects, development unfolds through cumulative improvements in productivity, human capital, technological adoption, and governance systems. Scholars have emphasised the role of institutions in shaping this evolutionary trajectory, highlighting that sustainable development depends on the slow consolidation of rules, norms, and state capacity. Similarly, the capability approach associated with Amartya Sen underscores that expanding human freedoms — through education, health, and social inclusion —is a gradual process requiring sustained public investment and policy continuity. This perspective cautions against viewing development through the lens of immediate outcomes or electoral cycles, and instead frames it as a continuous, path-dependent process where incremental gains, if consistently reinforced, lead to substantive and durable transformations. The notion of “quick development” as promised by political parties reflects a persistent fallacy in policy and political discourse, rooted in the expectation that complex transformations can be achieved within short time frames.

Dangers of welfare populism

Public goods such as quality schooling, public health systems, infrastructure, and rule of law are generally more conducive to long-term development than welfare populism. They raise productivity and generate broad, economy-wide benefits over time. Because they are non-excludable and produce strong positive externalities, their impact tends to be durable, cumulative, and inclusive. In contrast, populist ‘development welfarism’ such as politically motivated transfers which include free electricity, loan waivers, or cash handouts prioritise immediate consumption gains and electoral appeal. While these measures can provide short-term relief, they often do not expand productive capacity. Importantly when overused, they can strain public finances and crowd out investment in public goods. However, well-designed welfare schemes such as nutrition support, employment guarantees, or basic income floors can enhance human capabilities, reduce vulnerability, and even improve productivity. The problem is not welfare per se, but populist and fiscally unsustainable welfare that substitutes for, rather than complements, development.

Conflating populist welfare promises and long-term development goals poses significant risks as it prioritises short-term political gains over long-term economic capacity. The challenge for policymakers lies in designing welfare systems that are fiscally sustainable, institutionally robust, and aligned with long-term objectives. It is time that election manifestos acknowledge this and embark on refinements.

Conflating populist welfare promises and long-term development goals poses significant risks as it prioritises short-term political gains over long-term economic capacity

യുഡിഎഫ് ഭരണം 'ഇരുണ്ട കാലം' ഓർമ്മ പുതുക്കൽ പഴയകാല പത്ര താളുകളിലൂടെ

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#ആനവണ്ടികൾ കട്ടപ്പുറത്ത്

#പൂട്ടലിന്റെ വക്കിൽ കെഎസ്ആർടിസി

#മാസം 124 കോടിയോളം രൂപ നഷ്ടം

#കെഎസ്ആർടിസി തനിയേ നിന്നുപോകും -വകുപ്പ് മന്ത്രി

തിരുവനന്തപുരം . കെടുകാര്യസ്ഥതയും ധൂർത്തും നടത്തിപ്പിലെ പാളിച്ചകളും കൊണ്ട് ഏതു നി മിഷവും പൂട്ടിപ്പോകാവുന്ന അവസ്ഥയിലാണ് പാവപ്പെട്ടവരുടെ യാത്രാമാർഗ്ഗമായ കെഎസ്ആർ ടിസി. അതിരൂക്ഷമായ പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് അനുദിനം കോർപറേഷൻ കൂപ്പുകുത്തി ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഒരുമാസം 124 കോടിയോളം രൂപ നഷ്ടത്തിലാണ് കോർപറേഷന്റെ പ്രവർത്തനം. ഇന്നത്തെ നിലയ്ക്ക് കെഎസ്ആർടി സി മുന്നോട്ടു പോകാൻ ബുദ്ധി മുട്ടാണെന്നും ഈ നിലയ്ക്കു പോയാൽ കെഎസ്ആർടിസി തനിയെ നിന്നു പോകുമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളവും വിരമിച്ചവർക്ക് പെൻഷനും നൽകാൻ കഴിയാതെ നട്ടംതിരിയുകയാണ് കോർപറേഷൻ. വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കായി 1400 കോടിയോളം രൂപയാണ് കൊടുത്തു തീർക്കാനുള്ളത്. കെടിഡി എഫ്സിക്കു മാത്രം 1370 കോടി രൂപ നൽകാനുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മാസം 34 കോടിയും ഈ മാസം 50 കോടിയും കടമെടുത്താണ് ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളം നൽകിയത്. കോർപറേഷനെ സഹായിക്കാൻ ബസ് ചാർജ് വർധിപ്പിച്ചെങ്കിലും കോർപറേഷന്റെ അധികച്ചെലവ് ആ വരുമാനവും ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

#ഒരു നിലയ്ക്കും മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിതി

90 കോടിയോളം മാസന്തോറും നഷ്ട‌ം കെഎസ്ആർടിസിക്കുണ്ട്. ഒരു നിലയിലും മുന്നോട്ടു പോകാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിതിയാണ്. ഇതിനെന്തെങ്കിലും പ്രതിവിധി കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിയമസഭയിൽ തന്നെ പറയും, ഈ കെഎസ്ആർടിസി എന്നത് തനിയേ നിന്നേക്കുമെന്ന്. അത് യഥാർഥത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ പോവുകയാണ്.

-ഗതാഗതവകുപ്പ് മന്ത്രി

2014 ജൂൺ 5

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#കുട്ടികൾ എവിടെപ്പോയി പഠിക്കും?

#40 ശതമാനം സ്കൂ‌കൂളുകളും അടച്ചുപൂട്ടൽ ഭീഷണിയിൽ

തിരുവനന്തപുരം • സംസ്ഥാനത്തെ പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർഥികളുടെ ആശ്രയമായ പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിൽ 40 ശതമാനത്തോളം അടച്ചു പൂട്ടൽ ഭീഷണിയിൽ. ആദായകരമല്ലാത്ത പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ എണ്ണം 5137 ആയി ഉയർന്നു. ഈ സർക്കാർ വന്നശേഷം 1201 സ്‌കൂളുകളാണ് ഈ പട്ടികയിലേക്ക് പുതുതായി വന്നത്. മൂന്നു വർഷത്തിനിടെ അഞ്ഞൂറോളം അൺഎയ്‌ഡഡ് സിബിഎസ്ഇ സ്കൂളുകൾക്കും സംസ്ഥാന സിലബസ് പിന്തുടരുന്ന 2500-ഓളം അൺഎയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂളുകൾക്കും അംഗീകാരം നൽകിയതോടെയാണ് ഇത്രയേറെ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങൾ നഷ്ട‌പ്പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ചത്. ഇത്രയേറെ സ്കൂ‌ളുകൾക്ക് അംഗീകാരം നൽകിയത് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പു തന്നെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയെന്ന് ആക്ഷേപമുയരുന്നുണ്ട്.

നഷ്ടത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്കൂ‌ളുകളുടെ എണ്ണം കുറച്ചുകൊണ്ടു വരുന്നതിന് കഴിഞ്ഞ സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന നടപടികളെല്ലാം അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടത് സംസ്ഥാനത്തെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ രംഗം അടിമുടി പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ നിലവാരം ഉയർത്തി വിദ്യാർഥികളെ ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള കഴിഞ്ഞ സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടലുകൾ സംസ്ഥാനത്തെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്താകെ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. മുൻ സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്ത് 3936 സ്‌കൂളുകൾ മാത്രമായിരുന്നു നഷ്ടപ്പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതാണിപ്പോൾ 5137 ആയി ഉയർന്നത്. 12,644 പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളാണ് സംസ്ഥാനത്തുള്ളത്. ഇതിൽ 2413 സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളും 2724 എയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂളുകളും ലാഭകരമല്ലെന്നാണ് പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ കണക്ക്. ദൂരപരിധി പാലിക്കാതെ സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തു തന്നെ അൺ എയ്‌ഡഡ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് അനുമതി നൽകിയതും അവയ്‌ക്കെല്ലാം അംഗീകാരം നൽകിയതും പൊതു വിദ്യാലയങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചടിയായി.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെയോ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെയോ അനുമതിയില്ലാതെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കരുതെന്നാണ് ചട്ടം. ഒരു ഡിവിഷനിൽ ശരാശരി 25- ൽതാഴെ കുട്ടികളുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളെയാണ് അനാദായകരം എന്നതു കൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത്.

