തൊഴിലുറപ്പിന്റെ ചരിത്രം.

ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കിയതിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഒരു റോളുമില്ലെന്നും 2003 ലെ എഐസിസി ചിന്തൻ ശിബിരിലെ തീരുമാനമാണത് എന്നൊക്കെയാണ് കോൺഗ്രസുകാർ വലിയവായിൽ പറയുന്നത്. ലവലേശം ചരിത്രബോധം  ഇല്ലാത്തതിനാലാണ് ഇങ്ങനെയൊക്കെ പറയാൻ കഴിയുന്നത്. 

2004 ലെ കോൺഗ്രസ്സ് പാർടിയുടെ പ്രകടന പത്രികയിൽ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതിയെപ്പറ്റി പറയുന്ന ഭാഗം ഉയർത്തി കാട്ടിയാണ് കോൺഗ്രസ്സുകാരുടെ ഈ ദുർബ്ബല വാദം. എന്നാൽ ആദ്യമായാണോ കോൺഗ്രസ്സ് പ്രകടന പത്രികയിൽ തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയെപ്പറ്റി പറയുന്നത്?

ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി എന്നത് എൺപതുകൾ മുതൽ കോൺഗ്രസ്സിന്റെ പ്രകടന പത്രികയിൽ പല പേരുകളിൽ വന്നു കൊണ്ടിരുന്ന വാഗ്ദാനം ആണെന്നതാണ് വസ്തുത. പലകുറി കോൺഗ്രസ്സ് ഭരിച്ചിട്ടും അതൊന്നും ഭരണതലത്തിൽ നടപ്പിലായില്ലെന്നു മാത്രം. നടപ്പിലാക്കാൻ താല്പര്യം കാട്ടിയില്ലെന്നതാണ് കൂടുതൽ ശരി.

നെഹ്‌റുവിന്റെ കാലത്ത് അറുപതുകളിൽ കോൺഗ്രസ്സ് മുന്നോട്ടു വെച്ച റൂറൽ മാൻപവർ പ്രോഗ്രാം, പിന്നീട് ഉയർത്തിക്കാണിച്ച കാഷ് സ്‌കീം ഫോർ റൂറൽ എംപ്ലോയ്‌മെന്റ് (1979), മാർജിനൽ ഫാമർ ആൻഡ് അഗ്രികൾചറൽ ലേബറർ സ്‌കീം, ഫുഡ് ഫോർ വർക്ക് പ്രോഗ്രാം, നാഷണൽ റൂറൽ എംപ്ലോയ്‌മെന്റ് പ്രോഗ്രാം (NREP, 1980), റൂറൽ ലാൻഡ്‌ലെസ്സ് എംപ്ലോയ്‌മെന്റ് ഗ്യാരണ്ടി പ്രോഗ്രാം (RLEGP, 1983) തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി പരിപാടികൾ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് ഉറപ്പു വരുത്തുന്ന പദ്ധതികളായി കോൺഗ്രസ്സിന്റെ പ്രകടന പത്രികകളിലും സർക്കാർ പരിപാടികളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇവയെല്ലാം ഒന്നുകിൽ നടപ്പിലാക്കാതെ വെറും വാഗ്ദാനം മാത്രമായി തീരുകയോ അതല്ലെങ്കിൽ ഗ്രൗണ്ട് ലെവലിൽ എഫക്റ്റീവാകാതെ പോവുകയോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു. 1989 ലാണ് NREPയും RLEGPയും മെർജു ചെയ്ത് ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ നൂറുദിനം തൊഴിൽ നൽകാനുള്ള ജവഹർ റോസ്ഗാർ യോജന വരുന്നത്. പിന്നീട് 1991ൽ കോൺഗ്രസിന്റെ പ്രധാന തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനം ഈ പദ്ധതിയുടെ വിപുലീകരിച്ച പരിപാടിയായിരുന്നു. നരസിംഹ റാവു പ്രധാനമന്ത്രിയായപ്പോൾ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കാനുള്ള വാഗ്ദാനം നൽകിയെങ്കിലും നടപ്പിലാക്കിയില്ലെന്നു മാത്രമല്ല ഗ്രാമീണ കർഷകരുടെ നട്ടെല്ലൊടിച്ച സാമ്പത്തിക പരിഷ്‌കാരങ്ങൾ രാജ്യത്ത് അരങ്ങേറിയത് ആ കാലയളവിലുമാണ്. 

ഒന്നാം യുപിഎ സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് കോൺഗ്രസ്സിന് ശൂന്യതയിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ഐഡിയ ഒന്നുമല്ല തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി. ഇടതുപക്ഷവും സിവിൽ സമൂഹ സംഘടനകളും റൈറ്റ് ടു വർക്ക് കാമ്പെയിനേഴ്സും ഏറെക്കാലമായി സമ്മർദം ചെലുത്തിപ്പോരുന്നതാണ് ഗ്രാമീണ മേഖലയിൽ നൂറുദിവസമെങ്കിലും തൊഴിലുറപ്പാക്കുന്ന ഈ ആശയം. സിവിൽ സമൂഹ സംഘടനകൾ വർഷങ്ങളായി ആവർത്തിച്ചു പോരുന്നതും കേന്ദ്ര സർക്കാരുകൾ അവഗണിച്ചു പോരുന്നതുമായ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതിയെന്ന ആശയം എല്ലാക്കാലത്തേയും പോലെ 2004ലും ഒരാചാരം പോലെ കോൺഗ്രസ്സ് തങ്ങളുടെ പ്രകടന പത്രികയിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി എന്നതാണ് വാസ്തവം. തൊഴിലവകാശം ഗ്രാമീണ ജനതയുടെ മൗലികാവകാശം ആക്കുമെന്നും ഫുഡ് ഫോർ വർക്ക് പദ്ധതി നടപ്പിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമെന്നും തങ്ങളുടെ ഇലക്ഷൻ മാനിഫെസ്റ്റോയിൽ പറഞ്ഞ സിപിഐഎമ്മിന്റെ ‘പുഷ്’ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഒന്നാം യുപിഎയുടെ കാലത്തും ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതിയെന്നത് കേവലം തെരഞ്ഞെടുപ്പ് വാഗ്ദാനമായി അവശേഷിച്ചേനെ. 

കോൺഗ്രസ്സ് പ്രകടന പത്രികകളുടെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് ഒരെത്തിനോട്ടം ആവശ്യമായി വരുന്നത് ഇതൊക്കെ കൊണ്ടാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ഭൂപരിഷ്‌കരണത്തിന്റെ ചരിത്രവും രാഷ്ട്രീയവും പറയുന്നത് കോൺഗ്രസ്സ് പാർടിയുടെ ഇരട്ടത്താപ്പിനെ കുറിച്ചു തന്നെയാണ്. അതു കൂടി പറഞ്ഞു പോയാലേ കാര്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ വ്യക്തത വരൂ. 

1947 ൽ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ച ശേഷം AICC നിയമിച്ച ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റു കമ്മിറ്റി,  വ്യക്തികൾക്ക് ഭൂമി കൈവശം വെക്കുന്നതിൽ പരിധി കൊണ്ടു വരുന്നതിൽ കോൺഗ്രസ്സ് പാർടിയുടെ നിലപാട് രൂപീകരിക്കുകയുണ്ടായി. പ്രധാനമന്ത്രി തന്നെ അധ്യക്ഷനായ പ്രസ്തുത കമ്മിറ്റിക്കൊപ്പം ജെ.സി. കുമരപ്പ അധ്യക്ഷനായ അഗ്രേറിയൻ റിഫോംസ് കമ്മിറ്റിയും സമാനമായ നിർദേശങ്ങൾ സമർപ്പിക്കുകയുണ്ടായി. ഭൂപരിഷ്കരണത്തിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടിയ മേൽപ്പറഞ്ഞ കമ്മിറ്റികളുടെ നിർദ്ദേശങ്ങളെല്ലാം വാഗ്ദാനങ്ങളായി ഉൾക്കൊള്ളിച്ച പ്രകടന പത്രികകൾ ആയിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സ് പാർടി അക്കാലത്ത് പുറത്തിറക്കിയിരുന്നത്. ഭരണ രംഗത്ത് ഈ വാഗ്ദാനങ്ങളൊന്നും തന്നെ നടപ്പിലായില്ല എന്ന് പ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. 

1952 ലെ ജനറൽ ഇലക്ഷനിൽ വിജയിച്ച കോൺഗ്രസ്സ് സർക്കാർ ഭൂപരിഷ്കരണത്തോട് പൂർണ്ണമായും മുഖം തിരിക്കുകയായിരുന്നു. 1953 ലെ AICC യുടെ ആഗ്ര സമ്മേളനത്തിൽ ഇതുസംബന്ധിച്ച് ചില ചർച്ചകൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും ഭരണരംഗത്ത് ഒരു ചലനവുമുണ്ടായില്ല. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ തെലങ്കാനയിലെ കർഷകസമരം ശക്തമായ നാൽപ്പതുകളുടെ അവസാനത്തിലും അൻപതുകളുടെ തുടക്കത്തിലും കോൺഗ്രസ്സ് ആ സമരത്തെ ഭീകരമായ രീതിയിൽ അടിച്ചമർത്താൻ ആണ് ശ്രമിച്ചത് 

സമരരംഗത്തുള്ള കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടിക്ക് വൻ ജനപിന്തുണയാണ് തെലുഗുദേശത്ത് ലഭിച്ചു പോന്നത്. സമരത്തെ അടിച്ചമർത്താനാണ് കോൺഗ്രസ്സ് ഭരണകൂടം ശ്രമിച്ചത്. ഭൂപരിഷകരണത്തിനായി നയപരമായ ഒരു തീരുമാനവുമെടുക്കാത്ത കോൺഗ്രസ്സിന് ആന്ധ്രയിൽ പിന്തുണ നഷ്ടമാവുകയായിരുന്നു. തെരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർടി ആന്ധ്ര മേഖലയിൽ നേട്ടം കൈവരിച്ചപ്പോഴാണ് കോൺഗ്രസ്സ് കാൽച്ചുവട്ടിൽ മണ്ണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ബോധവാൻമാരായത്. എന്നാൽ ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കാനായിരുന്നില്ല അപ്പോഴും കോൺഗ്രസ്സിന്റെ അജണ്ട. 