2014 31 

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#കൊല്ലം പാതി കഴിഞ്ഞു

#പരീക്ഷയെഴുതിയത് പാഠപുസ്തകമില്ലാതെ

കോഴിക്കോട് . പരീക്ഷയെക്കാൾ വലിയൊരു പരീക്ഷണമാണ് സംസ്ഥാനത്തെ വിദ്യാർഥികൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. പാഠപുസ്തകം കാണാൻ പോലും കിട്ടാതെയാണ് വിദ്യാർഥികളിൽ ഏറെപ്പേരും അർധവാർഷിക പരീക്ഷയെഴുതിയത്. അധ്യയനവർഷം തീരാൻ മൂന്നു മാസം മാത്രം ശേഷിക്കെ, പുതിയതായി വന്നതും അല്ലാത്തതുമായ പാഠപുസ്തകളിൽ  ഏറെയും പല സ്കൂളുകളിലും എത്തിയിട്ടില്ല.

കാസർകോട്, പാലക്കാട്, പത്തനംതിട്ട, ഇടുക്കി ജില്ലകളിൽ മാത്രമാണ് ഒന്നാംപാദ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വിതരണം പൂർത്തിയാക്കിയത്. ഒക്ടോബർ 31-നകം പഠിപ്പിച്ചു തീർക്കേണ്ടതാണ് ഈ പുസ്തകങ്ങൾ. നവംബർ മുതൽ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങേണ്ട രണ്ടാം പാദ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വിതരണം തുടങ്ങിയിട്ടു പോലുമില്ല. ആവശ്യമായ പു സ്തകങ്ങൾ എത്രയെന്നറിയിക്കാൻ എഇഒ ഓഫീസുകളോട് നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അധികൃതർ പറയുമ്പോഴും, പല വിദ്യാഭ്യാസ ജില്ലാ ഓഫീസുകൾക്കും എത്ര പുസ്തകം വേണമെന്ന കാര്യത്തിൽ പോലും വ്യക്തതയില്ല.

ടെക്സ്റ്റ് ബുക്ക് ഡിപ്പോകളെ ഒഴിവാക്കി അച്ചടികേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് തപാൽ വഴിയാണ് പുസ്തകം വിതരണത്തിന് എത്തിക്കുന്നത്. സ്വകാര്യ ഏജൻസിയെ വിതരണം ഏൽപ്പിച്ചതാണ് പാഠപുസ്തക വിതരണം താളംതെറ്റാൻ കാരണം. വിദ്യാർഥികൾ മാത്രമല്ല, അധ്യാപകരും പുസ്തകം കിട്ടാതെ വെട്ടിലായിട്ടുണ്ട്.

കളറായതുകൊണ്ട് വൈകി -മന്ത്രി

പാഠപുസ്തകങ്ങൾ കളറിൽ അച്ചടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതു കൊണ്ടാണ് പുസ്തക വിതരണം വൈകിയത്. ഇത്രയേറെ പുസ്തകങ്ങൾ കളറിൽ അച്ചടിക്കാനുള്ള സംവിധാനം കാക്കനാട്ടെ കെബിപിഎസിനില്ല. അടുത്ത വർഷത്തെ പുസ്തകങ്ങൾ നേരത്തേതന്നെ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്യും.

2014 ഡിസംബർ 19

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

കേരളം ഇനി ഇരുട്ടിൽ

6303

ഇന്നുമുതൽ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ്

രാവിലെയും വൈകിട്ടും അരമണിക്കൂർ വീതം വൈദ്യുതി മുടങ്ങും

വ്യവസായത്തിന് 25 ശതമാനം പവർകട്ട്

തിരുവനന്തപുരം • 

ജനജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമാക്കിക്കൊണ്ട് സംസ്ഥാനത്ത് ഒരു മണിക്കൂർ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് മന്ത്രിസഭ പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാവിലെയും വൈകിട്ടും അരമണിക്കൂർ വീതമാണ് നിയന്ത്രണം. രാവിലെ ആറുമുതൽ ഒമ്പതുവരെയും വൈകിട്ട് ആറു മുതൽ പത്തു വരെയുമാണ് നിയന്ത്രണം വരിക. വീടുകളിൽ മാസ ഉപഭോഗം 200 യൂണിറ്റായി നിയന്ത്രിക്കാനും അതിനു മുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് യൂണിറ്റിന് യഥാർഥവില ഈടാക്കാനും വൈദ്യുതിബോർഡ് നീക്കം ആരംഭിച്ചതോടെ ജന ജീവിതം കൂടുതൽ ഇരുട്ടിലാകുമെന്ന് ഉറപ്പായി. ഇതിന് വൈദ്യുതി റെഗുലേറ്ററി കമ്മിഷന്റെ അനുമതി ആവശ്യമാണ്.

സംസ്ഥാനത്ത് ദിവസങ്ങളായി അപ്രഖ്യാപിത ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് നിലവിലുണ്ട്. ഇത് നില നിൽക്കെയാണ് ഇപ്പോൾ മന്ത്രിസഭ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള പ്രഖ്യാപനം വന്നത്. ഇതല്ലാതെ മറ്റു മാർഗമില്ലെന്നാണ് സർക്കാർ നിലപാട്. കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ വൈദ്യുതി കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, തുലാവർഷം ശക്തമായി ലഭിച്ചാലേ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് ഒഴിവാക്കുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാനാവൂ എന്ന നിലയിലാണ്.

സാധാരണ വൈദ്യതി റെഗുലേറ്ററി കമ്മീഷന്റെ അനുവാദത്തോടെയാണ് ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് പ്രഖ്യാപിക്കുക. എന്നാൽ, ഇത്തവണ, വൈദ്യുതി ബോർഡിന്റെ ശുപാർശ അനുസരിച്ച് മന്ത്രിസഭ പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു. വ്യവസായ - വാണിജ്യ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് 25 ശതമാനമാണ് പവർകട്ട്. ഇത് ഈ മേഖലകൾക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടി ആകുമെന്നുറപ്പാണ്.

അധിക ഉപയോഗത്തിന് ഗാർഹിക ഉപഭോക്താക്കളും മറ്റുള്ളവരും യൂണിറ്റിന് യഥാർഥ വില നൽകണമെന്നാണ് ബോർഡ് നിലപാട്.

2012 സെപ്റ്റംബർ 27

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ഓണത്തിനും ക്ഷേമമില്ല

പെൻഷനുകൾ മുടങ്ങിയിട്ട് 18 മാസം

മുടങ്ങിയത് 2014 നവംബർ മുതലുള്ള പെൻഷനുകൾ

തിരുവനന്തപുരം സംസ്ഥാനത്ത് വിവിധ ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ മുടങ്ങി. 18 മാസത്തെ പെൻഷനുകൾ കുടിശ്ശികയാണ്. 2014 നവംബർ മുതൽ 2016 മെയ് മാസം വരെ യുള്ള സാമുഹ്യ ക്ഷേമ പെൻഷൻ തുകകളാണ് മുടങ്ങിയത്. ഇതോടെ വയോധികരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളു മടക്കം 25 ലക്ഷത്തോളം ജനങ്ങൾ വറുതിയിലായി.

സാമൂഹികനീതി വകുപ്പാണ് ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ നടപ്പാക്കുന്നത്. തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളാണ് വിതരണ ഏജൻസി. പെൻഷന് അർഹതയുള്ളവരുടെ പട്ടിക തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ നൽകിയെങ്കിലും സർക്കാർ തുക അനുവദിച്ചിട്ടില്ല.

ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളിൽ 21,94,638 പേരും നഗരസഭകളിൽ 2,11,385 പേരും കോർപ്പറേഷനുകളിൽ 1,37,244 പേരുമാണ് ക്ഷേമപെൻഷൻ വാങ്ങുന്നത്. കർഷക തൊഴിലാളി, വാർധക്യകാല പെൻഷനുകൾ പ്രതിമാസം 600 രൂപയാണ് നൽകുന്നത്. വിധവകൾ, വികലാംഗർ, 50 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ അവിവാഹിതരായ വനിതകൾ എന്നിവർക്ക് 800 രൂപ വീതവും. ഇതനുസരിച്ച് ഒരുമാസം 1,91,96,72,000 രൂപ പെൻഷൻ ഇനത്തിൽ മാത്രം തുക ആവശ്യമുണ്ട്. കർഷക തൊഴിലാളി പെൻഷന് 5,10,547 പേരും വാർധക്യകാല പെൻഷന് 6,92,825 പേരും അർഹരാണ്.

കേരളത്തിൽ 1980ലെ സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്താണ് 60 വയസ്സു കഴിഞ്ഞ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് പ്രതിമാസം 45 രൂപ നിരക്കിൽ പെൻഷൻ നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. പിന്നീട് വന്ന സർക്കാരുകൾ പടിപടിയായി തുക വർദ്ധിപ്പിച്ചാണ് 600 രൂപയിലേക്ക് എത്തിയത്.

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ഖജനാവ് കാലി; നിത്യച്ചെലവിന് കൈനീട്ടണം

സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൻ്റെ അവസാനദിനം ട്രഷറി കാലി

തിരുവനന്തപുരം .ഖജനാവ് കാലിയായതോടെ, നിത്യചെലവിന് കൈനീട്ടേണ്ട ഗതികേടിലാണ് സംസ്ഥാന സർക്കാർ. ചെലവുകൾക്ക് കർശനനിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അതൊന്നും ഖജനാവിനെ കാത്തില്ല. സാമ്പത്തിക വർഷത്തിന്റെ അവസാനനാളിൽ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു പോലും പണമില്ലാത്ത നിലയിലാണ് സംസ്ഥാനം.

ഇന്ധനമടിക്കാൻ വകയില്ലാതെ പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ പെരുവഴിയിലായി. സർക്കാർ ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളം നൽകാൻ വേറെ വഴിതേടേണ്ട അവസ്ഥയിലാണ് സർക്കാർ. ഉച്ചയോടെ സബ് ട്രഷറികൾ നിശ്ചലമായി. സാധാരണ മാർച്ച് 31-ന് രാത്രി വൈകിയും പ്രവർത്തിക്കാറുള്ള ട്രഷറികൾ വൈകുന്നേരത്തോടെ പൂട്ടുന്ന അസാധാരണ സാഹചര്യത്തിനാണ് സംസ്ഥാനം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്.

922 കോടിയുടെ നീക്കിയിരുപ്പുമായാണ് സാമ്പത്തിക വർഷത്തിന്റെ അവസാന നാളിൽ ട്രഷറി പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ ത്. സഹകരണ ബാങ്കുകളിൽ നിന്നുള്ള 76 കോടി രൂപയുടെ നിക്ഷേപം ഉൾപ്പെടെ 1620 കോടി രൂപയാണ് ആകെ വരവ്. ഇത്

ചെലവ് നേരിടാൻ പര്യാപ്തമാകില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ, ചെലവുകൾക്ക് കർശന നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി. സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ക്ഷേമനിധി ബോർഡുകൾ, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ദേവസ്വം ബോർഡുകൾ, കോർപറേഷനു കൾ എന്നിവയിൽനിന്ന് ട്രഷറി യിലേക്ക് പണം മറിക്കാനായി പിന്നീട് ശ്രമം. അതും പരാജയ പ്പെട്ടതോടെയാണ് ട്രഷറികൾ പൂട്ടേണ്ടി വന്നത്. കൂടിയ പലിശയ്ക്ക് വായ്പ എടുക്കാനാണ് സർക്കാർ ശ്രമിക്കുന്നത്.

2014 ഏപ്രിൽ 01

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

എങ്ങുമെത്താതെ ഗെയിൽ പൈപ്പ് ലൈൻ പദ്ധതി

കൊച്ചി ഭൂവുടമകളുടെ സമ്മത പത്രം വാങ്ങാനാകാത്തതും പ്രതിഷേധം തണുപ്പിക്കാനാകാത്തതും ഗെയിൽ പൈപ്പ്ലൈൻ പദ്ധതിക്ക് തടസ്സമാകുന്നു. ഭൂവുടമകളുടെ എതിർപ്പാണ് വലിയ തടസ്സമായി മാറുന്നത്. പൈപ്പ്ലൈൻ ഭൂമിക്കടിയിലൂടെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ഭൂവുടമകളുടെ സമ്മതം വാങ്ങുന്ന നടപടികൾ വേഗത്തിലാക്കാൻ കളക്ടറുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന യോഗം തീരുമാനമാകാതെ പിരിഞ്ഞു. പദ്ധതിയെ കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാൻ ആകാത്തതാണ് കാരണമെന്ന് ആക്ഷേപമുണ്ട്.

പുരയിടങ്ങളിലൂടെ പൈപ്പ്ലൈൻ സ്ഥാപിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്നും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ദുരന്തഭീതിയിൽ കഴിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ഭുവുടമകൾ യോഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അടുത്ത ദിവസം കൂടുതൽ കളക്ടർമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഭുവുടമകളുടെ യോഗം വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുരക്ഷ ഗെയിൽ അധികൃതർ ഉറപ്പാക്കണമെന്നും പൈപ്പ്ലൈനിനായി കണ്ടെത്തിയ ഭൂമിക്ക് വിപണി നിരക്കിലുള്ള വില നൽകണമെന്നും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കണ്ണൂർ വിമാനത്താവളത്തിന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിന് സമാനമായ മികച്ച നഷ്ട പരിഹാര പാക്കേജും പദ്ധതിയുടെ ഗുണദോഷങ്ങളെ കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാനുള്ള നടപടികളും ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആവശ്യമുയർന്നു.

2015 സെപ്റ്റംബർ 16

#സ്ഥലമെടുപ്പ് നടന്നില്ല

#ദേശീയപാത വികസനം മതിയാക്കി അതോറിറ്റി.

#45 മീറ്റർ ദേശീയപാത കേരളത്തിൽ സാധ്യമല്ല. അങ്ങനെ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ 15 വർഷം കഴിഞ്ഞാലും ദേശീയപാത വികസനം പൂർത്തിയാകില്ല.

--മുഖ്യമന്ത്രി

കോഴിക്കോട് സ്ഥലമെടുപ്പിനെ ചൊല്ലി കനത്ത പ്രതിഷേധങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിനിടെ ദേശീയപാത 17-ന്റെ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ ദേശീയപാതാ അതോറിറ്റി തീരുമാനിച്ചു. കർണാടക അതിർത്തിയായ തലപ്പാടി മുതൽ കുറ്റിപ്പുറം വരെയുള്ള 318 കിലോമീറ്റർ ദേശീയപാതാ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കാനാണ് അതോറിറ്റി തീരുമാനിച്ചത്.

തലപ്പാടി-കണ്ണൂർ, കണ്ണൂർ - വെങ്ങളം, വെങ്ങളം  - കുറ്റിപ്പുറം എന്നീ മൂന്നു റീച്ചുകളിലായാണ്പാത വികസനം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. ഒന്നാംഘട്ടത്തിൽ 303 ഹെക്ടർ ഭൂമിയും രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ 257 ഹെക്ടർ ഭൂമിയുമാണ് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. നാമമാത്രമായ ഭൂമിയാണ് ഇതുവരെ ഏറ്റെടുക്കാനായത്. അതുകൊണ്ടാണ് വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതെന്ന് അതോറിറ്റി അധികൃതർ അറിയിച്ചു. ഡൽഹിയിൽ ചേർന്ന ഉന്നതസമിതി യോഗത്തിലാണ് അതോറിറ്റി തീരുമാനമുണ്ടായത്.