ഭൂപരിഷ്കരണം ആവശ്യപ്പെട്ടുള്ള കർഷക സമരങ്ങളെയും ചെറുത്തുനിൽപ്പുകളെയും കേവലം ഫോഴ്സിനെ ഉപയോഗിച്ചുമാത്രം  അടിച്ചമർത്തിയതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് കോൺഗ്രസ്സ് നേതൃത്വം മനസ്സിലാക്കിയതിനുശേഷമാണ് 

തെലങ്കാന കർഷകസമരത്തിന്റെ കേന്ദ്രഭൂമികയായ നൽഗോണ്ടയിലെ പൊച്ചംപള്ളിയിൽ ഭൂദാൻ പ്രസ്‌ഥാനവുമായി ആചാര്യ വിനോബ ഭാവെ അവതരിച്ചത്. 1951ൽ ആരംഭിച്ച ഭൂദാൻ മൂവ്മെന്റ് തെലങ്കാനയിൽ നിന്നുതന്നെ തുടങ്ങണമെന്ന കോൺഗ്രസ്സ് തീരുമാനം വിനോബ ഭാവെ ശിരസ്സാവഹിക്കുകയായിരുന്നു. ഭൂപരിഷ്ക്കരണമെന്ന രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നത്തെ കേവലം മോറൽ പ്രശ്നമാക്കുകയാണ് ഭൂദാൻ പ്രസ്‌ഥാനം ചെയ്തത്. ഭൂമിയുള്ളവർ ദാനം ചെയ്യുന്നതുവഴി ലഭ്യമാവുന്നത്രയും കൃഷിഭൂമി ഭൂരഹിതരായ കർഷകർക്ക് ദാനം ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു ഈ മൂവ്മെന്റിന്റെ ലക്ഷ്യം. പരിധിയിലും അധികം കൈവശം വെക്കുന്ന ഭൂമി സർക്കാർ പിടിച്ചുവാങ്ങുന്നതിന് പകരം ജന്മിമാരും ഭൂ ഉടമകളും സ്വമേധയാ ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുകയെന്നതായിരുന്നു വിനോബ ഭാവെയുടെ പദ്ധതിയിലെ രീതി. ഇങ്ങനെ സമാഹരിക്കുന്ന ഭൂമി വഴി കർഷകർക്കിടയിൽ കോൺഗ്രസ്സിനനുകൂലമായ ഓളം സൃഷ്ടിക്കുകയും ഫലത്തിൽ ഭൂപരിഷ്കരണത്തിൽ നിന്നുതന്നെ തടിതപ്പുകയുമെന്നതായിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സിന്റെ പ്ലാൻ. രാജ്യത്തെ ഭൂബന്ധത്തെ പ്രശ്നവൽക്കരിക്കാതെ ജന്മി-ഭൂഉടമാ വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഔദാര്യത്തിൽ കർഷകപ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം കാണാനായിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സ് ശ്രമിച്ചത്. ഭൂദാനമെന്ന ഗിമ്മിക്കുവഴി കിട്ടുന്ന നിക്ഷേപത്തിലായിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സിന്റെ കണ്ണ്. ഭൂദാൻ മൂവ്മെന്റ് എന്ന ക്ലാസ് കൊളാബൊറേഷൻ പ്രോജക്റ്റ് ജനപ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റുകയും അതുവഴി ഭൂപരിഷ്‌ക്കരണത്തെ ഹാൾട്ടുചെയ്യുന്നതിൽ വിജയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഭൂപരിഷകരണത്തിനായുള്ള സംഘടിത കർഷക-കർഷകത്തൊഴിലാളി സമരങ്ങളെ കോൺഗ്രസ്സ് പാർടി അട്ടിമറിച്ചതും ആ പാർടി ഭൂഉടമകളുടെയും ജന്മികളുടെയും വക്താക്കളായതും സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. 

ആഗ്രാ സമ്മേളനത്തിന് മുൻപും പിൻപുമുള്ള AICC സെഷനുകളിലും കോൺഗ്രസ്സ് പ്രകടന പത്രികകളിലും പറഞ്ഞ പുരോഗമന നയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുകയാണ് തന്റെ സർക്കാരിന്റെ മുന്നിലുള്ള അജണ്ടയെന്ന് 1957 ൽ കേരള മുഖ്യമന്ത്രിയായശേഷം സഖാവ് ഇ.എം.എസ് പറയുകയുണ്ടായി. ഭൂപരിഷ്ക്കരണം ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ എന്നത്തേയും പ്രഥമപരിഗണനാ വിഷയമായിരുന്നു. കിസാൻ സഭയൊക്കെ ആദ്യം മുതലേ ഭൂപരിഷ്കരണത്തിനുവേണ്ടി വാദിച്ചുപോന്നിരുന്നു. ഇതിന്റെ തുടർച്ചയായാണ് 57 ലെ ഇടതുസർക്കാർ കേരളത്തിൽ സമഗ്രമായ ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കിയത്. എന്നാൽ പിന്നീട് സംഭവിച്ചത് ചരിത്രമാണ്. കേരളത്തിലെ കോൺഗ്രസ്സ് പാർടി ഭൂപരിഷ്കരണത്തിനെതിരെ വിമോചന സമരമെന്ന പ്രതിലോമ സമരത്തിനു കോപ്പു കൂട്ടി. തുടർന്ന്, ഭൂപരിഷ്കരണം നടപ്പിലാക്കിയതിന് കേരള ഗവണ്മെന്റിനെ നെഹ്‌റു ഭരണകൂടം പിരിച്ചുവിടുകയായിരുന്നു. ലാൻഡ് സീലിങ്ങിനെ സംബന്ധിച്ച AICC കമ്മിറ്റിയുടെ അധ്യക്ഷനായ അതേ നെഹ്‌റുവാണ് ഭൂപരിഷ്ക്കരണത്തിനായി നിലകൊണ്ടുവെന്ന ഒറ്റ കുറ്റത്തിന് ഭരണഘടനാ വിരുദ്ധമായി കേരളത്തിലെ സർക്കാരിനെ പിരിച്ചുവിട്ടത്. 

നാൽപ്പതിലേറെ വർഷം ഭരിച്ചിട്ടും രാജ്യത്ത് ഭൂപരിഷ്ക്കരണത്തിനായുള്ള ചെറുവിരലനക്കാൻ പോലും മുതിരാതിരുന്ന പാർടിയാണ് കോൺഗ്രസ്സ്. തങ്ങളുടെ അജണ്ടയിലെ മുഖ്യ ഇനമായിട്ടു കൂടി ഭൂപരിഷ്കരണത്തെ ചവറ്റുകുട്ടയിൽ തള്ളിയവരാണവർ. ഭൂപരിഷ്ക്കരണം നടപ്പിലാക്കിയതിന് ഇഎംഎസ് സർക്കാരിനെ പിരിച്ചുവിട്ട പാർടി കൂടിയാണ് കോൺഗ്രസ്സ്. തൊഴിലുറപ്പു നിയമത്തിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിനു റോളില്ലെന്നു പറയുന്ന കോൺഗ്രസ്സുകാർ ഒരുപക്ഷെ, കേരളത്തിലെ ഭൂപരിഷകരണത്തിനു പിന്നിലും തങ്ങളാണെന്നു ഭാവിയിൽ പറഞ്ഞാലും അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടതില്ല.

AICC നയം പിൻപറ്റിയാണ് ഇഎംഎസ് സർക്കാർ ഭൂപരിഷ്‌കരണം നടപ്പിലാക്കിയതെന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അതിന്റെ ക്രെഡിറ്റെടുക്കാനും ചിലപ്പോൾ കോൺഗ്രസ്സുകാർ വരാനിടയുണ്ട്. 

ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതി സിവിൽ സമൂഹത്തിൽ നടന്ന ഒരുപാട് സമരങ്ങളുടെയും ചർച്ചകളുടെയും  സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെയും ബൈ പ്രൊഡക്ടായി ഉണ്ടായതാണ്. അത് കേവലം കോൺഗ്രസ്സ് പാർടിയുടെ പ്രകടനപത്രികയിൽ ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ കയറിക്കൂടിയതല്ല. വർഷങ്ങളോളം ഒരു ജനതയെ വഞ്ചിച്ചതിന് അവർ സമരം ചെയ്ത് നേടിയെടുത്തതാണ് തൊഴിലുറപ്പെന്ന അവകാശം. യുപിഎക്കുമേൽ നിരന്തരസമ്മർദ്ദം ചെലുത്തിക്കൊണ്ട് ദേശീയ ഗ്രാമീണ തൊഴിലുറപ്പ് പദ്ധതിയുടെ രൂപത്തിൽ ആ അവകാശം സാക്ഷാത്കരിക്കാനായത്, ഒന്നാം യുപിഎ സർക്കാരിന് മാജിക് സംഖ്യ തികക്കാനാവശ്യമായിരുന്ന അറുപത്തിനാല് ഇടത് എംപിമാരുടെ സാന്നിധ്യം വഴിയാണ്. യുപിഎ സർക്കാരിന്റെ പൊതുമിനിമം പരിപാടിയിൽ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നിർബന്ധം കാരണം ഇടംപിടിച്ച തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതി പ്രൊഡക്റ്റീവ് അല്ല എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവഗണിക്കാനായിരുന്നു കോൺഗ്രസ്സ് താല്പര്യം കാട്ടിയത്. അതിശക്തമായ പ്രതിഷേധവും സമ്മർദ്ദവുമാണ് ഇടതുപക്ഷം ഇതിനെതിരെ നടത്തിയത്.

യുപിഎ-ഇടതു ഏകോപന സമിതിയിൽ പ്രകാശ് കാരാട്ട് പിന്തുണ പിൻവലിക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതുകൊണ്ടു മാത്രം മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഒന്നാം യുപിഎ സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കിയതാണ് തൊഴിലുറപ്പു പദ്ധതിയെന്ന് ചുരുക്കം. ഇടതുപക്ഷത്തെ തമസ്ക്കരിച്ചുകൊണ്ട് തൊഴിലുറപ്പിന്റെ പേറ്റന്റെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന കോൺഗ്രസ്സുകാർ ചരിത്രവിരുദ്ധത കാട്ടുകയാണെന്നതിൽ സംശയമില്ല.

#credits 

V D Satheesan Rahul Gandhi Ramesh Chennithala K.C. Venugopal K Sudhakaran Indian National Congress

Minorities have been underrepresented in Bengal Assembly

Despite its reputation as a progressive State, women and Muslims have sparsely held power in West Bengal

Sabir Ahamed 

 

Ashin Chakraborty

The election in West Bengal is approaching fast, amid an ocean of uncertainty over who will ultimately be able to cast their votes. In its final list, the Election Commission (EC) has placed nearly 60 lakh citizens under adjudication. While a supplementary list has been published, the fate of 27 lakh voters remains uncertain. The entire SIR exercise has created mayhem both in the administration and among citizens, and has pushed the issue of human development and social justice to the margins.

As most political parties have announced their candidates, it is worthwhile to assess their social group and gender composition. These candidate lists offer an important lens to assess the extent of commitment towards India’s pluralistic social fabric. However, what about the present composition of the State’s legislature? By conducting a critical assessment of the composition of the 17th West Bengal Legislative Assembly, one aims to evaluate the representation of various social groups in the State’s highest policymaking body. As State governments bear the bulk of the responsibility for designing, adjusting and implementing welfare policies effectively, the composition of the Assembly is crucial. Having representatives from various social groups ensures that policy priorities address the needs of everyone in society.

The politics of presence

Anne Phillips’ theory of the politics of presence makes the case for inclusive institutions in order to fight against unfair exclusion. Representation is more than a symbol; it decides whose voices are heard in decision-making. It has been largely known that the representation of MLAs have been skewed towards the upper castes and males for a few years now. But the Sabar Institute’s report, “Diversity and Representation in the Seventeenth West Bengal Legislative Assembly: An Analysis of Gender and Social Group Presence” shows that the gaps are even more significant inside the committees of the State’s Legislative Assembly. These committees are spaces where policies are discussed and consequential decisions are made. It is only fair that all voices find an equal footing to ensure that such decisions are fair and equitable.

The 2011 Census (despite being 15 years too dated) shows that Muslims make up almost 27% of West Bengal’s population. However, their voices are mostly missing from places where policies are made. The study empirically documents this “conspicuous absence” in critical decision-making areas, despite their considerable electoral importance under successive regimes of both the Left Front and the Trinamool Congress. Muslims are still not well represented, both as MLAs and as heads of important committees (Chart 1).

The 17th West Bengal Legislative Assembly reveals significant gaps in representation with respect to the State’s demographic composition. Muslims hold only 14.8% of unique committee positions. This share drops even more to 14.4% when you take out the Standing Committee on Minority Affairs, which has most of its members from minority communities for obvious reasons.

In West Bengal politics, this pattern of not having enough representation has been going on for decades. In 2011, 20.4% of MLAs were Muslim, but by 2021, that number had dropped to 14.7%, a difference of more than 12 percentage points with their population share.

Equitable representation

The West Bengal legislature better represents Scheduled Castes (SCs) and Scheduled Tribes (STs). Their representation in the State Assembly is now about the same as or even greater than their share of the population. In 2021, SC and ST MLAs accounted for 34.2% of the Assembly, which is more than the 29.3% of the population they represent (Chart 2).

However, the representation of social groups among the Chairpersons of the committees has been skewed. While Muslims hold 18.4% of committee chairperson roles, there are currently no ST chairpersons. The Standing Committee on School Education has zero Muslim representation (Chart 3).

Although the importance of women in West Bengal politics has significantly increased in recent years, this has not translated into meaningful participation in heavyweight committees where critical policy decisions are discussed. There are a lot of committees in the government, such as the ones on Finance and Planning, Higher Education, and School Education, which do not have any women. In 2021, the difference between women’s population share and number of women in the Assembly was 36 percentage points (Chart 4).

People think that the State of West Bengal is more progressive and hence more fair and inclusive than other States. But the truth is that a small group of people still have all the power to make decisions. To make a society abide by the idea of justice, we need to make sure that everyone’s voice is being heard, especially people who have been left out for a long time.

The Assembly elections that are coming up in 2026 could have been a chance to fix these problems but when one looks at the lists of candidates from all the major parties, one can see that, in all likelihood, this will remain a distant dream.

Sabir Ahamed is Programme Director at Amartya Sen Research Centre, Pratichi, and also at the affiliated Sabar Institute. Ashin Chakraborty is with the Sabar Institute.

data point

Check this out: Minorities have been underrepresented in Bengal Assembly

https://epaper.thehindu.com/ccidist-ws/th/th_delhi/issues/181388/OPS/GNFFSJD5B.1+GCGFSM1HO.1.html?rev=2026-04-21T01%3A06%3A53%2B05%3A30

Lessons from Hungary’s vote and Orbán’s defeat©Kavita Krishnan

Lessons from Hungary’s vote and Orbán’s defeat

Kavita Krishnan

Feminist activist

and writer whose forthcoming book

is ‘The Global De-Democratisation Project: Script,

Actors, Enablers’

Hungarian voters have swept their far-right strongman Viktor Orbán out of office, ending his 16-year run as Prime Minister and electoral autocrat. Here are six lessons the world can take from them.

First, an illiberal democracy can be ousted in elections. Mr. Orbán prepared the model for what he called ‘illiberal democracy’ (or electoral autocracy), emulated by many others including Donald Trump and Narendra Modi. Such regimes create an impression of the Great Leader’s unstoppable popularity and electoral invincibility — or what we may call the ‘aayega to Orbán hi’ effect. This produces apathy: voting is either a display of fealty, or an exercise in futility.

Hungarians have shattered that illusion, and India must take note.

Democratic resilience affirmed

Second, obituaries to modern universal democracy are premature. Realist experts, as well as illiberal leaders and ideologues, tell us that democracy has no universal validity, it is elitist and unpopular with the majority, even in the West, as proved by popular mandates for Brexit, Mr. Trump, Mr. Orbán,and Mr. Modi, and the stability of the Chinese and Russian regimes.

Péter Magyar, who defeated Mr. Orban, is probably as bad on LGBTQIA+ rights as Mr. Orbán and worse on immigration. But the election is not about him. It is about Hungarians affirming, for all of us, that a majority can vote against majoritarianism; that regime change against tyrants is an irrepressible human urge.

Third, a mandate for Ukraine. What is self-evident in Europe might be less so in India; Ukraine won the Hungarian election.

On winning the 2022 elections, Mr. Orbán claimed to have ‘overpowered’ not only his immediate rivals but also Ukrainian President Volodymyr Zelenskyy. Going by his party’s 2026 campaign billboards, a visitor could be forgiven for assuming that Mr. Orbán’s rival was Mr. Zelenskyy, not Mr. Magyar. Mr. Orbán asked Hungarian voters, ‘Who should form government: Zelenskyy or me?’

He blamed Hungary’s economic crisis on European Union (EU) aid to Ukraine — a pretext for a ‘peace plan’ that was a wishlist by Russian President Vladimir Putin. It is telling that Hungarian voters rebuffed this notion, despite it being legitimised by some geopolitical and economic pundits.

Instead, Hungarians blamed the wrecked economy on Mr. Orbán’s corrupt cronyism that was inseparable from his position as Mr. Putin’s Praetor in Europe. He used Russian oil profits to bankroll ‘Europe’s richest far-right think tank’, which funnelled funds to parties such as Reform UK.

United States Vice-President J.D. Vance boasts that cutting off aid to Ukraine is ‘one of the proudest’ achievements of the Trump administration. To him, as to much of Europe’s far-right, a Russian victory over Ukraine would be a victory for what Mr. Vance, in his electoral endorsement of Mr. Orbán, called the ‘defence of Western/Christian civilisation and values’.

Like Mr. Trump and Mr. Putin, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu too endorsed Mr. Orbán because he supports the project of folding Europe into a Russia-led Christian white-supremacist Eurasia, away from the ‘evil, globalist’ European Union.

Some of the accusations made

Fourth, regime change accusations are confessions. Mr. Vance accused the EU of “one of the worst examples of foreign election interference”. Mr. Orbán accused Ukraine of funding the opposition party Tisza, just as he has blamed Pride march protests on ‘regime change’ and ‘colonial’ interference by the EU. As is so often the case, the shrillest accusations are often confessions. Not only were Mr. Netanyahu, Mr. Trump and Mr. Vance star campaigners for Mr. Orbán, but he also invited Russian intelligence operatives and experts in online disinformation to run large-scale fake news campaigns. The Russian embassy itself stands accused of running a pro-Orbán influence operation.

Fifth, Mr. Orbán lost power, Chinese President Xi Jinping lost a friend. Mr. Xi personally called Mr. Orbán a friend. In 2024, when he visited Hungary, the police cracked down on Tibetans to prevent any protests. This friendship was not just pragmatic, it was ideological. The founder of a leading media platform in China, Eric Xun Li, writes in an international left-wing journal that while Mr. Trump’s MAGA movement sees China as a rival, it shares China’s view of Ukraine, Europe, and universalist democracy, as do Mr. Putin and Mr. Orbán. He enthuses, “Hungary stands out as the most pro-China government in Europe”, and is also “the country most closely aligned with Russia”.

Mr. Xi has extolled the ‘win-win cooperation’ and ‘all-weather’ partnership between Hungary and China. But Hungarians noticed that the Belt and Road Initiative projects were ‘win-win’ for Mr. Orbán’s childhood friend and Hungary’s richest businessman, Lőrinc Mészáros, and ‘lose-lose’ for Hungary’s economy.