2014 ഒക്ടോബർ 28

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ടാറിനും കുടിശ്ശിക: റോഡ് പണി നിലച്ചു

തിരുവനന്തപുരം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി സമസ്തമേഖലകളെയും വ്യാപിച്ചു തുടങ്ങി. ടാർ വാങ്ങിയ വകയിലുള്ള കുടിശ്ശിക തീർക്കാതായതോടെ റോഡ് പണിയും അറ്റ കുറ്റപ്പണിയും നിലച്ചു. ടാർ വാങ്ങിയതിന് കൊച്ചിൻ റിഫൈനറിക്ക് 100 കോടി രൂപയാണ് സർക്കാർ കൊടുക്കാനുള്ളത്.

66 കോടി രൂപ അടുത്തിടെ അടച്ചെങ്കിലും 67 കോടി രൂപയ്ക്ക് ടാർ വീണ്ടുമെടുത്തു. ഇതോടെ യാണ് കമ്പനി കർശന നിലപാ ടിലേക്കെത്തിയത്. ഒരു താലൂക്കി ലെ റോഡ് പണിക്കുമാത്രം 100 ലോഡ് ടാറെങ്കിലും വേണം. ഇപ്പോൾ കമ്പനി നൽകിയ ടാ റിൽനിന്ന് നാലോ അഞ്ചോ ലോഡ് മാത്രമാണ് വിവിധയിട

ങ്ങളിൽ വിതരണം ചെയ്യുന്നത്. കൊച്ചിൻ റിഫൈനറി കഴിഞ്ഞാ ൽ മംഗലാപുരത്തുള്ള റിഫൈ നറിയിലും ടാർ ഉത്പാദിപ്പിക്കു ന്നുണ്ട്. പണം നൽകിയാൽ മാ ത്രമേ അവർ ടാർ അനുവദിക്കൂ.

കരാറുകാരോട് നേരിട്ട് ടാർ എടുത്തുകൊള്ളാൻ സർക്കാർ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, കരാറുകാർക്കും സർക്കാർ പണം നൽകാനുള്ളതിനാൽ ഇതിന് ആരും തയ്യാറാകുന്നി ല്ല. ഫലത്തിൽ സംസ്ഥാനത്തെ റോഡ് നിർമാണവും അറ്റകുറ്റ പ്പണിയും അപ്പാടെ നിലച്ചമട്ടാ ണ്. ഗ്രാമീണറോഡുകളുടെ അറ്റ കുറ്റപ്പണി ഉടൻ പൂർത്തിയാക്കു മെന്ന് നവംബറിൽ പൊതുമരാ മത്ത് മന്ത്രി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.

2014 ഡിസംബർ 16

https://www.facebook.com/share/v/19y15Hd5wm/

കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം കടം ബാദ്ധ്യതയോ ? അല്ലേ... അല്ല.© ഡോ.തോമസ് ഐസക്

കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം അതിരുവിട്ട കടമാണെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ സിദ്ധാന്തം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോഡ് കാസ്റ്റിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കട്ടെ:

“ഷാരിഖ് -  അപ്പോൾ എവിടെയാണ് പാളിച്ച?”

🔘"സതീശൻ - കടം ഭയങ്കരമായി വർധിക്കുകയാണ്”.

“ഷാരിഖ് - കേട്ടു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നവർക്ക് ഈ വിഷയം മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ പറയാണ് കേരളത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ നിലനിൽക്കുന്ന കടം നാലരലക്ഷം കോടിയാണ്.”

🔘"സതീശൻ - ഇപ്പോൾ അത് അഞ്ച് ലക്ഷം ആയി”. 

“ഷാരിഖ് - ഓക്കെ അഞ്ചു ലക്ഷം ആയി. സംസ്ഥാനത്തെ നമ്മുടെ മൊത്തം റവന്യൂ ഒരു വർഷത്തെ റവന്യൂ  നോക്കിയാൽ 1.4 ലക്ഷം കോടിയാണ്.”

♦️ഇതു കടപ്പേടിക്കാരുടെ പതിവ് പരിപാടിയാണ്. കടവർദ്ധനയുടെ കണക്ക് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കുകയാണ്. 2006 ഇത് 48,000 കോടി രൂപയായിരുന്നു കടം. അതിപ്പോൾ, 10 ഇരട്ടി വർധിച്ച് അഞ്ച് ലക്ഷം കോടി രൂപയായി. ഇങ്ങനെ പോകുന്നു അവതരണം. ഈ വർധനയുടെ നാൾവഴി എടുത്താൽ നമ്മൾ കാണുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. 

♦️വിഎസ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് (2006-2011) മൊത്തം കടം ബാധ്യതകൾ  75 ശതമാനമാണ് വർധിച്ചത്. തുടർന്നു വന്ന ഉമ്മൻ‌ ചാണ്ടി സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത്  (2011-2016) 93 ശതമാനം വർധിച്ചു. ഒന്നാം പിണറായി സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് (2016-2021) കോവിഡ് കാലമായിട്ടു കൂടി കടബാധ്യതകൾ 91 ശതമാനമേ വർധിച്ചുള്ളു. കോവിഡ് കാലത്ത് കൂടുതൽ വായ്‌പ എടുക്കാൻ കേന്ദ്ര സർക്കാർ അനുവാദം നൽകിയിട്ടും ഉമ്മൻ‌ ചാണ്ടി സർക്കാരിന്റെ കാലത്തേക്കാൾ കുറവായിരുന്നു കടബാധ്യതയിൽ ഉണ്ടായ വർധനവ്. രണ്ടാം പിണറായി  സർക്കാർ  (2021-2026) കാലത്തോ? കടബാധ്യത വർധിച്ചത് 60  ശതമാനം മാത്രം. ഇതാണ് വസ്തുത. 

♦️എന്നിട്ടും പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ വിമർശനം എൽഡിഎഫ് കടം വാങ്ങി മുടിച്ചു എന്നാണ്. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് അറിയാം മൊത്തം തുകയല്ല പ്രസക്തം. കടവും ജിഡിപിയും തമ്മിലുള്ള തോതാണ് പരിശോധിക്കണ്ടതെന്ന്.

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം.

🔘"സതീശൻ - ജി.എസ്.ഡി.പി.യുടെയും കടത്തിന്റെയും റേഷ്വൊ ആണ് പ്രധാന ഘടകം. ഇപ്പോൾ കേരളത്തിന്റെ ഈ റേഷ്വൊ എന്നു പറയുന്നതു 37 ശതമാനം ആണ്”. 

“ഷാരിഖ് - കറക്റ്റ്  ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ സ്റ്റേറ്റുകളെയും വെച്ചു നോക്കിയാൽ അതിന്റെ മീഡിയം വരുന്ന  ശതമാനമാണ്.  അപ്പോളും നമ്മൾ 37 ശതമാനത്തിൽ നിൽക്കുകയാണ്.”

🔘"സതീശൻ  - അതു തന്നെ ഏറ്റവും മോശമായ അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുകയാണ് നമ്മൾ."

♦️നമ്മൾ ഏറ്റവും മോശമായ അവസ്ഥയിലാണോ? കോവിഡ്  കാലത്ത്  നമ്മുടെ കടം ജി.എസ്.ഡി.പി അനുപാതം 38.5 ശതമാനമായി ഉയർന്നു. കേന്ദ്രം അനുവദിച്ച മുഴുവൻ വായ്പയും കേരളം എടുത്തു. മറ്റു പല സംസ്ഥാനങ്ങളും ഇത് ചെയ്തില്ല. നമ്മളെടുത്ത വായ്പ മുഴുവനും ജനങ്ങൾക്ക്  സഹായമായി ചിലവഴിച്ചു. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങൾ വായ്പ എടുത്ത പണത്തിൽ ഗണ്യമായ ഒരു സംഖ്യ ചിലവഴിക്കാതെ ട്രഷറിയിൽ തന്നെ  സൂക്ഷിച്ചു. മൂന്നു ലക്ഷം  കോടി രൂപ വരും ഇത്.

♦️കടം വാങ്ങിയ പണം കൊണ്ട്  റവന്യൂ ചിലവ് പാടില്ല. ആസ്തികൾ ഉണ്ടക്കാനേ പാടുള്ളൂവെന്ന ചിന്താഗതിക്കാരാണ് അവർ. കേരളത്തിലെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവും അതേ ചിന്താഗതിക്കാരനാണ്. കേരള സർക്കാർ അങ്ങനെ അല്ല ചിന്തിച്ചത്. 