Despite fierce protests by Hungarian students, the Orbán regime went ahead with a project backed personally by Mr. Xi: a campus of Shanghai’s Fudan University in Hungary. Pre-tax construction costs for this campus were “estimated at $1.8 billion, more than the Hungarian government spent on its entire higher-education system in 2019”.

Sustain the momentum

Sixth, it is time to discard the ‘West vs rest’ world map. We are accustomed and thus attached to a West versus rest map of the world. But there is no room on that map for Hungary, which was the battleground to decide if Europe should be a de-democratised outpost for Mr. Trump, Mr. Netanyahu, Mr. Putin and Mr. Xi. Mr. Orbán was the sole European leader with the distinction of flouting International Criminal Court arrest warrants for both Mr. Netanyahu and Mr. Putin on genocide charges.

Hungarians defeated not just a national tyrant but also an illiberal international alliance. One hopes that pro-democracy people of the world will unite to do the same.

Hungarians have defeated a national autocrat and challenged a broader illiberal international alliance

Minorities have been underrepresented in Bengal Assembly

Despite its reputation as a progressive State, women and Muslims have sparsely held power in West Bengal

Sabir Ahamed 

 

Ashin Chakraborty

The election in West Bengal is approaching fast, amid an ocean of uncertainty over who will ultimately be able to cast their votes. In its final list, the Election Commission (EC) has placed nearly 60 lakh citizens under adjudication. While a supplementary list has been published, the fate of 27 lakh voters remains uncertain. The entire SIR exercise has created mayhem both in the administration and among citizens, and has pushed the issue of human development and social justice to the margins.

As most political parties have announced their candidates, it is worthwhile to assess their social group and gender composition. These candidate lists offer an important lens to assess the extent of commitment towards India’s pluralistic social fabric. However, what about the present composition of the State’s legislature? By conducting a critical assessment of the composition of the 17th West Bengal Legislative Assembly, one aims to evaluate the representation of various social groups in the State’s highest policymaking body. As State governments bear the bulk of the responsibility for designing, adjusting and implementing welfare policies effectively, the composition of the Assembly is crucial. Having representatives from various social groups ensures that policy priorities address the needs of everyone in society.

The politics of presence

Anne Phillips’ theory of the politics of presence makes the case for inclusive institutions in order to fight against unfair exclusion. Representation is more than a symbol; it decides whose voices are heard in decision-making. It has been largely known that the representation of MLAs have been skewed towards the upper castes and males for a few years now. But the Sabar Institute’s report, “Diversity and Representation in the Seventeenth West Bengal Legislative Assembly: An Analysis of Gender and Social Group Presence” shows that the gaps are even more significant inside the committees of the State’s Legislative Assembly. These committees are spaces where policies are discussed and consequential decisions are made. It is only fair that all voices find an equal footing to ensure that such decisions are fair and equitable.

The 2011 Census (despite being 15 years too dated) shows that Muslims make up almost 27% of West Bengal’s population. However, their voices are mostly missing from places where policies are made. The study empirically documents this “conspicuous absence” in critical decision-making areas, despite their considerable electoral importance under successive regimes of both the Left Front and the Trinamool Congress. Muslims are still not well represented, both as MLAs and as heads of important committees (Chart 1).

The 17th West Bengal Legislative Assembly reveals significant gaps in representation with respect to the State’s demographic composition. Muslims hold only 14.8% of unique committee positions. This share drops even more to 14.4% when you take out the Standing Committee on Minority Affairs, which has most of its members from minority communities for obvious reasons.

In West Bengal politics, this pattern of not having enough representation has been going on for decades. In 2011, 20.4% of MLAs were Muslim, but by 2021, that number had dropped to 14.7%, a difference of more than 12 percentage points with their population share.

Equitable representation

The West Bengal legislature better represents Scheduled Castes (SCs) and Scheduled Tribes (STs). Their representation in the State Assembly is now about the same as or even greater than their share of the population. In 2021, SC and ST MLAs accounted for 34.2% of the Assembly, which is more than the 29.3% of the population they represent (Chart 2).

However, the representation of social groups among the Chairpersons of the committees has been skewed. While Muslims hold 18.4% of committee chairperson roles, there are currently no ST chairpersons. The Standing Committee on School Education has zero Muslim representation (Chart 3).

Although the importance of women in West Bengal politics has significantly increased in recent years, this has not translated into meaningful participation in heavyweight committees where critical policy decisions are discussed. There are a lot of committees in the government, such as the ones on Finance and Planning, Higher Education, and School Education, which do not have any women. In 2021, the difference between women’s population share and number of women in the Assembly was 36 percentage points (Chart 4).

People think that the State of West Bengal is more progressive and hence more fair and inclusive than other States. But the truth is that a small group of people still have all the power to make decisions. To make a society abide by the idea of justice, we need to make sure that everyone’s voice is being heard, especially people who have been left out for a long time.

The Assembly elections that are coming up in 2026 could have been a chance to fix these problems but when one looks at the lists of candidates from all the major parties, one can see that, in all likelihood, this will remain a distant dream.

Sabir Ahamed is Programme Director at Amartya Sen Research Centre, Pratichi, and also at the affiliated Sabar Institute. Ashin Chakraborty is with the Sabar Institute.

data point

Differentiating welfare and developmentM. Suresh Babu

Differentiating welfare and development

M. Suresh Babu

Director, Madras Institute of Development Studies. The views expressed are personal

In contemporary democratic politics, development has emerged as a central electoral promise, often framed as a politically resonant goal that transcends ideological divides. Political actors deploy the language of development to signal commitments to economic growth, infrastructure expansion, employment generation, and improved public services, thereby appealing to a broad spectrum of voters. In India, development- oriented campaigns have increasingly emphasised visible and tangible outcomes such as infrastructure, roads, housing etc. However, the political assurance of development can obscure distributional concerns, mask inequalities, or reduce complex socio-economic challenges to simplified slogans. Political parties’ claims of delivering development are ridden with confusion between welfare and development and the pace with which development manifests.

Complementary but different

The confusion between welfare and development arises from their frequent overlap in political and policy discourse. Welfare typically refers to immediate, redistributive interventions aimed at alleviating poverty, reducing vulnerability, and ensuring basic needs such as food security, income support, and access to essential services. Development, in contrast, denotes a broader, long-term process of structural transformation involving sustained economic growth, productivity enhancement, and expansion of human capabilities. However, in practice, the boundaries between the two often blur. This conflation is evident in the Indian context, where large-scale social protection programmes coexist with ambitions of rapid economic growth. The persistence of confusion lies in the differing time horizons and objectives: welfare is often short-term and consumption-oriented, while development is long-term and production-oriented. A more coherent approach requires recognising welfare and development as complementary rather than interchangeable.

Tensions persist between welfare provisioning and development objectives, particularly in the context of fiscal constraints and concerns about efficiency. Excessive redistribution may distort incentives and crowd out productive investment. The design and quality of welfare programmes are critical determinants of their developmental impact, as poorly designed interventions may lead to leakages, exclusion errors, and limited effectiveness.

Political claims of delivering development often refer to short-term visible outcomes. Development is best understood as an incremental and long-term process rather than a series of discrete, short-term achievements. It involves the gradual transformation of economic structures, institutional capacities, and social outcomes over extended periods, often spanning decades. Unlike episodic policy successes or visible infrastructure projects, development unfolds through cumulative improvements in productivity, human capital, technological adoption, and governance systems. Scholars have emphasised the role of institutions in shaping this evolutionary trajectory, highlighting that sustainable development depends on the slow consolidation of rules, norms, and state capacity. Similarly, the capability approach associated with Amartya Sen underscores that expanding human freedoms — through education, health, and social inclusion —is a gradual process requiring sustained public investment and policy continuity. This perspective cautions against viewing development through the lens of immediate outcomes or electoral cycles, and instead frames it as a continuous, path-dependent process where incremental gains, if consistently reinforced, lead to substantive and durable transformations. The notion of “quick development” as promised by political parties reflects a persistent fallacy in policy and political discourse, rooted in the expectation that complex transformations can be achieved within short time frames.

Dangers of welfare populism

Public goods such as quality schooling, public health systems, infrastructure, and rule of law are generally more conducive to long-term development than welfare populism. They raise productivity and generate broad, economy-wide benefits over time. Because they are non-excludable and produce strong positive externalities, their impact tends to be durable, cumulative, and inclusive. In contrast, populist ‘development welfarism’ such as politically motivated transfers which include free electricity, loan waivers, or cash handouts prioritise immediate consumption gains and electoral appeal. While these measures can provide short-term relief, they often do not expand productive capacity. Importantly when overused, they can strain public finances and crowd out investment in public goods. However, well-designed welfare schemes such as nutrition support, employment guarantees, or basic income floors can enhance human capabilities, reduce vulnerability, and even improve productivity. The problem is not welfare per se, but populist and fiscally unsustainable welfare that substitutes for, rather than complements, development.

Conflating populist welfare promises and long-term development goals poses significant risks as it prioritises short-term political gains over long-term economic capacity. The challenge for policymakers lies in designing welfare systems that are fiscally sustainable, institutionally robust, and aligned with long-term objectives. It is time that election manifestos acknowledge this and embark on refinements.