♦️ആപത്തു ഘട്ടത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കു പരമാവധി സഹായം നൽകി. ഈ നയത്തെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? അല്ല കോവിഡ് കാലത്തും കടം ജി.ഡി.പി റേഷ്വൊ കുറക്കുന്നതാണോ ശരിയായ നയം എന്നാണോ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് കരുതുന്നത്? എങ്കിൽ അത് കേരളത്തോട് തുറന്നു പറയണം.

♦️ഏതായാലും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നയം അതല്ല. അതാതു കാലത്തെ ആവശ്യത്തിന് അനുസരിച്ചു കടത്തിന്റെ തോത് കൂട്ടുകയും കുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. കോവിഡിനു ശേഷമുള്ള കാലത്ത്  കടം ജി.ഡി.പി റേഷ്വൊ കുറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അത്  37 ശതമാനം അല്ല, 33 ശതമാനം ആണ്.

♦️കടം ജി.എസ്.ഡി.പി റേഷ്വൊ ഏറ്റവും റെക്കോർഡ് നിലവാരത്തിൽ എത്തിയത് ഏതു കാലത്താണെന്ന് പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് അറിയാമോ? എ.കെ ആന്റണി ഭരിച്ചിരുന്ന (2004-2005) 41.65 ശതമാനം തൊട്ട് തലേ കൊല്ലം 41.53  ശതമാനം. 

♦️ഈ കടബാധ്യതയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ എ.കെ ആന്റണി സ്വീകരിച്ച മാർഗം ചിലവ് ചുരുക്കുക എന്നുള്ളതായിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലം കേരളം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. വലിയ പ്രതിഷേധം നാട്ടിൽ ഉയരുകയും ചെയ്തു. വി.എസ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്തും കടഭാരം കുറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചിലവ് ചുരുക്കിക്കൊണ്ട് ആയിരുന്നില്ല. വരുമാനം വർധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. 20 ശതമാനം വെച്ചാണ് അക്കാലത്തു വാറ്റ് നികുതി വർധിച്ചത്. ഇതിൽ ഏതാണ്‌ അഭികാമ്യം എന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ  നേതാവ് കരുതുന്നത്?

♦️കടം പെരുകിയതു കൊണ്ട് പലിശയും മുതലും തിരിച്ചു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ ബാക്കി ക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഒന്നും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് കേരളം ഇന്ന് എന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് പറയുന്നത്. 

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം. 

🔘"ഇവിടയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നമെന്നു പറയുന്നത് ഒരു ലക്ഷത്തിനാല്പതിനായിരം  കോടിയാണ് നമ്മുടെ വരുമാനം എന്നിവിടെ പറഞ്ഞു. ഈ വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് എത്ര ശതമാനം നമ്മൾ സാമൂഹിക ക്ഷേമപ്രവർത്തനത്തിനും  വികസന  പ്രവർത്തനത്തിനും  ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്? ഈ കടം തീർക്കണ്ടേ. കടവും കടത്തിന്റെ മേലെയുള്ള വലിയ പലിശയും ഇല്ലേ. അത് തീർക്കണ്ടേ. അതു കൂടാതെ ഉള്ള കടവും അടക്കേണ്ടേ". 

♦️ഹോ! എന്തൊരു അവസ്ഥ. ഈ വർഷം സർക്കാർ നൽകിയ ബജറ്റ് ഇൻ ബ്രീഫ് ആദ്യ പേജ് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചാൽ മതിയല്ലോ ഇത്തരം പരിഭ്രാന്തി മാറാൻ. സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ റവന്യൂ വരുമാനം 2026-2027-ൽ 1.83 ലക്ഷം കോടി രൂപ. അതിൽ പലിശ ചിലവ് 18.09 ശതമാനം ആണ്. റവന്യൂ ചിലവിന്റെ ശതമാനം ആയി കണക്കാക്കിയാൽ 15.08 ശതമാനമേ വരൂ. ബാക്കി പണം മറ്റ് ചെലവുകൾക്കായുണ്ട്. പിന്നെ തിരിച്ചടവ് കഴിഞ്ഞ് 55000 കോടി രൂപ വായ്‌പയും. അല്ലാതെ കടത്തിന്റെ തിരിച്ചടവും പലിശയും മൂലം മറ്റ് ചിലവിനൊന്നും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയൊന്നും കേരളത്തിന് ഇല്ല.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ അടുത്ത പ്രസ്താവന നോക്കാം. അദ്ദേഹം കടം വാങ്ങുന്നതിന് എതിരല്ല. പക്ഷേ, കടം വാങ്ങുന്ന പണം ഇന്നത്തേതു പോലെ ആകരുത് ചിലവഴിക്കുന്നത്. 

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം.

 

🔘“ഞാൻ കടം മേടിക്കുന്നതിന് എതിരല്ല. ഏത് ഗവണ്മെന്റ് ആണെങ്കിലും കടം എടുക്കണം. ബിസിനസ് ചെയ്യുമ്പോൾ കടം എടുക്കുന്നില്ലേ. ഒരു പുതിയ പ്രൊജക്റ്റ് വന്നാൽ. പക്ഷെ, നമ്മൾക്കു cost analysis വേണ്ടേ? ഒരു അഞ്ചു കോടി രൂപ ബിസിനസ്സിൽ കടമെടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എത്ര കോടി രൂപയാണ് തിരിച്ചടക്കേണ്ടത്. അത് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തിരിച്ചടക്കാൻ പറ്റും. നിങ്ങൾക്ക് income വന്ന് തുടങ്ങുമോ എന്നുള്ളതിനെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു പ്ലാൻ വേണ്ടേ? അതൊന്നുമില്ല. 

ഇപ്പോൾ കടം എടുക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അമ്പതു ശതമാനത്തിൽ കൂടുതൽ അസ്സറ്റ് ക്രിയേഷനും ക്യാപിറ്റൽ എക്സ്പെൻഡിച്ചറിനും ആണെങ്കിൽ,  It  is  Good. എന്നാൽ ഇവിടെ വെറും അഞ്ചു ശതമാനമാണ് അസ്സറ്റ് ക്രിയേഷന് വേണ്ടി ചെയുന്നത്. കാരണം എന്താ? ഈ കടവും കടത്തിന്റെ ഇന്ററെസ്റ്റും വീട്ടാൻ വേണ്ടി  എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എമൗണ്ട്. അപ്പോൾ അത് വളരെ മോശമായിട്ടുള്ള ഒരു എക്സ്പെൻഡിച്ചറാണ്. അപ്പോൾ കേരളത്തിന്റെ ഇക്കോണമി എന്നുള്ളതു കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്. Very dangerous."

♦️പ്രതിപക്ഷ നേതാവിനോടുള്ള എന്റെ വിനീതമായ അഭ്യർഥന ഇതാണ്: ബജറ്റ് ഇൻ ബ്രീഫ് ഒന്നാം പേജ് ഒന്നു കൂടി വായിക്കുക. കേരളത്തിന്റെ ധനകമ്മി 55,410 കോടി രൂപ. മൂലധന ചിലവോ 30,961 കോടി രൂപ. 55 ശതമാനം വരും. 5 ശതമാനം പോലും ആസ്തി നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലായെന്ന് എങ്ങനെയാണു തട്ടിവിടുന്നത്? ഏതായാലും പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ തന്നെ മാനദണ്ഡ പ്രകാരം കേരളത്തിന് ധനകാര്യ സ്ഥിതി ഇന്ന് എന്താണ്? IT IS GOOD. 

വളരെ നന്ദി പ്രതിപക്ഷ നേതാവേ....

With most families opting elsewhere, who are Cong houses for?LAKSHMI ATHIRA @Kalpetta

With most families opting elsewhere, who are Cong houses for?

LAKSHMI ATHIRA @Kalpetta

QUESTIONS continue to mount over the beneficiaries of the Congress-led Mundakkai-Chooralmala rehabilitation housing project in Wayanad, even after the foundation stone was laid on Thursday. From the time the scheme was announced, one fundamental question has remained unanswered: who exactly will receive the houses?

According to the state government's official beneficiary list prepared after the Chooralmala-Mundakkai landslide, 410 families were found eligible for housing under the government rehabilitation project. Of these, 327 families opted to remain within the government's township scheme, while the rest chose to accept houses offered by other organisations after receiving ₹15 lakh from the government.

The IUML is constructing 105 houses for beneficiaries drawn largely from the government-approved list, along with a few families who were not included in the original list. In addition, several other organisations have together built around 50 houses for the affected families.

Meanwhile, around 70 families from Padavettikunnu, Attamala, and School Road are demanding inclusion in the official beneficiary list and thereby housing support. However, their demand is specifically for houses under the government project, not under those being constructed by the Congress or other organisations.

"These families belong to the 'go zone' marked by the John Mathai Commission. Though these areas were not directly affected, they are located very close to the landslide site and the families are still living in rented houses without any assistance from the government," said Naseer Alakkal, convener of the landslide victim action committee, Janashabdam.

"Their demand is for government houses, not for those built by the Muslim League or the Congress. They have discussed the matter with the district administration and a committee headed by the land revenue commissioner has been formed to examine their case," he said.

From the beginning, the Congress leadership has not provided a clear answer on who the beneficiaries of its housing project will be. In a recent response to TNIE, Congress Wayanad district vice-president Samshad Marakkar said beneficiaries would be selected only after construction is completed.

"Our primary aim is to complete the construction of the houses. There are many families in the Chooralmala-Attamala region who were not included in the government's official list. Congress will consider including them in our list," he said.

Also, there are allegations that certain local Congress leaders are attempting to include their relatives in the party's beneficiary list. However, Marakkar rejected the claims.

"At present, we aren't collecting applications from anyone. When applications are received, they will be scrutinised by a screening committee. The merit of each case will be examined before a final decision is taken," he added.

The CPM leadership in Wayanad, however, has expressed doubts about whether the Congress will complete the houses at all.

"There has been no transparency in the Congress project. They haven't revealed how much money has been collected or who the beneficiaries will be. In contrast, the state government will complete all 410 houses in the township. All beneficiaries who have not opted out will be accommodated there. Additionally, the government is reviewing complaints regarding the list. Since there are sufficient houses, all deserving families will be provided housing," said C K Saseendran, a senior CPM leader and former Kalpetta MLA.

Yet the central question persists: if most eligible families have already chosen either the government scheme or houses built by other organisations, who will ultimately occupy the homes constructed under the Congress project?

Included beneficiaries

 * According to the state govt's official beneficiary list, 410 families were found eligible for housing under the govt rehabilitation project

 * Of these, 327 families opted to remain within the govt's township scheme, while the rest chose to accept houses offered by other organisations after receiving ₹15 lakh from the govt

 * IUML is constructing 105 houses for beneficiaries drawn largely from the govt-approved list, along with a few families who were not included in original list

Would you like me to summarize the key points of this article or help you find more information regarding the Wayanad rehabilitation projects?

നൽകിയിട്ടുള്ള വാർത്തയുടെ മലയാള പരിഭാഷ താഴെ നൽകുന്നു:

ഭൂരിഭാഗം കുടുംബങ്ങളും മറ്റ് പദ്ധതികൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു; എങ്കിൽ കോൺഗ്രസ് വീടുകൾ ആർക്കുവേണ്ടി?

ലക്ഷ്മി ആതിര @ കൽപ്പറ്റ

വയനാട് മുണ്ടക്കൈ-ചൂരൽമല പുനരധിവാസത്തിനായി കോൺഗ്രസ് നടപ്പിലാക്കുന്ന ഭവന പദ്ധതിയുടെ ഗുണഭോക്താക്കളെ ചൊല്ലിയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ അനിശ്ചിതമായി തുടരുന്നു. വ്യാഴാഴ്ച പദ്ധതിയുടെ ശിലാസ്ഥാപനം കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഈ വീടുകൾ കൃത്യമായി ആർക്കാണ് ലഭിക്കുക എന്ന മൗലികമായ ചോദ്യത്തിന് ഇതുവരെ മറുപടി ലഭിച്ചിട്ടില്ല.

സർക്കാർ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഉരുൾപൊട്ടലിന് ശേഷം തയ്യാറാക്കിയ ഔദ്യോഗിക ഗുണഭോക്തൃ പട്ടികയിൽ 410 കുടുംബങ്ങളാണ് പുനരധിവാസത്തിന് അർഹരായിട്ടുള്ളത്. ഇതിൽ 327 കുടുംബങ്ങൾ സർക്കാരിന്റെ ടൗൺഷിപ്പ് പദ്ധതിയിൽ തുടരാൻ താൽപ്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവർ സർക്കാർ നൽകുന്ന 15 ലക്ഷം രൂപ കൈപ്പറ്റി മറ്റ് സംഘടനകൾ നൽകുന്ന വീടുകൾ സ്വീകരിക്കാനാണ് തീരുമാനിച്ചത്.

ഐ.യു.എം.എൽ (IUML) നിർമ്മിക്കുന്ന 105 വീടുകളിലെ ഗുണഭോക്താക്കളിൽ ഭൂരിഭാഗവും സർക്കാർ പട്ടികയിൽ ഉള്ളവരാണ്. കൂടാതെ മറ്റ് സംഘടനകൾ ചേർന്ന് ഏകദേശം 50 ഓളം വീടുകൾ ദുരിതബാധിതർക്കായി നിർമ്മിച്ചു നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതേ സമയം, പാടിവെട്ടിക്കുന്ന്, അട്ടമല, സ്കൂൾ റോഡ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 70-ഓളം കുടുംബങ്ങൾ തങ്ങളെ ഔദ്യോഗിക പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണമെന്നും വീട് നൽകണമെന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇവരുടെ ആവശ്യം സർക്കാർ പദ്ധതിയിൽ ഉൾപ്പെടാനാണ്, അല്ലാതെ കോൺഗ്രസോ മറ്റ് സംഘടനകളോ നിർമ്മിക്കുന്ന വീടുകൾക്കായല്ല.

"ജോൺ മത്തായി കമ്മീഷൻ അടയാളപ്പെടുത്തിയ 'ഗോ സോണിൽ' (go zone) ഉൾപ്പെട്ടവരാണ് ഈ കുടുംബങ്ങൾ. ഉരുൾപൊട്ടൽ ഇവരെ നേരിട്ട് ബാധിച്ചില്ലെങ്കിലും, അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്തിന് തൊട്ടടുത്താണ് ഇവരുടെ താമസം. നിലവിൽ സർക്കാരിൽ നിന്ന് യാതൊരു സഹായവും ലഭിക്കാതെ വാടക വീടുകളിലാണ് ഇവർ കഴിയുന്നത്," എന്ന് ജനശബ്ദം ആക്ഷൻ കമ്മിറ്റി കൺവീനർ നസീർ ആലക്കൽ പറഞ്ഞു.