Conflating populist welfare promises and long-term development goals poses significant risks as it prioritises short-term political gains over long-term economic capacity

യുഡിഎഫ് ഭരണം 'ഇരുണ്ട കാലം' ഓർമ്മ പുതുക്കൽ പഴയകാല പത്ര താളുകളിലൂടെ

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#ആനവണ്ടികൾ കട്ടപ്പുറത്ത്

#പൂട്ടലിന്റെ വക്കിൽ കെഎസ്ആർടിസി

#മാസം 124 കോടിയോളം രൂപ നഷ്ടം

#കെഎസ്ആർടിസി തനിയേ നിന്നുപോകും -വകുപ്പ് മന്ത്രി

തിരുവനന്തപുരം . കെടുകാര്യസ്ഥതയും ധൂർത്തും നടത്തിപ്പിലെ പാളിച്ചകളും കൊണ്ട് ഏതു നി മിഷവും പൂട്ടിപ്പോകാവുന്ന അവസ്ഥയിലാണ് പാവപ്പെട്ടവരുടെ യാത്രാമാർഗ്ഗമായ കെഎസ്ആർ ടിസി. അതിരൂക്ഷമായ പ്രതിസന്ധിയിലേക്കാണ് അനുദിനം കോർപറേഷൻ കൂപ്പുകുത്തി ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഒരുമാസം 124 കോടിയോളം രൂപ നഷ്ടത്തിലാണ് കോർപറേഷന്റെ പ്രവർത്തനം. ഇന്നത്തെ നിലയ്ക്ക് കെഎസ്ആർടി സി മുന്നോട്ടു പോകാൻ ബുദ്ധി മുട്ടാണെന്നും ഈ നിലയ്ക്കു പോയാൽ കെഎസ്ആർടിസി തനിയെ നിന്നു പോകുമെന്നും അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് പ്രതിസന്ധിയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളവും വിരമിച്ചവർക്ക് പെൻഷനും നൽകാൻ കഴിയാതെ നട്ടംതിരിയുകയാണ് കോർപറേഷൻ. വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കായി 1400 കോടിയോളം രൂപയാണ് കൊടുത്തു തീർക്കാനുള്ളത്. കെടിഡി എഫ്സിക്കു മാത്രം 1370 കോടി രൂപ നൽകാനുണ്ട്. കഴിഞ്ഞ മാസം 34 കോടിയും ഈ മാസം 50 കോടിയും കടമെടുത്താണ് ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളം നൽകിയത്. കോർപറേഷനെ സഹായിക്കാൻ ബസ് ചാർജ് വർധിപ്പിച്ചെങ്കിലും കോർപറേഷന്റെ അധികച്ചെലവ് ആ വരുമാനവും ഇല്ലാതാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

#ഒരു നിലയ്ക്കും മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിതി

90 കോടിയോളം മാസന്തോറും നഷ്ട‌ം കെഎസ്ആർടിസിക്കുണ്ട്. ഒരു നിലയിലും മുന്നോട്ടു പോകാൻ കഴിയാത്ത സ്ഥിതിയാണ്. ഇതിനെന്തെങ്കിലും പ്രതിവിധി കണ്ടില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ നിയമസഭയിൽ തന്നെ പറയും, ഈ കെഎസ്ആർടിസി എന്നത് തനിയേ നിന്നേക്കുമെന്ന്. അത് യഥാർഥത്തിൽ സംഭവിക്കാൻ പോവുകയാണ്.

-ഗതാഗതവകുപ്പ് മന്ത്രി

2014 ജൂൺ 5

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#കുട്ടികൾ എവിടെപ്പോയി പഠിക്കും?

#40 ശതമാനം സ്കൂ‌കൂളുകളും അടച്ചുപൂട്ടൽ ഭീഷണിയിൽ

തിരുവനന്തപുരം • സംസ്ഥാനത്തെ പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർഥികളുടെ ആശ്രയമായ പൊതു വിദ്യാലയങ്ങളിൽ 40 ശതമാനത്തോളം അടച്ചു പൂട്ടൽ ഭീഷണിയിൽ. ആദായകരമല്ലാത്ത പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ എണ്ണം 5137 ആയി ഉയർന്നു. ഈ സർക്കാർ വന്നശേഷം 1201 സ്‌കൂളുകളാണ് ഈ പട്ടികയിലേക്ക് പുതുതായി വന്നത്. മൂന്നു വർഷത്തിനിടെ അഞ്ഞൂറോളം അൺഎയ്‌ഡഡ് സിബിഎസ്ഇ സ്കൂളുകൾക്കും സംസ്ഥാന സിലബസ് പിന്തുടരുന്ന 2500-ഓളം അൺഎയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂളുകൾക്കും അംഗീകാരം നൽകിയതോടെയാണ് ഇത്രയേറെ പൊതുവിദ്യാലയങ്ങൾ നഷ്ട‌പ്പട്ടികയിൽ ഇടംപിടിച്ചത്. ഇത്രയേറെ സ്കൂ‌ളുകൾക്ക് അംഗീകാരം നൽകിയത് പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പു തന്നെ പ്രതിസന്ധിയിലാക്കിയെന്ന് ആക്ഷേപമുയരുന്നുണ്ട്.

നഷ്ടത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സ്കൂ‌ളുകളുടെ എണ്ണം കുറച്ചുകൊണ്ടു വരുന്നതിന് കഴിഞ്ഞ സർക്കാർ കൊണ്ടുവന്ന നടപടികളെല്ലാം അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടത് സംസ്ഥാനത്തെ പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ രംഗം അടിമുടി പ്രതിസന്ധിയിലാക്കി. പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളുടെ നിലവാരം ഉയർത്തി വിദ്യാർഥികളെ ആകർഷിക്കുന്നതിനുള്ള കഴിഞ്ഞ സർക്കാരിന്റെ ഇടപെടലുകൾ സംസ്ഥാനത്തെ വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്താകെ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. മുൻ സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്ത് 3936 സ്‌കൂളുകൾ മാത്രമായിരുന്നു നഷ്ടപ്പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. അതാണിപ്പോൾ 5137 ആയി ഉയർന്നത്. 12,644 പൊതുവിദ്യാലയങ്ങളാണ് സംസ്ഥാനത്തുള്ളത്. ഇതിൽ 2413 സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളും 2724 എയ്‌ഡഡ് സ്‌കൂളുകളും ലാഭകരമല്ലെന്നാണ് പൊതുവിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പിന്റെ കണക്ക്. ദൂരപരിധി പാലിക്കാതെ സർക്കാർ വിദ്യാലയങ്ങളുടെ തൊട്ടടുത്തു തന്നെ അൺ എയ്‌ഡഡ് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് അനുമതി നൽകിയതും അവയ്‌ക്കെല്ലാം അംഗീകാരം നൽകിയതും പൊതു വിദ്യാലയങ്ങൾക്ക് തിരിച്ചടിയായി.

കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെയോ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെയോ അനുമതിയില്ലാതെ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കരുതെന്നാണ് ചട്ടം. ഒരു ഡിവിഷനിൽ ശരാശരി 25- ൽതാഴെ കുട്ടികളുള്ള വിദ്യാലയങ്ങളെയാണ് അനാദായകരം എന്നതു കൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത്.

2014 31 

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

#കൊല്ലം പാതി കഴിഞ്ഞു

#പരീക്ഷയെഴുതിയത് പാഠപുസ്തകമില്ലാതെ

കോഴിക്കോട് . പരീക്ഷയെക്കാൾ വലിയൊരു പരീക്ഷണമാണ് സംസ്ഥാനത്തെ വിദ്യാർഥികൾക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്. പാഠപുസ്തകം കാണാൻ പോലും കിട്ടാതെയാണ് വിദ്യാർഥികളിൽ ഏറെപ്പേരും അർധവാർഷിക പരീക്ഷയെഴുതിയത്. അധ്യയനവർഷം തീരാൻ മൂന്നു മാസം മാത്രം ശേഷിക്കെ, പുതിയതായി വന്നതും അല്ലാത്തതുമായ പാഠപുസ്തകളിൽ  ഏറെയും പല സ്കൂളുകളിലും എത്തിയിട്ടില്ല.

കാസർകോട്, പാലക്കാട്, പത്തനംതിട്ട, ഇടുക്കി ജില്ലകളിൽ മാത്രമാണ് ഒന്നാംപാദ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വിതരണം പൂർത്തിയാക്കിയത്. ഒക്ടോബർ 31-നകം പഠിപ്പിച്ചു തീർക്കേണ്ടതാണ് ഈ പുസ്തകങ്ങൾ. നവംബർ മുതൽ പഠിപ്പിച്ചു തുടങ്ങേണ്ട രണ്ടാം പാദ പാഠപുസ്തകങ്ങളുടെ വിതരണം തുടങ്ങിയിട്ടു പോലുമില്ല. ആവശ്യമായ പു സ്തകങ്ങൾ എത്രയെന്നറിയിക്കാൻ എഇഒ ഓഫീസുകളോട് നിർദേശിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അധികൃതർ പറയുമ്പോഴും, പല വിദ്യാഭ്യാസ ജില്ലാ ഓഫീസുകൾക്കും എത്ര പുസ്തകം വേണമെന്ന കാര്യത്തിൽ പോലും വ്യക്തതയില്ല.

ടെക്സ്റ്റ് ബുക്ക് ഡിപ്പോകളെ ഒഴിവാക്കി അച്ചടികേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് തപാൽ വഴിയാണ് പുസ്തകം വിതരണത്തിന് എത്തിക്കുന്നത്. സ്വകാര്യ ഏജൻസിയെ വിതരണം ഏൽപ്പിച്ചതാണ് പാഠപുസ്തക വിതരണം താളംതെറ്റാൻ കാരണം. വിദ്യാർഥികൾ മാത്രമല്ല, അധ്യാപകരും പുസ്തകം കിട്ടാതെ വെട്ടിലായിട്ടുണ്ട്.

കളറായതുകൊണ്ട് വൈകി -മന്ത്രി

പാഠപുസ്തകങ്ങൾ കളറിൽ അച്ചടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതു കൊണ്ടാണ് പുസ്തക വിതരണം വൈകിയത്. ഇത്രയേറെ പുസ്തകങ്ങൾ കളറിൽ അച്ചടിക്കാനുള്ള സംവിധാനം കാക്കനാട്ടെ കെബിപിഎസിനില്ല. അടുത്ത വർഷത്തെ പുസ്തകങ്ങൾ നേരത്തേതന്നെ അച്ചടിച്ച് വിതരണം ചെയ്യും.