തുടക്കം മുതൽ തന്നെ, തങ്ങളുടെ ഭവന പദ്ധതിയുടെ ഗുണഭോക്താക്കൾ ആരാണെന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ ഉത്തരം നൽകാൻ കോൺഗ്രസ് നേതൃത്വത്തിന് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. നിർമ്മാണം പൂർത്തിയായതിന് ശേഷം മാത്രമേ ഗുണഭോക്താക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കൂ എന്നാണ് കോൺഗ്രസ് വയനാട് ജില്ലാ വൈസ് പ്രസിഡന്റ് സംഷാദ് മരയ്ക്കാർ അറിയിച്ചത്. "വീടുകളുടെ നിർമ്മാണം പൂർത്തിയാക്കുക എന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ലക്ഷ്യം. സർക്കാർ പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടാത്ത നിരവധി കുടുംബങ്ങൾ ചൂരൽമല - അട്ടമല മേഖലയിലുണ്ട്. അവരെ പരിഗണിക്കുന്ന കാര്യം കോൺഗ്രസ് ആലോചിക്കും," അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പ്രാദേശിക കോൺഗ്രസ് നേതാക്കൾ തങ്ങളുടെ ബന്ധുക്കളെ പട്ടികയിൽ തിരുകിക്കയറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നു എന്ന ആരോപണവും അദ്ദേഹം നിഷേധിച്ചു. എന്നാൽ, കോൺഗ്രസ് ഈ വീടുകൾ പൂർത്തിയാക്കുമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ സി.പി.എം നേതൃത്വം സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കോൺഗ്രസ് പദ്ധതിയിൽ സുതാര്യതയില്ലെന്നും, എത്ര രൂപ പിരിച്ചെന്നോ ആർക്കാണ് വീട് നൽകുന്നതെന്നോ വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലെന്നും മുൻ കൽപ്പറ്റ എം.എൽ.എ സി.കെ. ശശീന്ദ്രൻ ആരോപിച്ചു.

ചുരുക്കത്തിൽ, അർഹരായ ഭൂരിഭാഗം കുടുംബങ്ങളും സർക്കാരിന്റെയോ മറ്റ് സംഘടനകളുടെയോ പദ്ധതികൾ തിരഞ്ഞെടുത്തു കഴിഞ്ഞ സാഹചര്യത്തിൽ, കോൺഗ്രസ് നിർമ്മിക്കുന്ന ഈ വീടുകളിൽ ആര് താമസിക്കും എന്ന ചോദ്യം ബാക്കിയാവുകയാണ്.

ഗുണഭോക്താക്കളുടെ കണക്കുകൾ

 * സർക്കാരിന്റെ ഔദ്യോഗിക പട്ടിക പ്രകാരം അർഹരായ കുടുംബങ്ങൾ: 410

 * സർക്കാർ ടൗൺഷിപ്പിൽ തുടരാൻ താൽപ്പര്യപ്പെട്ടവർ: 327

 * ഐ.യു.എം.എൽ (IUML) നിർമ്മിക്കുന്ന വീടുകൾ: 105

U.P. receives over 84% of all out-of-State MPLADS funds

Only 21 MPs, two of them from the Lok Sabha, accounted for all of the out-of-usual-area spending

In the works: Reconstruction of a road begins near NH-709B, Sisana village, in Baghpat, Uttar Pradesh on February 4. ANI

Nitika Francis 

 

Vignesh Radhakrishnan

Twenty-one MPs recommended works outside the State or constituency they were elected from or are associated with, using their Members of Parliament Local Area Development Scheme (MPLADS) funds, an analysis by The Hindu has found. And of the more than ₹18 crore spent on works which were completed based on these recommendations, the vast majority — 84% — went to districts in Uttar Pradesh.

Of the 530 MPs for whom “completed works” data is available, these 21 MPs account for all of the out-of-usual-area spending. All other MPs used their allocated funds in the districts or States they represent or are associated with.

The analysis by The Hindu covered around 21,000 works completed between 2023 and 2026. The data were sourced from the Empowered Indian MPLADS dashboard and cross-verified with the mplads.gov.in website. It was collected on February 23, 2026.

An elected Lok Sabha MP can generally recommend works in the district(s) their constituency encompasses. An elected Rajya Sabha MP can recommend works only within the State they are elected from, while nominated MPs can recommend works anywhere in the country. There are also limited exceptions: MPs can recommend up to ₹50 lakh in a financial year outside their usual region (raised from ₹25 lakh after April 2023) and can also contribute up to ₹1 crore per annum for rehabilitation and reconstruction in areas affected by natural “calamities of severe nature”, as declared by the Government of India, subject to additional scrutiny.

Exhaustive list

Of the 21 MPs, only two are from the Lok Sabha. Mala Rajya Laxmi Shah of the Bharatiya Janata Party (BJP), the Lok Sabha MP from Uttarakhand’s Tehri Garhwal, spent ₹49,96,274 on footpaths and pedestrian ways built in two villages of Agra district. This amount is about 57% of her total spending of ₹87.4 lakh on all completed works. In other words, more than half of her spending on completed works went to Uttar Pradesh, with the rest spent in the Dehradun district, where parts of the Tehri Garhwal Lok Sabha constituency lie. When The Hindu reached out to her, she declined to comment.

Another Lok Sabha MP, Kirti Vardhan Singh from Uttar Pradesh, spent ₹10 lakh on a protective structure in Nagaland. Sadanand Mhalu Shet Tanavade, the sitting Rajya Sabha MP of the BJP from Goa, spent ₹48.6 lakh on street light poles installed in 20 locations across the Shahjahanpur district of Uttar Pradesh. The amount is about 27% of his total spending on all completed works.

Chunnilal Garasiya, the sitting Rajya Sabha MP of the BJP from Rajasthan, spent ₹98 lakh on LED lights installed in two districts of Uttar Pradesh, about 80% of his total spending on all completed works. He said he did not remember the specific areas for which he had recommended the works from the MPLADS funds. “I don’t exactly remember the sectors or areas for which I have made recommendations. These things are handled by my private secretary. I have not even completed two years in office,” Mr. Garasiya told The Hindu over phone. Mr. Garasiya was elected to the Rajya Sabha from Rajasthan in April 2024.

Sitting Rajya Sabha MP of the Jharkhand Mukti Morcha from Jharkhand, Sarfraz Ahmad, spent ₹92.03 lakh on installing LED lights and building roads in the Agra and Pilibhit districts. This is one of the very few instances of such “out-of-State” funding wherein the involved MP is from a regional party and has contributed such a substantial amount to a State where said party has no footing. “I have followed the rules of the Rajya Sabha and as a member I am entitled to recommend a certain percentage of the MPLADS funds to other States as well. I have recommended the funds to Jharkhand also, “ Mr. Ahmad told The Hindu over phone. Asked about any other specific reason to recommend funds out of his usual area, Mr. Ahmed said, “The way I have my people in Jharkhand, in the similar way I have my people in Uttar Pradesh as well.”

Other sitting Rajya Sabha MPs who sent money to works in Uttar Pradesh include BJP’s Rajendra Gehlot and Congress’s Pramod Tiwari, both from Rajasthan; BJP’s Satish Chandra Dubey from Bihar; and Congress’ K.T.S. Tulsi and Phulo Devi Netam from Chhattisgarh. Together, they sent around ₹75 lakh to various projects in Uttar Pradesh. Of the ₹18 crore out-of-usual-area funds, about 6% went to Bihar, and sitting BJP Rajya Sabha MP Dhananjay Bhimrao Mahadik from Maharashtra accounts for most of it. He spent close to ₹1 crore on works in Bihar, spread across two financial years.

The established norm

While nominated Rajya Sabha MPs are allowed to use their MPLADS funds anywhere in the country, few actually do so beyond the State they’re associated with. Most concentrate spending in the States where they built their careers — the very achievements that led to their nomination.

For instance, ace track and field athlete P.T. Usha, who was nominated to the Rajya Sabha, has spent all of her MPLADS funds thus far on roads and playgrounds and to purchase school buses across Kerala. Similarly, Dharmasthala’s Veerendra Heggade spent all his funds till now in Karnataka.

The lion’s share

Gulam Ali Khatana is a notable exception. He was born and educated in Jammu & Kashmir and has his permanent residence in the Union Territory. He is identified as a BJP member in his Rajya Sabha profile and has served as a spokesperson of the party’s J&K unit. At the time of appointment, he was the lone member representing the State in the Upper House. Of the 20 questions he has raised in the Rajya Sabha, 16 relate specifically to matters in J&K, including questions on welfare funds for tribal communities and their forest rights. Mr. Khatana is a member of the Scheduled Tribe (Gurjar/Gujjar) community, according to his Rajya Sabha profile. Yet he spent nearly ₹12 crore of his MPLADS funds to install LED lights in various districts of Uttar Pradesh, accounting for over 95% of his total MPLADS expense. Of the 21 MPs analysed for mismatched funds, Mr. Khatana accounts for the largest share. Uttar Pradesh already receives a large share of MPLADS funds because it sends the most MPs to Parliament. Of the 20,858 works completed between 2023 and 2026, 26% were in Uttar Pradesh. Around a fifth of the utilised funds also went to the State. Uttar Pradesh utilises more than twice as much MPLADS funds as the second-ranked Tamil Nadu, with the latter accounting for around 9%.