2014 ഡിസംബർ 19

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

കേരളം ഇനി ഇരുട്ടിൽ

6303

ഇന്നുമുതൽ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ്

രാവിലെയും വൈകിട്ടും അരമണിക്കൂർ വീതം വൈദ്യുതി മുടങ്ങും

വ്യവസായത്തിന് 25 ശതമാനം പവർകട്ട്

തിരുവനന്തപുരം • 

ജനജീവിതം കൂടുതൽ ദുസ്സഹമാക്കിക്കൊണ്ട് സംസ്ഥാനത്ത് ഒരു മണിക്കൂർ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് മന്ത്രിസഭ പ്രഖ്യാപിച്ചു. രാവിലെയും വൈകിട്ടും അരമണിക്കൂർ വീതമാണ് നിയന്ത്രണം. രാവിലെ ആറുമുതൽ ഒമ്പതുവരെയും വൈകിട്ട് ആറു മുതൽ പത്തു വരെയുമാണ് നിയന്ത്രണം വരിക. വീടുകളിൽ മാസ ഉപഭോഗം 200 യൂണിറ്റായി നിയന്ത്രിക്കാനും അതിനു മുകളിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നവരിൽ നിന്ന് യൂണിറ്റിന് യഥാർഥവില ഈടാക്കാനും വൈദ്യുതിബോർഡ് നീക്കം ആരംഭിച്ചതോടെ ജന ജീവിതം കൂടുതൽ ഇരുട്ടിലാകുമെന്ന് ഉറപ്പായി. ഇതിന് വൈദ്യുതി റെഗുലേറ്ററി കമ്മിഷന്റെ അനുമതി ആവശ്യമാണ്.

സംസ്ഥാനത്ത് ദിവസങ്ങളായി അപ്രഖ്യാപിത ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് നിലവിലുണ്ട്. ഇത് നില നിൽക്കെയാണ് ഇപ്പോൾ മന്ത്രിസഭ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടുള്ള പ്രഖ്യാപനം വന്നത്. ഇതല്ലാതെ മറ്റു മാർഗമില്ലെന്നാണ് സർക്കാർ നിലപാട്. കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ വൈദ്യുതി കിട്ടുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ഇല്ലാത്തതിനാൽ, തുലാവർഷം ശക്തമായി ലഭിച്ചാലേ ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് ഒഴിവാക്കുന്ന കാര്യം ആലോചിക്കാനാവൂ എന്ന നിലയിലാണ്.

സാധാരണ വൈദ്യതി റെഗുലേറ്ററി കമ്മീഷന്റെ അനുവാദത്തോടെയാണ് ലോഡ് ഷെഡ്ഡിങ് പ്രഖ്യാപിക്കുക. എന്നാൽ, ഇത്തവണ, വൈദ്യുതി ബോർഡിന്റെ ശുപാർശ അനുസരിച്ച് മന്ത്രിസഭ പ്രഖ്യാപിക്കുകയായിരുന്നു. വ്യവസായ - വാണിജ്യ ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് 25 ശതമാനമാണ് പവർകട്ട്. ഇത് ഈ മേഖലകൾക്ക് കനത്ത തിരിച്ചടി ആകുമെന്നുറപ്പാണ്.

അധിക ഉപയോഗത്തിന് ഗാർഹിക ഉപഭോക്താക്കളും മറ്റുള്ളവരും യൂണിറ്റിന് യഥാർഥ വില നൽകണമെന്നാണ് ബോർഡ് നിലപാട്.

2012 സെപ്റ്റംബർ 27

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ഓണത്തിനും ക്ഷേമമില്ല

പെൻഷനുകൾ മുടങ്ങിയിട്ട് 18 മാസം

മുടങ്ങിയത് 2014 നവംബർ മുതലുള്ള പെൻഷനുകൾ

തിരുവനന്തപുരം സംസ്ഥാനത്ത് വിവിധ ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ മുടങ്ങി. 18 മാസത്തെ പെൻഷനുകൾ കുടിശ്ശികയാണ്. 2014 നവംബർ മുതൽ 2016 മെയ് മാസം വരെ യുള്ള സാമുഹ്യ ക്ഷേമ പെൻഷൻ തുകകളാണ് മുടങ്ങിയത്. ഇതോടെ വയോധികരും കർഷകത്തൊഴിലാളികളു മടക്കം 25 ലക്ഷത്തോളം ജനങ്ങൾ വറുതിയിലായി.

സാമൂഹികനീതി വകുപ്പാണ് ക്ഷേമ പെൻഷനുകൾ നടപ്പാക്കുന്നത്. തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളാണ് വിതരണ ഏജൻസി. പെൻഷന് അർഹതയുള്ളവരുടെ പട്ടിക തദ്ദേശസ്ഥാപനങ്ങൾ നൽകിയെങ്കിലും സർക്കാർ തുക അനുവദിച്ചിട്ടില്ല.

ഗ്രാമപഞ്ചായത്തുകളിൽ 21,94,638 പേരും നഗരസഭകളിൽ 2,11,385 പേരും കോർപ്പറേഷനുകളിൽ 1,37,244 പേരുമാണ് ക്ഷേമപെൻഷൻ വാങ്ങുന്നത്. കർഷക തൊഴിലാളി, വാർധക്യകാല പെൻഷനുകൾ പ്രതിമാസം 600 രൂപയാണ് നൽകുന്നത്. വിധവകൾ, വികലാംഗർ, 50 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ അവിവാഹിതരായ വനിതകൾ എന്നിവർക്ക് 800 രൂപ വീതവും. ഇതനുസരിച്ച് ഒരുമാസം 1,91,96,72,000 രൂപ പെൻഷൻ ഇനത്തിൽ മാത്രം തുക ആവശ്യമുണ്ട്. കർഷക തൊഴിലാളി പെൻഷന് 5,10,547 പേരും വാർധക്യകാല പെൻഷന് 6,92,825 പേരും അർഹരാണ്.

കേരളത്തിൽ 1980ലെ സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്താണ് 60 വയസ്സു കഴിഞ്ഞ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾക്ക് പ്രതിമാസം 45 രൂപ നിരക്കിൽ പെൻഷൻ നൽകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. പിന്നീട് വന്ന സർക്കാരുകൾ പടിപടിയായി തുക വർദ്ധിപ്പിച്ചാണ് 600 രൂപയിലേക്ക് എത്തിയത്.

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ഖജനാവ് കാലി; നിത്യച്ചെലവിന് കൈനീട്ടണം

സാമ്പത്തിക വർഷത്തിൻ്റെ അവസാനദിനം ട്രഷറി കാലി

തിരുവനന്തപുരം .ഖജനാവ് കാലിയായതോടെ, നിത്യചെലവിന് കൈനീട്ടേണ്ട ഗതികേടിലാണ് സംസ്ഥാന സർക്കാർ. ചെലവുകൾക്ക് കർശനനിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അതൊന്നും ഖജനാവിനെ കാത്തില്ല. സാമ്പത്തിക വർഷത്തിന്റെ അവസാനനാളിൽ ദൈനംദിന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കു പോലും പണമില്ലാത്ത നിലയിലാണ് സംസ്ഥാനം.

ഇന്ധനമടിക്കാൻ വകയില്ലാതെ പോലീസ് വാഹനങ്ങൾ പെരുവഴിയിലായി. സർക്കാർ ജീവനക്കാർക്ക് ശമ്പളം നൽകാൻ വേറെ വഴിതേടേണ്ട അവസ്ഥയിലാണ് സർക്കാർ. ഉച്ചയോടെ സബ് ട്രഷറികൾ നിശ്ചലമായി. സാധാരണ മാർച്ച് 31-ന് രാത്രി വൈകിയും പ്രവർത്തിക്കാറുള്ള ട്രഷറികൾ വൈകുന്നേരത്തോടെ പൂട്ടുന്ന അസാധാരണ സാഹചര്യത്തിനാണ് സംസ്ഥാനം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്.

922 കോടിയുടെ നീക്കിയിരുപ്പുമായാണ് സാമ്പത്തിക വർഷത്തിന്റെ അവസാന നാളിൽ ട്രഷറി പ്രവർത്തനം തുടങ്ങിയ ത്. സഹകരണ ബാങ്കുകളിൽ നിന്നുള്ള 76 കോടി രൂപയുടെ നിക്ഷേപം ഉൾപ്പെടെ 1620 കോടി രൂപയാണ് ആകെ വരവ്. ഇത്

ചെലവ് നേരിടാൻ പര്യാപ്തമാകില്ലെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ, ചെലവുകൾക്ക് കർശന നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തി. സഹകരണ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ക്ഷേമനിധി ബോർഡുകൾ, പൊതുമേഖലാ സ്ഥാപനങ്ങൾ, ദേവസ്വം ബോർഡുകൾ, കോർപറേഷനു കൾ എന്നിവയിൽനിന്ന് ട്രഷറി യിലേക്ക് പണം മറിക്കാനായി പിന്നീട് ശ്രമം. അതും പരാജയ പ്പെട്ടതോടെയാണ് ട്രഷറികൾ പൂട്ടേണ്ടി വന്നത്. കൂടിയ പലിശയ്ക്ക് വായ്പ എടുക്കാനാണ് സർക്കാർ ശ്രമിക്കുന്നത്.

2014 ഏപ്രിൽ 01

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

എങ്ങുമെത്താതെ ഗെയിൽ പൈപ്പ് ലൈൻ പദ്ധതി

കൊച്ചി ഭൂവുടമകളുടെ സമ്മത പത്രം വാങ്ങാനാകാത്തതും പ്രതിഷേധം തണുപ്പിക്കാനാകാത്തതും ഗെയിൽ പൈപ്പ്ലൈൻ പദ്ധതിക്ക് തടസ്സമാകുന്നു. ഭൂവുടമകളുടെ എതിർപ്പാണ് വലിയ തടസ്സമായി മാറുന്നത്. പൈപ്പ്ലൈൻ ഭൂമിക്കടിയിലൂടെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിന് ഭൂവുടമകളുടെ സമ്മതം വാങ്ങുന്ന നടപടികൾ വേഗത്തിലാക്കാൻ കളക്ടറുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന യോഗം തീരുമാനമാകാതെ പിരിഞ്ഞു. പദ്ധതിയെ കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാൻ ആകാത്തതാണ് കാരണമെന്ന് ആക്ഷേപമുണ്ട്.

പുരയിടങ്ങളിലൂടെ പൈപ്പ്ലൈൻ സ്ഥാപിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ലെന്നും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ദുരന്തഭീതിയിൽ കഴിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ഭുവുടമകൾ യോഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി. അടുത്ത ദിവസം കൂടുതൽ കളക്ടർമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഭുവുടമകളുടെ യോഗം വിളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. സുരക്ഷ ഗെയിൽ അധികൃതർ ഉറപ്പാക്കണമെന്നും പൈപ്പ്ലൈനിനായി കണ്ടെത്തിയ ഭൂമിക്ക് വിപണി നിരക്കിലുള്ള വില നൽകണമെന്നും രാഷ്ട്രീയ നേതാക്കൾ അഭിപ്രായപ്പെട്ടു. കണ്ണൂർ വിമാനത്താവളത്തിന് പ്രഖ്യാപിച്ചതിന് സമാനമായ മികച്ച നഷ്ട പരിഹാര പാക്കേജും പദ്ധതിയുടെ ഗുണദോഷങ്ങളെ കുറിച്ച് ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാനുള്ള നടപടികളും ഉണ്ടാകണമെന്ന് ആവശ്യമുയർന്നു.

2015 സെപ്റ്റംബർ 16

#സ്ഥലമെടുപ്പ് നടന്നില്ല

#ദേശീയപാത വികസനം മതിയാക്കി അതോറിറ്റി.

#45 മീറ്റർ ദേശീയപാത കേരളത്തിൽ സാധ്യമല്ല. അങ്ങനെ ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ 15 വർഷം കഴിഞ്ഞാലും ദേശീയപാത വികസനം പൂർത്തിയാകില്ല.

--മുഖ്യമന്ത്രി

കോഴിക്കോട് സ്ഥലമെടുപ്പിനെ ചൊല്ലി കനത്ത പ്രതിഷേധങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നതിനിടെ ദേശീയപാത 17-ന്റെ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറാൻ ദേശീയപാതാ അതോറിറ്റി തീരുമാനിച്ചു. കർണാടക അതിർത്തിയായ തലപ്പാടി മുതൽ കുറ്റിപ്പുറം വരെയുള്ള 318 കിലോമീറ്റർ ദേശീയപാതാ വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കാനാണ് അതോറിറ്റി തീരുമാനിച്ചത്.

തലപ്പാടി-കണ്ണൂർ, കണ്ണൂർ - വെങ്ങളം, വെങ്ങളം  - കുറ്റിപ്പുറം എന്നീ മൂന്നു റീച്ചുകളിലായാണ്പാത വികസനം ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്. ഒന്നാംഘട്ടത്തിൽ 303 ഹെക്ടർ ഭൂമിയും രണ്ടാം ഘട്ടത്തിൽ 257 ഹെക്ടർ ഭൂമിയുമാണ് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടിയിരുന്നത്. നാമമാത്രമായ ഭൂമിയാണ് ഇതുവരെ ഏറ്റെടുക്കാനായത്. അതുകൊണ്ടാണ് വികസന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്മാറുന്നതെന്ന് അതോറിറ്റി അധികൃതർ അറിയിച്ചു. ഡൽഹിയിൽ ചേർന്ന ഉന്നതസമിതി യോഗത്തിലാണ് അതോറിറ്റി തീരുമാനമുണ്ടായത്.

2014 ഒക്ടോബർ 28

ദേശാഭിമാനി

Thu, 05 March 2026

ടാറിനും കുടിശ്ശിക: റോഡ് പണി നിലച്ചു

തിരുവനന്തപുരം സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി സമസ്തമേഖലകളെയും വ്യാപിച്ചു തുടങ്ങി. ടാർ വാങ്ങിയ വകയിലുള്ള കുടിശ്ശിക തീർക്കാതായതോടെ റോഡ് പണിയും അറ്റ കുറ്റപ്പണിയും നിലച്ചു. ടാർ വാങ്ങിയതിന് കൊച്ചിൻ റിഫൈനറിക്ക് 100 കോടി രൂപയാണ് സർക്കാർ കൊടുക്കാനുള്ളത്.

66 കോടി രൂപ അടുത്തിടെ അടച്ചെങ്കിലും 67 കോടി രൂപയ്ക്ക് ടാർ വീണ്ടുമെടുത്തു. ഇതോടെ യാണ് കമ്പനി കർശന നിലപാ ടിലേക്കെത്തിയത്. ഒരു താലൂക്കി ലെ റോഡ് പണിക്കുമാത്രം 100 ലോഡ് ടാറെങ്കിലും വേണം. ഇപ്പോൾ കമ്പനി നൽകിയ ടാ റിൽനിന്ന് നാലോ അഞ്ചോ ലോഡ് മാത്രമാണ് വിവിധയിട

ങ്ങളിൽ വിതരണം ചെയ്യുന്നത്. കൊച്ചിൻ റിഫൈനറി കഴിഞ്ഞാ ൽ മംഗലാപുരത്തുള്ള റിഫൈ നറിയിലും ടാർ ഉത്പാദിപ്പിക്കു ന്നുണ്ട്. പണം നൽകിയാൽ മാ ത്രമേ അവർ ടാർ അനുവദിക്കൂ.

കരാറുകാരോട് നേരിട്ട് ടാർ എടുത്തുകൊള്ളാൻ സർക്കാർ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, കരാറുകാർക്കും സർക്കാർ പണം നൽകാനുള്ളതിനാൽ ഇതിന് ആരും തയ്യാറാകുന്നി ല്ല. ഫലത്തിൽ സംസ്ഥാനത്തെ റോഡ് നിർമാണവും അറ്റകുറ്റ പ്പണിയും അപ്പാടെ നിലച്ചമട്ടാ ണ്. ഗ്രാമീണറോഡുകളുടെ അറ്റ കുറ്റപ്പണി ഉടൻ പൂർത്തിയാക്കു മെന്ന് നവംബറിൽ പൊതുമരാ മത്ത് മന്ത്രി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നു.

2014 ഡിസംബർ 16

https://www.facebook.com/share/v/19y15Hd5wm/

കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം കടം ബാദ്ധ്യതയോ ? അല്ലേ... അല്ല.© ഡോ.തോമസ് ഐസക്

കേരളത്തിന്റെ ധനകാര്യ പ്രതിസന്ധിയുടെ അടിസ്ഥാനകാരണം അതിരുവിട്ട കടമാണെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ സിദ്ധാന്തം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പോഡ് കാസ്റ്റിൽ നിന്ന് ഉദ്ധരിക്കട്ടെ:

“ഷാരിഖ് -  അപ്പോൾ എവിടെയാണ് പാളിച്ച?”

🔘"സതീശൻ - കടം ഭയങ്കരമായി വർധിക്കുകയാണ്”.

“ഷാരിഖ് - കേട്ടു കൊണ്ട് ഇരിക്കുന്നവർക്ക് ഈ വിഷയം മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ പറയാണ് കേരളത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ നിലനിൽക്കുന്ന കടം നാലരലക്ഷം കോടിയാണ്.”

🔘"സതീശൻ - ഇപ്പോൾ അത് അഞ്ച് ലക്ഷം ആയി”. 

“ഷാരിഖ് - ഓക്കെ അഞ്ചു ലക്ഷം ആയി. സംസ്ഥാനത്തെ നമ്മുടെ മൊത്തം റവന്യൂ ഒരു വർഷത്തെ റവന്യൂ  നോക്കിയാൽ 1.4 ലക്ഷം കോടിയാണ്.”

♦️ഇതു കടപ്പേടിക്കാരുടെ പതിവ് പരിപാടിയാണ്. കടവർദ്ധനയുടെ കണക്ക് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കുകയാണ്. 2006 ഇത് 48,000 കോടി രൂപയായിരുന്നു കടം. അതിപ്പോൾ, 10 ഇരട്ടി വർധിച്ച് അഞ്ച് ലക്ഷം കോടി രൂപയായി. ഇങ്ങനെ പോകുന്നു അവതരണം. ഈ വർധനയുടെ നാൾവഴി എടുത്താൽ നമ്മൾ കാണുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്. 

♦️വിഎസ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് (2006-2011) മൊത്തം കടം ബാധ്യതകൾ  75 ശതമാനമാണ് വർധിച്ചത്. തുടർന്നു വന്ന ഉമ്മൻ‌ ചാണ്ടി സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത്  (2011-2016) 93 ശതമാനം വർധിച്ചു. ഒന്നാം പിണറായി സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് (2016-2021) കോവിഡ് കാലമായിട്ടു കൂടി കടബാധ്യതകൾ 91 ശതമാനമേ വർധിച്ചുള്ളു. കോവിഡ് കാലത്ത് കൂടുതൽ വായ്‌പ എടുക്കാൻ കേന്ദ്ര സർക്കാർ അനുവാദം നൽകിയിട്ടും ഉമ്മൻ‌ ചാണ്ടി സർക്കാരിന്റെ കാലത്തേക്കാൾ കുറവായിരുന്നു കടബാധ്യതയിൽ ഉണ്ടായ വർധനവ്. രണ്ടാം പിണറായി  സർക്കാർ  (2021-2026) കാലത്തോ? കടബാധ്യത വർധിച്ചത് 60  ശതമാനം മാത്രം. ഇതാണ് വസ്തുത. 

♦️എന്നിട്ടും പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ വിമർശനം എൽഡിഎഫ് കടം വാങ്ങി മുടിച്ചു എന്നാണ്. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് അറിയാം മൊത്തം തുകയല്ല പ്രസക്തം. കടവും ജിഡിപിയും തമ്മിലുള്ള തോതാണ് പരിശോധിക്കണ്ടതെന്ന്.

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം.

🔘"സതീശൻ - ജി.എസ്.ഡി.പി.യുടെയും കടത്തിന്റെയും റേഷ്വൊ ആണ് പ്രധാന ഘടകം. ഇപ്പോൾ കേരളത്തിന്റെ ഈ റേഷ്വൊ എന്നു പറയുന്നതു 37 ശതമാനം ആണ്”. 