Against this background, the mismatch is more pronounced: over 84% of the out-of-usual-area funds were directed to Uttar Pradesh. In several instances, the funds came from MPs elected from or associated with States with lower per capita incomes and a smaller share of MPLADS funds. J&K, with which Mr. Khatana is so strongly associated, received only 0.6% of the MPLADS utilised funds and accounted for only about 1% of completed works.

With inputs from Mohammed Iqbal, Ishita Mishra, Amit Bhelari, who are reporters at The Hindu, and Suman Raj L., Shriram N., and Nivedha M. who interned with the Data Team.

data point

Check this out: U.P. receives over 84% of all out-of-State MPLADS funds

https://epaper.thehindu.com/ccidist-ws/th/th_kochi/issues/173558/OPS/G03FLIP9U.1+GILFLKN4A.1.html?rev=2026-03-02T01%3A13%3A40%2B05%3A30

ഹിന്ദു പത്രത്തിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ വാർത്തയുടെ മലയാളം പരിഭാഷ താഴെ നൽകുന്നു:

മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുള്ള MPLADS ഫണ്ടിന്റെ 84 ശതമാനവും ലഭിക്കുന്നത് ഉത്തർപ്രദേശിന്

തങ്ങളുടെ സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തോ മണ്ഡലത്തിന് പുറത്തോ ഫണ്ട് ചിലവഴിച്ചതിൽ 21 എം.പിമാർ മാത്രമാണുള്ളത്; ഇതിൽ രണ്ടുപേർ മാത്രമാണ് ലോക്‌സഭയിൽ നിന്നുള്ളവർ.

തങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തോ അല്ലെങ്കിൽ മണ്ഡലത്തിന് പുറത്തോ എം.പി ഫണ്ട് (MPLADS) ഉപയോഗിച്ച് വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ ശുപാർശ ചെയ്തത് 21 എം.പിമാരാണെന്ന് 'ദി ഹിന്ദു' നടത്തിയ വിശകലനത്തിൽ കണ്ടെത്തി. ഇത്തരത്തിൽ പൂർത്തിയാക്കിയ പ്രവൃത്തികൾക്കായി ചിലവഴിച്ച 18 കോടി രൂപയിൽ 84 ശതമാനവും പോയത് ഉത്തർപ്രദേശിലെ വിവിധ ജില്ലകളിലേക്കാണ്.

ലഭ്യമായ കണക്കുകൾ പ്രകാരം, ഭൂരിഭാഗം എം.പിമാരും തങ്ങളുടെ മണ്ഡലത്തിലോ സംസ്ഥാനത്തോ ആണ് ഫണ്ട് ചിലവഴിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ 21 പേർ മാത്രമാണ് ഈ കീഴ്‌വഴക്കത്തിൽ നിന്ന് മാറി സഞ്ചരിച്ചത്. 2023-നും 2026-നും ഇടയിൽ പൂർത്തിയായ 21,000 പ്രവൃത്തികളാണ് വിശകലനത്തിന് വിധേയമാക്കിയത്.

നിയമങ്ങൾ ഇങ്ങനെ:

 * ലോക്‌സഭ എം.പി: തങ്ങളുടെ മണ്ഡലത്തിൽ വരുന്ന ജില്ലകളിൽ ഫണ്ട് ചിലവഴിക്കാം.

 * രാജ്യസഭ എം.പി: തങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത സംസ്ഥാനത്തിനുള്ളിൽ മാത്രം.

 * നോമിനേറ്റഡ് എം.പി: രാജ്യത്ത് എവിടെയും ഫണ്ട് ഉപയോഗിക്കാം.

 * ഒഴിവാക്കലുകൾ: ഒരു സാമ്പത്തിക വർഷം 50 ലക്ഷം രൂപ വരെ സ്വന്തം മേഖലയ്ക്ക് പുറത്ത് ചിലവഴിക്കാൻ അനുമതിയുണ്ട്. പ്രകൃതി ദുരന്തങ്ങൾ ബാധിച്ച മേഖലകളിൽ പുനരധിവാസത്തിനായി ഒരു കോടി രൂപ വരെയും നൽകാം.

പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകൾ:

 * ലോക്‌സഭ എം.പിമാർ: ഉത്തരാഖണ്ഡിലെ തെഹ്‌രി ഗർവാളിൽ നിന്നുള്ള ബിജെപി എം.പി മാല രാജ്യ ലക്ഷ്മി ഷാ തന്റെ ആകെ ചിലവിന്റെ 57 ശതമാനവും (ഏകദേശം 50 ലക്ഷം രൂപ) ആഗ്രയിലെ കാൽനടപ്പാതകൾ നിർമ്മിക്കാനാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. യുപിയിൽ നിന്നുള്ള കീർത്തി വർധൻ സിംഗ് 10 ലക്ഷം രൂപ നാഗാലാൻഡിലെ ഒരു നിർമ്മാണത്തിനായി നൽകി.

 * ഗുലാം അലി ഖതാന: ജമ്മു കശ്മീരിൽ നിന്നുള്ള നോമിനേറ്റഡ് അംഗമായ ഇദ്ദേഹം തന്റെ ഫണ്ടിന്റെ 95 ശതമാനവും (ഏകദേശം 12 കോടി രൂപ) ഉത്തർപ്രദേശിൽ എൽഇഡി വിളക്കുകൾ സ്ഥാപിക്കാനാണ് ഉപയോഗിച്ചത്. ഇദ്ദേഹമാണ് ഇത്തരത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ തുക പുറത്തേക്ക് നൽകിയ എം.പി.

 * മറ്റ് പ്രമുഖർ: ഗോവയിൽ നിന്നുള്ള സദാനന്ദ് ഷെത് തനവാഡെ, രാജസ്ഥാനിൽ നിന്നുള്ള ചുन्नीലാൽ ഗരാസിയ എന്നിവരും വലിയ തുക യുപിയിലേക്ക് നൽകി. ജാർഖണ്ഡിൽ നിന്നുള്ള ജെ.എം.എം എം.പി സർഫറാസ് അഹമ്മദ് തന്റെ ഫണ്ട് ആഗ്രയിലും പിലിഭിത്തിലും ചിലവഴിച്ചു. ഉത്തർപ്രദേശിൽ തനിക്ക് പരിചയക്കാരുള്ളതിനാലാണ് ഫണ്ട് നൽകിയതെന്നാണ് അദ്ദേഹം ഇതിന് മറുപടി നൽകിയത്.

യു.പിക്ക് ലഭിക്കുന്ന മുൻഗണന:

രാജ്യത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ എം.പിമാരുള്ള സംസ്ഥാനമായതിനാൽ ഉത്തർപ്രദേശിന് സ്വാഭാവികമായും വലിയൊരു പങ്ക് എം.പി ഫണ്ട് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ മറ്റു സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എം.പിമാർ കൂടി തങ്ങളുടെ ഫണ്ട് അങ്ങോട്ട് മാറ്റുന്നത് ഈ വ്യത്യാസം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. 2023-26 കാലയളവിൽ പൂർത്തിയായ പ്രവൃത്തികളിൽ 26 ശതമാനവും യുപിയിലാണ്. അതേസമയം ജമ്മു കശ്മീർ പോലുള്ള പ്രദേശങ്ങൾക്ക് ആകെ ഫണ്ടിന്റെ 0.6% മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്.

പി.ടി. ഉഷയെപ്പോലുള്ള നോമിനേറ്റഡ് അംഗങ്ങൾ തങ്ങൾ വളർന്നുവന്ന കേരളം പോലുള്ള സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ തന്നെ ഫണ്ട് പൂർണ്ണമായും ചിലവഴിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം വൻതോതിലുള്ള ഫണ്ട് മാറ്റങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നത്.