“ഷാരിഖ് - കറക്റ്റ്  ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ സ്റ്റേറ്റുകളെയും വെച്ചു നോക്കിയാൽ അതിന്റെ മീഡിയം വരുന്ന  ശതമാനമാണ്.  അപ്പോളും നമ്മൾ 37 ശതമാനത്തിൽ നിൽക്കുകയാണ്.”

🔘"സതീശൻ  - അതു തന്നെ ഏറ്റവും മോശമായ അവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുകയാണ് നമ്മൾ."

♦️നമ്മൾ ഏറ്റവും മോശമായ അവസ്ഥയിലാണോ? കോവിഡ്  കാലത്ത്  നമ്മുടെ കടം ജി.എസ്.ഡി.പി അനുപാതം 38.5 ശതമാനമായി ഉയർന്നു. കേന്ദ്രം അനുവദിച്ച മുഴുവൻ വായ്പയും കേരളം എടുത്തു. മറ്റു പല സംസ്ഥാനങ്ങളും ഇത് ചെയ്തില്ല. നമ്മളെടുത്ത വായ്പ മുഴുവനും ജനങ്ങൾക്ക്  സഹായമായി ചിലവഴിച്ചു. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങൾ വായ്പ എടുത്ത പണത്തിൽ ഗണ്യമായ ഒരു സംഖ്യ ചിലവഴിക്കാതെ ട്രഷറിയിൽ തന്നെ  സൂക്ഷിച്ചു. മൂന്നു ലക്ഷം  കോടി രൂപ വരും ഇത്.

♦️കടം വാങ്ങിയ പണം കൊണ്ട്  റവന്യൂ ചിലവ് പാടില്ല. ആസ്തികൾ ഉണ്ടക്കാനേ പാടുള്ളൂവെന്ന ചിന്താഗതിക്കാരാണ് അവർ. കേരളത്തിലെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവും അതേ ചിന്താഗതിക്കാരനാണ്. കേരള സർക്കാർ അങ്ങനെ അല്ല ചിന്തിച്ചത്. 

♦️ആപത്തു ഘട്ടത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കു പരമാവധി സഹായം നൽകി. ഈ നയത്തെ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? അല്ല കോവിഡ് കാലത്തും കടം ജി.ഡി.പി റേഷ്വൊ കുറക്കുന്നതാണോ ശരിയായ നയം എന്നാണോ പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് കരുതുന്നത്? എങ്കിൽ അത് കേരളത്തോട് തുറന്നു പറയണം.

♦️ഏതായാലും ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ നയം അതല്ല. അതാതു കാലത്തെ ആവശ്യത്തിന് അനുസരിച്ചു കടത്തിന്റെ തോത് കൂട്ടുകയും കുറക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. കോവിഡിനു ശേഷമുള്ള കാലത്ത്  കടം ജി.ഡി.പി റേഷ്വൊ കുറഞ്ഞു. ഇപ്പോൾ അത്  37 ശതമാനം അല്ല, 33 ശതമാനം ആണ്.

♦️കടം ജി.എസ്.ഡി.പി റേഷ്വൊ ഏറ്റവും റെക്കോർഡ് നിലവാരത്തിൽ എത്തിയത് ഏതു കാലത്താണെന്ന് പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് അറിയാമോ? എ.കെ ആന്റണി ഭരിച്ചിരുന്ന (2004-2005) 41.65 ശതമാനം തൊട്ട് തലേ കൊല്ലം 41.53  ശതമാനം. 

♦️ഈ കടബാധ്യതയുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ എ.കെ ആന്റണി സ്വീകരിച്ച മാർഗം ചിലവ് ചുരുക്കുക എന്നുള്ളതായിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലം കേരളം അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്തു. വലിയ പ്രതിഷേധം നാട്ടിൽ ഉയരുകയും ചെയ്തു. വി.എസ് സർക്കാരിന്റെ കാലത്തും കടഭാരം കുറഞ്ഞു. പക്ഷേ, ചിലവ് ചുരുക്കിക്കൊണ്ട് ആയിരുന്നില്ല. വരുമാനം വർധിപ്പിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു. 20 ശതമാനം വെച്ചാണ് അക്കാലത്തു വാറ്റ് നികുതി വർധിച്ചത്. ഇതിൽ ഏതാണ്‌ അഭികാമ്യം എന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ  നേതാവ് കരുതുന്നത്?

♦️കടം പെരുകിയതു കൊണ്ട് പലിശയും മുതലും തിരിച്ചു കൊടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ ബാക്കി ക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഒന്നും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ് കേരളം ഇന്ന് എന്നാണ് പ്രതിപക്ഷ നേതാവ് പറയുന്നത്. 

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം. 

🔘"ഇവിടയുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നമെന്നു പറയുന്നത് ഒരു ലക്ഷത്തിനാല്പതിനായിരം  കോടിയാണ് നമ്മുടെ വരുമാനം എന്നിവിടെ പറഞ്ഞു. ഈ വരുമാനത്തിൽ നിന്ന് എത്ര ശതമാനം നമ്മൾ സാമൂഹിക ക്ഷേമപ്രവർത്തനത്തിനും  വികസന  പ്രവർത്തനത്തിനും  ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്? ഈ കടം തീർക്കണ്ടേ. കടവും കടത്തിന്റെ മേലെയുള്ള വലിയ പലിശയും ഇല്ലേ. അത് തീർക്കണ്ടേ. അതു കൂടാതെ ഉള്ള കടവും അടക്കേണ്ടേ". 

♦️ഹോ! എന്തൊരു അവസ്ഥ. ഈ വർഷം സർക്കാർ നൽകിയ ബജറ്റ് ഇൻ ബ്രീഫ് ആദ്യ പേജ് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചാൽ മതിയല്ലോ ഇത്തരം പരിഭ്രാന്തി മാറാൻ. സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ റവന്യൂ വരുമാനം 2026-2027-ൽ 1.83 ലക്ഷം കോടി രൂപ. അതിൽ പലിശ ചിലവ് 18.09 ശതമാനം ആണ്. റവന്യൂ ചിലവിന്റെ ശതമാനം ആയി കണക്കാക്കിയാൽ 15.08 ശതമാനമേ വരൂ. ബാക്കി പണം മറ്റ് ചെലവുകൾക്കായുണ്ട്. പിന്നെ തിരിച്ചടവ് കഴിഞ്ഞ് 55000 കോടി രൂപ വായ്‌പയും. അല്ലാതെ കടത്തിന്റെ തിരിച്ചടവും പലിശയും മൂലം മറ്റ് ചിലവിനൊന്നും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയൊന്നും കേരളത്തിന് ഇല്ല.

പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ അടുത്ത പ്രസ്താവന നോക്കാം. അദ്ദേഹം കടം വാങ്ങുന്നതിന് എതിരല്ല. പക്ഷേ, കടം വാങ്ങുന്ന പണം ഇന്നത്തേതു പോലെ ആകരുത് ചിലവഴിക്കുന്നത്. 

വീണ്ടും പോഡ് കാസ്റ്റിലേക്ക് പോകാം.

 

🔘“ഞാൻ കടം മേടിക്കുന്നതിന് എതിരല്ല. ഏത് ഗവണ്മെന്റ് ആണെങ്കിലും കടം എടുക്കണം. ബിസിനസ് ചെയ്യുമ്പോൾ കടം എടുക്കുന്നില്ലേ. ഒരു പുതിയ പ്രൊജക്റ്റ് വന്നാൽ. പക്ഷെ, നമ്മൾക്കു cost analysis വേണ്ടേ? ഒരു അഞ്ചു കോടി രൂപ ബിസിനസ്സിൽ കടമെടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ എത്ര കോടി രൂപയാണ് തിരിച്ചടക്കേണ്ടത്. അത് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തിരിച്ചടക്കാൻ പറ്റും. നിങ്ങൾക്ക് income വന്ന് തുടങ്ങുമോ എന്നുള്ളതിനെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു പ്ലാൻ വേണ്ടേ? അതൊന്നുമില്ല. 

ഇപ്പോൾ കടം എടുക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അമ്പതു ശതമാനത്തിൽ കൂടുതൽ അസ്സറ്റ് ക്രിയേഷനും ക്യാപിറ്റൽ എക്സ്പെൻഡിച്ചറിനും ആണെങ്കിൽ,  It  is  Good. എന്നാൽ ഇവിടെ വെറും അഞ്ചു ശതമാനമാണ് അസ്സറ്റ് ക്രിയേഷന് വേണ്ടി ചെയുന്നത്. കാരണം എന്താ? ഈ കടവും കടത്തിന്റെ ഇന്ററെസ്റ്റും വീട്ടാൻ വേണ്ടി  എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എമൗണ്ട്. അപ്പോൾ അത് വളരെ മോശമായിട്ടുള്ള ഒരു എക്സ്പെൻഡിച്ചറാണ്. അപ്പോൾ കേരളത്തിന്റെ ഇക്കോണമി എന്നുള്ളതു കേരളത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും അപകടകരമായ ഒരു അവസ്ഥയിലാണ്. Very dangerous."

♦️പ്രതിപക്ഷ നേതാവിനോടുള്ള എന്റെ വിനീതമായ അഭ്യർഥന ഇതാണ്: ബജറ്റ് ഇൻ ബ്രീഫ് ഒന്നാം പേജ് ഒന്നു കൂടി വായിക്കുക. കേരളത്തിന്റെ ധനകമ്മി 55,410 കോടി രൂപ. മൂലധന ചിലവോ 30,961 കോടി രൂപ. 55 ശതമാനം വരും. 5 ശതമാനം പോലും ആസ്തി നിർമ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്നില്ലായെന്ന് എങ്ങനെയാണു തട്ടിവിടുന്നത്? ഏതായാലും പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ തന്നെ മാനദണ്ഡ പ്രകാരം കേരളത്തിന് ധനകാര്യ സ്ഥിതി ഇന്ന് എന്താണ്? IT IS GOOD. 

വളരെ നന്ദി പ്രതിപക്ഷ നേതാവേ....